TSS Michelangelo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michelangelo
ilustracja
Bandera  Włochy
Armator Società di Navigazione Italia
Dane podstawowe
Typ statek pasażerski
Historia
Stocznia Ansaldo S.A.
Data wodowania 16 września 1962 (w obecności ówczesnego prezydenta Włoch – Antonio Segni)
Data oddania do eksploatacji 12 maja 1965
Data wycofania ze służby 1991
Dane techniczne
Liczba członków załogi 725
Liczba pasażerów 1775
Długość całkowita (L) 275,81 m
Szerokość (B) 31,05 m
Zanurzenie (D) 10,4 m
Pojemność 45 911 RT
Napęd mechaniczny
Silnik turbiny parowe o mocy 87 000 KM
Liczba śrub napędowych 2
Prędkość maks. 26,5 w.

Michelangelo – włoski turbinowy statek pasażerski armatora "Società di Navigazione Italia" zbudowany w roku 1965 przez stocznię "Ansaldo S.A." z Genui i wprowadzony na linię genueńsko-nowojorską (jednostką bliźniaczą był TSS Rafaello). Podczas rejsów próbnych statek osiągnął prędkość 29 węzłów. Koncepcja konstrukcyjna ostatniej pary włoskich liniowców była kontynuacją nowej architektury okrętowej tzw. "szkoły włoskiej" w znacznym stopniu znowelizowanej. Statek dysponował 11 pokładami i nowoczesnym podziałem wodoszczelnym (16 grodzi). Zastosowano system stabilizatorów systemu "Denny-Brown" podzielony na dwie pary i centralę telefoniczną na 800 numerów. Na pokładzie znajdowała się rozgłośnia radiowa (nadająca trzy programy), studio telewizyjne i sala kinowa na 500 miejsc. Ilość zamontowanych lamp i świetlówek osiągnęła prawie liczbę 29 tysięcy. Ze względu na rosnącą konkurencję lotniczą żegluga liniowa została wstrzymana, a "Michelangelo" wspólnie z "Rafaello" został sprzedany w roku 1977 do Iranu jako bazy-hotele irańskiej marynarki wojennej w porcie Bandar Abbas. W roku 1991 statek został sprzedany na złom i zezłomowany w Pakistanie.