Tacjanna Wysocka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tacjanna Wysocka (ur. 31 stycznia 1894 w Moskwie zm. 2 kwietnia 1970 w Warszawie) – polska tancerka, choreograf, pedagog i teoretyk baletu, publicystka.

Pochodziła z polsko-rosyjskiej rodziny o zamiłowaniach artystycznych[1]. Absolwentka Uniwersytetu Smolnego w Sankt Petersburgu[1]. W 1911 roku wstąpiła do petersburskiego Instytutu Gimnastyki Rytmicznej, przygotowującego do rzadkiego w początkach XX wieku zawodu rytmiczki. Po wybuchu rewolucji październikowej wyjechała do Polski, do Warszawy i wraz z mężem Stefanem Wysockim otworzyła Szkołę Umuzykalnienia, a później Teatr Sztuki Tanecznej[1]. Do wybuchu II wojny światowej kierowany przez nią zespół występował m.in. w warszawskim Qui Pro Quo, a także w filmach oraz gościnnie za granicą. Występowała w rewii paryskiej Casino de Paris[1]. Była też wykładowcą w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej (PIST) w Warszawie[1]. Po 1945 r. pracowała jako baletmistrz w częstochowskim Teatrze Miejskim. Następnie była choreografem w Teatrze im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach. W latach 1946-51 założyła i prowadziła Szkołę Tańca Scenicznego, która to przekształciła się w Szkołę Baletową – najpierw z siedzibą w Sosnowcu, a następnie w Bytomiu. Szkoła ta – obecnie Ogólnokształcąca Szkoła Baletowa w Bytomiu – jest najstarszą placówką tego typu w Polsce. Po upaństwowieniu szkoły w 1951 roku Tacjanna Wysocka była jej kierownikiem artystycznym. W 1952 roku powróciła do Warszawy. Wykładała gimnastykę artystyczną w Akademii Wychowania Fizycznego. Pod koniec życia poświęciła się pracy publicystycznej na temat historii tańca i krytyce tańca[1].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • 1955 Gimnastyka artystyczna, Warszawa
  • 1962 Wspomnienia, Warszawa
  • 1970 Dzieje baletu, Warszawa

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]