TSS Michelangelo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michelangelo
Ilustracja
Bandera  Włochy
Armator Società di Navigazione Italia
Dane podstawowe
Typ statek pasażerski
Historia
Stocznia Ansaldo S.A.
Data wodowania 16 września 1962 (w obecności ówczesnego prezydenta Włoch – Antonio Segni)
Data oddania do eksploatacji 12 maja 1965
Data wycofania ze służby 1991
Dane techniczne
Liczba członków załogi 725
Liczba pasażerów 1775
Długość całkowita (L) 275,81 m
Szerokość (B) 31,05 m
Zanurzenie (D) 10,4 m
Pojemność 45 911 RT
Napęd mechaniczny
Silnik turbiny parowe o mocy 87 000 KM
Liczba śrub napędowych 2
Prędkość maks. 26,5 w

Michelangelo – włoski turbinowy statek pasażerski armatora "Società di Navigazione Italia" zbudowany w roku 1965 przez stocznię "Ansaldo S.A." z Genui i wprowadzony na linię genueńsko-nowojorską (jednostką bliźniaczą był TSS Rafaello). Podczas rejsów próbnych statek osiągnął prędkość 29 węzłów. Koncepcja konstrukcyjna ostatniej pary włoskich liniowców była kontynuacją nowej architektury okrętowej tzw. "szkoły włoskiej" w znacznym stopniu znowelizowanej. Statek dysponował 11 pokładami i nowoczesnym podziałem wodoszczelnym (16 grodzi). Zastosowano system stabilizatorów systemu "Denny-Brown" podzielony na dwie pary i centralę telefoniczną na 800 numerów. Na pokładzie znajdowała się rozgłośnia radiowa (nadająca trzy programy), studio telewizyjne i sala kinowa na 500 miejsc. Ilość zamontowanych lamp i świetlówek osiągnęła prawie liczbę 29 tysięcy. Ze względu na rosnącą konkurencję lotniczą żegluga liniowa została wstrzymana, a "Michelangelo" wspólnie z "Rafaello" został sprzedany w roku 1977 do Iranu jako bazy-hotele irańskiej marynarki wojennej w porcie Bandar Abbas. W roku 1991 statek został sprzedany na złom i zezłomowany w Pakistanie.