Tachikawa Ki-17

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tachikawa Ki-17
Tachikawa Ki-17
Tachikawa Ki-17
Dane podstawowe
Państwo  Japonia
Producent Tachikawa Aircraft Company Limited
Typ samolot szkolno-treningowy
Konstrukcja dwupłat o konstrukcji mieszanej
Załoga 2
Historia
Data oblotu lipiec 1935
Lata produkcji 1936-1944
Wycofanie ze służby 1945
Egzemplarze 560
Dane techniczne
Napęd silnik gwiazdowy Hitachi Ha-12
Moc 150 KM
Wymiary
Rozpiętość 9,82 m
Długość 7,8 m
Wysokość 2,95 m
Powierzchnia nośna 26,02 m²
Masa
Własna 618 kg
Startowa 900 kg
Osiągi
Prędkość maks. 170 k/h
Prędkość przelotowa 130 km/h
Pułap praktyczny 5300 m
Długotrwałość lotu 3,45 h
Dane operacyjne
Użytkownicy
Cesarska Armia Japonii

Tachikawa Ki-17 (Samolot Armii Wzór Szkolenia Podstawowego 95-3 Model A, 九五式三型練習機, Kyugoshiki san-gata renshuki, amerykańskie oznaczenie kodowe - Cedar) – japoński samolot szkolno-treningowy służący do szkolenia podstawowego. Samolot wszedł do służby Cesarskiej Armii Japońskiej w 1936 i służył do końca wojny.

Tło historyczne[edytuj | edytuj kod]

W 1935 na zamówienie Armii powstał Tachikawa Ki-9, który w zamierzeniu miał być budowany w dwóch wersjach z różnymi silnikami i w zależności od wersji miał być przeznaczony do szkolenia podstawowego lub pośredniego[1]. Wersja ze słabszym, 150-konnym silnikiem, okazała się jednak nieudana i w kwietniu 1935 Koku Hombo (ministerstwo ds. lotnictwa) wydało polecenie zaprojektowania nowego samolotu przeznaczonego do szkolenia podstawowego, który otrzymał oznaczenie Ki-17[2]. Według specyfikacji Armii masa startowa samolotu miała wynosić nie więcej niż 1000 kg, obciążenie skrzydeł nie miało przekraczać 35 kg/m² i samolot miał wytrzymywać przeciążenia do 6 g (w porównaniu Ki-9 przeznaczony do szkolenia pośredniego musiał być w stanie wytrzymać 12 g)[2]. Projektanci Tachikawy próbowali przekonać Koku Hombo do zwiększenia maksymalnie dopuszczalnego ładowania skrzydła, ale eksperci ministerstwa nie wyrazili na to zgody[2]. Dwa pierwsze prototypy samolotu miały być gotowe już sierpniu 1935[2].

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Tachikawa Ki-17 był dwupłatowym, dwumiejscowym, jednosilnikowym samolotem szkolno-treningowym przeznaczonym do treningu podstawowego[3]. Wewnętrzna konstrukcja kadłuba, powierzchni nośnych i sterowych była stalowa, kryta płótnem[3]. Instruktor i uczeń siedzieli w otwartych kokpitach w układzie tandem (jeden za drugim)[3]. Samolot miał podwozie klasyczne, stałe z płozą ogonową[3].

Zewnętrznie samolot przypominał jego poprzednika, Ki-9, ale w porównaniu z nim jego górne i dolne skrzydła miały równą rozpiętość (Ki-9 miał mniejsze dolne skrzydło), przez co Ki-17 miał większą powierzchnię skrzydeł pomimo mniejszej rozpiętości[2].

W pierwszej wersji samolot miał lotki na obydwu skrzydłach, ale w czasie oblatywania okazało się, że były one zbyt czułe i w wersji produkcyjnej samolot miał lotki już tylko na dolnym skrzydle[4].

Napęd samolotów stanowił 7-cylindrowy, chłodzony powietrzem silnik gwiazdowy typu Hitachi Ha-12 o mocy startowej 150 KM[3].

Masa własna samolotu wynosiła 681 kg, a masa startowa zaledwie 900 kg[3]. Rozpiętość skrzydeł wynosiła 9,82 m, długość samolotu wynosiła 7,8 m, a jego wysokość 2,95 m[3].

Prędkość maksymalna Ki-17 wynosiła 170 km/h, a prędkość przelotowa 130 km/h. Samolot mógł wspiąć się na pułap 5300 m, w powietrzu mógł się utrzymywać do 3,45 godzin[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy z dwóch prototypów został ukończony w lipcu 1935 i został oblatany w tym miesiącu[2]. Samoloty weszły do służby w 1936 i służyły do końca wojny[5]. W latach 1936-44 wyprodukowano 560 egzemplarzy tego samolotu (łącznie z dwoma pierwszymi prototypami)[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 246.
  2. a b c d e f René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 248.
  3. a b c d e f g h René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 250.
  4. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 248-249.
  5. a b René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 249.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]