Tętnica Adamkiewicza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tętnica Adamkiewicza (łac. arteria radicularis magna, ang. Adamkiewicz artery) – największa tętnica korzeniowa odcinka lędźwiowego rdzenia kręgowego. Ma szczególne znaczenie w chirurgii aorty piersiowej.

Tętnica Adamkiewicza jest zazwyczaj nieparzysta, odchodzi na wysokości Th9-Th10 od tętnicy międzyżebrowej lub tętnicy lędźwiowej i ma średnicę około 1 mm. Wnika do kanału kręgowego na wysokości między Th10 a L2 przez otwory międzykręgowe. Gałąź przednia tętnicy dzieli się na część wstępującą zaopatrującą rdzeń aż do dolnego odcinka piersiowego i część zstępującą, biegnącą do nici końcowej; unaczynia najczęściej stożek rdzeniowy (od Th9 do L2).

Zespół tętnicy Adamkiewicza[edytuj | edytuj kod]

Zator tętnicy Adamkiewicza prowadzi do zaburzenia w krążeniu rdzeniowym i niedokrwienia rdzenia. Obserwuje się wówczas niedowład spastyczny kończyn dolnych i zaburzenia sznurowe czucia bólu i temperatury[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Tętnicę opisał jako arteria radicularis anterior magna w 1881 roku[2] Albert Adamkiewicz, profesor patologii Akademii Krakowskiej[3]. W swojej pracy przedstawił wyniki badań nad zmiennością unaczynienia rdzenia kręgowego[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Neurologia. Podręcznik dla studentów medycyny. Wojciech Kozubski, Paweł P. Liberski (red.). Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2006, s. 121–122. ISBN 83-200-3244-X.
  2. Janusz Skalski, Zbigniew Religa, Kardiochirurgia dziecięca, tom 2, s. 20, 2003.
  3. Adamkiewicz' artery w bazie Who Named It (ang.)
  4. Adamkiewicz A. Die Blutgefässe des menschlichen Rückenmarkes. I. Theil. Die Gefässe der Rückenmarkssubstanz. „Sitzungsberichte der Kaiserlichen Akademie der Wissenschaften, mathematisch-naturwissenschaftliche Classe (Wien)”. 84, s. 469-502, 1881. 

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.