To jest dobry artykuł

Tadeusz Ślusarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tadeusz Ślusarski
Data i miejsce urodzenia 19 maja 1950
Żary,  Polska
Data i miejsce śmierci 17 sierpnia 1998
Ostromice,  Polska
Trener Grzegorz Kurkiewicz, Andrzej Krzesiński
Klub Sokół Żary (1962–1969); Skra Warszawa (1970–1975); Górnik Zabrze (1976–1977); Skra Warszawa (1978–1988)[1]
Wzrost 178 cm[2]
Masa ciała 76 kg[2]
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Montreal 1976 lekkoatletyka
– tyczka
Srebro
Moskwa 1980 lekkoatletyka
– tyczka
Halowe mistrzostwa Europy
Złoto
Göteborg 1974 skok o tyczce
Złoto
Mediolan 1978 skok o tyczce
Uniwersjada
Srebro
Sofia 1977 skok o tyczce
Odznaczenia państwowe
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Tadeusz Ślusarski ps. Ślusarz[1] (ur. 19 maja 1950 w Żarach, zm. 17 sierpnia 1998 pod Ostromicami) – polski lekkoatleta, który specjalizował się w skoku o tyczce.

Jako trzykrotny uczestnik igrzysk[edytuj]

Trzykrotny uczestnik igrzysk olimpijskich – w pierwszy swoim starcie w Monachium (1972) nie zaliczył żadnej wysokości w finale; cztery lata później w Montrealu zdobył złoty medal, a w 1980 w Moskwie zajął drugie miejsce[2]. Dwukrotny halowy mistrz Europy[3] oraz srebrny medalista uniwersjady[4].

Życiorys[edytuj]

Syn Ignacego i Cecylii Grzmil[5]. Urodził się w Żarach w robotniczej rodzinie[5]. W 1969 ukończył w rodzinnym mieście technikum samochodowe[5], a w 1978 został absolwentem poznańskiej Akademii Wychowania Fizycznego[5]. Trzynaście razy stawał na podium (w tym 5 razy na jego najwyższym stopniu) mistrzostw Polski seniorów[6]. W latach 1972–1985 19 razy bronił barw narodowych w meczach międzypaństwowych, odnosząc w nich 6 zwycięstw indywidualnych[7][1]. Czterokrotny rekordzista Polski[8]. 29 maja 1976 podczas zawodów ligi lekkoatletycznej wraz z Władysławem Kozakiewiczem wynikiem 5,62 ustanowił rekord Europy, a 8 lutego 1976 w Warszawie pobił halowy rekord świata wynikiem 5,56. W 1976 roku zajął piąte miejsce w plebiscycie Przeglądu Sportowego, a w 1980 w tymże plebiscycie był ósmy[1]. W 2009 roku zajął drugie miejsce wśród tyczkarzy w konkursie na najlepszych zawodników 90-lecia Polskiego Związku Lekkiej Atletyki przegrywając jedynie z Władysławem Kozakiewiczem[9]. Zginął, wraz z Władysławem Komarem, 17 sierpnia 1998 w wypadku samochodowym niedaleko Wolina. Zasłużony Mistrz Sportu, odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz pośmiertnie Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[5].

Kariera sportowa[edytuj]

Początki[edytuj]

Sport zaczął uprawiać w czasie nauki w szkole podstawowej. W 1962 roku, za namową nauczyciela wychowania fizycznego Henryka Jacha, został zawodnikiem klubu MKS Sokół Żary. Początkowo startował w zawodach dzieci i młodzieży w różnych konkurencjach (biegach sprinterskich, skoku wzwyż, skoku w dal oraz czwórboju lekkoatletycznym). W latach 1964–1969 był uczniem żarskiego technikum samochodowego. W szkole tej po raz pierwszy spotkał się ze skokiem o tyczce. Jego wychowawcą szkolnym był wówczas propagator skoku o tyczce Grzegorz Kurkiewicz[10]. Właśnie Kurkiewicz przygotował Ślusarskiego do uprawiania tej konkurencji lekkoatletycznej[5]. Swój pierwszy skok o tyczce Ślusarki oddał na szkolnej sali gimnastycznej należącej do żarskiego technikum, uzyskując w tej próbie wysokość 2,75[10]. W czasie małego memoriału Janusza Kusocińskiego w Poznaniu zawodnik Sokoła Żary[1] został dostrzeżony przez ówczesnego trenera reprezentacji Andrzeja Krzesińskiego[5]. W 1968 roku zajął 6. miejsce na europejskich igrzyskach juniorów[11], a wkrótce potem przeniósł się do Warszawy i rozpoczął treningi w klubie Skra.

1971 – 1975[edytuj]

W 1971 roku zdobył pierwszy w karierze medal mistrzostw kraju zajmując trzecie miejsce w zawodach na stadionie stołecznej Skry[6]. Kolejny sezon przyniósł mu już tytuł mistrza Polski[6]. 6 sierpnia 1972 w Bydgoszczy skacząc na wysokość 5,29 poprawił o 9 centymetrów należący do Wojciecha Buciarskiego oraz Tadeusza Olszewskiego rekord Polski[8]. Dwanaście dni później – 18 sierpnia – w Warszawie poprawił ten wynik jeszcze o centymetr ustalając rekord kraju na poziomie 5,30[8]. Swój pierwszy start w igrzyskach olimpijskich zakończył nie zaliczając żadnej próby w finale[2]. Także w roku 1972 po raz pierwszy wystąpił w meczu międzypaństwowym (przeciwko Wielkiej Brytanii)[7]. W 1973 został wicemistrzem Polski[6], a rok później w szwedzkim Göteborgu osiągnął pierwszy międzynarodowy sukces wygrywając halowe mistrzostwa Europy[3]. Kilka miesięcy później na Stadio Olimpico w Rzymie był siódmy podczas czempionatu Starego Kontynentu na otwartym stadionie[1]. 20 czerwca 1974 wynikiem 5,42 po raz trzeci w karierze poprawił rekord Polski[8]. Na mistrzostwach Polski w Bydgoszczy w 1975 zdobył ponownie złoty medal[6].

Igrzyska Olimpijskie 1976[edytuj]

Sezon olimpijski zaczął się dla Ślusarskiego bardzo dobrze. Najpierw 8 lutego w Warszawie poprawił halowy rekord świata (5,65)[5], a 29 maja w Bydgoszczy wraz z Władysławem Kozakiewiczem został rekordzistą Europy[5]. Po tych sukcesach tyczkarz doznał kontuzji: zerwał ścięgno i skręcił stopę[5]. Wyjazd na igrzyska do Montrealu zawdzięcza trenerowi Krzesińskiemu, który wywalczył dla niego miejsce w reprezentacji[5]. Ślusarski nie był w Kanadzie faworytem. Eliminacje rozegrano 24 lipca, zaś konkurs finałowy odbył się dwa dni później. Tyczkarz skakał z tzw. blokadą[5]. W eliminacjach pokonał wysokość 5,10 i z dopiero szesnastym rezultatem awansował do finału[2]. Podczas finału tylko trzy skoki, zaliczone w pierwszych próbach wysokości 5,20; 5,40 oraz 5,50, dały mu złoty medal[2]. Tym ostatnim wynikiem ustanowił nowy rekord olimpijski[2]. Próbował jeszcze poprawić ten wynik jednak trzy próby na 5,55 były nieudane[2].

Poniższa tabela prezentuje start Tadeusza Ślusarskiego podczas finału olimpijskiego w Montrealu[2].

5,00 5,10 5,20 5,25 5,30 5,35 5,40 5,45 5,50 5,55 Rezultat Uwagi
o o o x x x 5,50 rekord olimpijski

1977 – 1979[edytuj]

W latach 1977–1979 Ślusarski zdobywał srebrne medale mistrzostw Polski seniorów[6]. Podczas rozgrywanej w Sofii w 1977 roku uniwersjady zajął drugie miejsce przegrywając tylko z kolegą z reprezentacji Władysławem Kozakiewiczem[4]. Rok później w Mediolanie zdobył drugie w karierze złoto halowego czempionatu Starego Kontynentu[3]. Zupełnie nie udał mu się występ, w Pradze na mistrzostwach Europy (1978) gdzie nie zaliczył żadnej wysokości w eliminacjach i nie został sklasyfikowany[1]. W kolejnym sezonie był drugi w zawodach półfinału pucharu Europy[1] ulegając tylko reprezentantowi RFN Güntherowi Lohre[12].

Igrzyska Olimpijskie 1980[edytuj]

W 1980 roku sezon zaczął od nieudanego startu w halowych mistrzostwach Europy, podczas których nie zaliczył żadnej wysokości w finale[1]. Podczas zawodów na stadionie Łużniki 28 lipca Ślusarski ex aequo ze swoim reprezentacyjnym kolegą Mariuszem Klimczykiem wygrał skokiem na wysokość 5,40 eliminacje[13] . Finał skoku o tyczce odbywał się tego samego dnia – dziesiątego dnia igrzysk, podczas których Polacy nie zdobyli jeszcze złotego medalu[5]. W olimpijskim finale podobnie jak cztery lata wcześniej w Montrealu zaliczył tylko trzy wysokości: 5,35; 5,55 oraz 5,65. Ostatnią z tych wysokości udało mi się przeskoczyć w ostatniej próbie wyrównując tym samym rekord olimpijski[2]. Ostatecznie Ślusarski był drugi ex aequo z zawodnikiem ZSRR Konstantinem Wołkowem[2], a zawody wygrał Władysław Kozakiewicz z wynikiem 5,78 (był to nowy rekord świata[14]).

Poniższa tabela prezentuje start Tadeusza Ślusarskiego podczas finału olimpijskiego w Moskwie[2].

5,15 5,25 5,35 5,45 5,50 5,55 5,60 5,65 5,75 Rezultat
o o x x o x x x 5,65

Po 1981[edytuj]

Po igrzyskach w Moskwie Ślusarski nie odniósł już żadnych znaczących międzynarodowych sukcesów w sporcie poza zajęciem 4. miejsca w 1983 roku podczas pierwszych w historii mistrzostw świata[15]. W 1983 roku wystąpił także w halowych mistrzostwach Europy oraz finale pucharu Europy[1]. W 1985 po raz ostatni reprezentował Polskę w meczu międzypaństwowym (przeciwko Włochom)[1], a w 1986 roku w Grudziądzu zdobył swój ostatni medal mistrzostw Polski (brązowy)[6]. Karierę zakończył w 1988 roku[1].

Po zakończeniu kariery[edytuj]

Gwiazda w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie

Karierę sportową zakończył w 1988 roku mając 38 lat[1]. Decyzję o zaprzestaniu czynnego uprawiania skoku o tyczce przekładał wiele lat[5]. W ostatnich latach kariery wyjechał do Szwecji aby trenować, a jednocześnie pracować[5]. Po powrocie do Polski był trenerem w Skrze oraz w lokalnym klubie w Otwocku, gdzie mieszkał[5]. W tej podwarszawskiej miejscowości pracował jako nauczyciel w-fu w miejscowym liceum im. Gałczyńskiego[5].

Śmierć, pogrzeb, upamiętnienie[edytuj]

Zginął 17 sierpnia 1998 w wypadku samochodowym na drodze krajowej nr 3 (E65) pod Ostromicami w gminie Wolin[16]. W zdarzeniu tym śmierć ponieśli także dwaj inni polscy lekkoatleci – pasażer Ślusarskiego, mistrz olimpijski w pchnięciu kulą Władysław Komar, oraz jadący drugim samochodem sprinter, mistrz Polski w biegu sztafetowym, Jarosław Marzec[16]. W miejscu gdzie rozbił się samochód Komara i Ślusarskiego ustawiono pomnik pamięci wybitnych sportowców. Imieniem tragicznie zmarłego tyczkarza nazwano stadion Startu Otwock[17] oraz przylegającą do niego ulicę[18]. Został pochowany wraz z Władysławem Komarem w alei zasłużonych na warszawskich Powązkach. W jego rodzinnych Żarach oraz w Otwocku odbywają się tyczkarskie memoriały im. Tadeusza Ślusarskiego.

Osiągnięcia[edytuj]

Imprezy międzynarodowe[edytuj]

Rok Impreza Miejsce Pozycja Wynik
1968 Europejskie igrzyska juniorów Niemiecka Republika Demokratyczna Lipsk 6. miejsce 4,20[11]
1972 Igrzyska olimpijskie Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Monachium NM[2]
1974 Halowe mistrzostwa Europy Szwecja Göteborg Gold medal europe.svg 1. miejsce 5,35[3]
1974 Mistrzostwa Europy Włochy Rzym 7. miejsce 5,20[1]
1976 Igrzyska olimpijskie Kanada Montreal Gold medal.svg 1. miejsce 5,50[2]
1977 Uniwersjada Ludowa Republika Bułgarii Sofia Silver FISU.svg 2. miejsce 5,50[4]
1978 Halowe mistrzostwa Europy Włochy Mediolan Gold medal europe.svg 1. miejsce 5,45[3]
1978 Mistrzostwa Europy Czechosłowacja Praga NM[1][19]
1979 Półfinał pucharu Europy Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Lüdenscheid 2. miejsce 5,40[7]
1980 Halowe mistrzostwa Europy Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Sindelfingen NM[1]
1980 Igrzyska olimpijskie Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Moskwa Silver medal.svg 2. miejsce 5,65
1982 Mistrzostwa Europy Grecja Ateny 12. miejsce 5,35[1]
1983 Halowe mistrzostwa Europy Węgierska Republika Ludowa (1949–1989) Budapeszt 5. miejsce 5,50[1].
1983 Finał pucharu Europy Wielka Brytania Londyn 5. miejsce 5,20[1]
1983 Mistrzostwa świata Finlandia Helsinki 4. miejsce 5,55[1]

Mistrzostwa Polski seniorów[edytuj]

Stadion[edytuj]

Tadeusz Ślusarski czternaście razy startował w finale mistrzostw Polski seniorów – nigdy nie zajął gorszego miejsca niż czwarte (poza podium znalazł się w 1985 roku)[6]. W klasyfikacji wszech czasów mistrzostw Polski Ślusarski zajmuje piąte miejsce mając w dorobku 5 złotych, 5 srebrnych oraz 3 brązowe medale[1].

Mistrzostwa Polski Pozycja Wynik
Warszawa 1971 3. miejsce 4,70
Warszawa 1972 1. miejsce 5,30
Warszawa 1973 2. miejsce 5,32
Warszawa 1974 1. miejsce 5,40
Bydgoszcz 1975 1. miejsce 5,30
Bydgoszcz 1977 2. miejsce 5,45
Warszawa 1978 2. miejsce 5,50
Poznań 1979 2. miejsce 5,40
Zabrze 1981 2. miejsce 5,55
Lublin 1982 1. miejsce 5,30
Bydgoszcz 1983 1. miejsce 5,65
Lublin 1984 3. miejsce 5,50
Bydgoszcz 1985 4. miejsce 5,30
Grudziądz 1986 3. miejsce 5,20

Hala[edytuj]

Tyczkarz ma w dorobku siedem krążków halowych mistrzostw Polski (w tym 4 złote) – w klasyfikacje wszech czasów tej imprezy zajmuje piąte miejsce[1].

Mistrzostwa Polski Pozycja Wynik
Warszawa 1976 1. miejsce 5,56
Zabrze 1978 1. miejsce 5,52
Warszawa 1983 1. miejsce 5,55
Zabrze 1984 1. miejsce 5,55

Progresja wyników[edytuj]

Progresja wyników Tadeusza Ślusarskiego w poszczególnych latach kariery[20].

Wiek Rezultat Data Miejsce
16 3,40 1966
17 4,20 1967
18 4,50 15 sierpnia 1968 Włochy Livorno[21]
19 4,60 21 czerwca 1969 Polska Warszawa
20 4,80 31 maja 1970 Polska Warszawa
21 5,00 25 lipca 1971 Polska Warszawa
22 5,35 18 sierpnia 1972 Polska Warszawa
23 5,32 12 września 1973 Polska Warszawa
24 5,42 20 czerwca 1974 Polska Warszawa
25 5,35 30 sierpnia 1975 Polska Warszawa
26 5,62 29 maja 1976 Polska Bydgoszcz
27 5,55 5 czerwca 1977 Polska Bydgoszcz
28 5,60 30 maja 1978 Polska Grudziądz
29 5,50 8 czerwca 1979 Czechosłowacja Bratysława
30 5,65 9 czerwca 1980 Polska Warszawa
31 5,55 26 czerwca 1981 Polska Poznań
32 5,60 7 lipca 1982 Włochy Mediolan
33 5,70 26 sierpnia 1983 Belgia Bruksela[22]
34 5,50[23] 24 czerwca 1984 Polska Lublin[6]
35 5,62 8 lipca 1985 Republika Federalna Niemiec (1949–1990) Recklinghausen
36 5,25[24] 1986
37 5,40 21 lipca 1987 Finlandia Turku
38 5,40 4 maja 1988 Japonia Tokio
47 4,50 5 czerwca 1997 Polska Poznań

Rekordy życiowe[edytuj]

Konkurencja Rezultat Data Miejsce Uwagi
Skok o tyczce – zawody pokazowe 5,71 7 września 1983 Włochy Bolonia[25]
Skok o tyczce – stadion 5,70 26 sierpnia 1983 Belgia Bruksela Memorial Van Damme[22] – 11. wynik w historii polskiej lekkoatletyki[26]
Skok o tyczce – hala 5,62[22] 10 lutego 1983 Austria Wiedeń

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v Janusz Rozum, Daniel Grinberg, Zbigniew Jonik, Henryk Kurzyński, Leszek Luftam, Stefan Pietkiewicz, Tadeusz Wołejko: 90 lat polskiej lekkoatletyki 1919–2009. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2009. ISBN 978-83-902509-9-1.
  2. a b c d e f g h i j k l m n Wyniki olimpijskie Tadeusza Ślusarskiego w serwisie sports-reference.com (ang.). sports-reference.com. [dostęp 22 maja 2010].
  3. a b c d e European Indoor Championhsips (ang.). gbrathletics.com. [dostęp 22 maja 2010].
  4. a b c World Student Games (Men) (ang.). gbrathletics.com. [dostęp 22 maja 2010].
  5. a b c d e f g h i j k l m n o p q Bogdan Tuszyński: Polscy olimpijczycy XX wieku – tom II. Wrocław: wydawnictwo Europa, 2004, s. 286. ISBN 83-7407-050-1.
  6. a b c d e f g h i Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia Finałów Lekkoatletycznych Mistrzostw Polski 1920-2007. Konkurencje męskie. Szczecin – Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008. ISBN 978-83-61233-20-6.
  7. a b c Zbigniew Łojewski, Tadeusz Wołejko: Osiągnięcia Polskiej Lekkiej Atletyki w 40-leciu PRL. Mecze Międzypaństwowe I Reprezentacji Polski seniorów – mężczyźni. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 1984.
  8. a b c d Janusz Waśko, Andrzej Socha: Athletics National Records Evolution 1912 – 2006. Zamość – Sandomierz: 2007, s. 88.
  9. Plebiscyt 90-lecia PZLA - laureaci. pzla.pl, 21 listopada 2009. [dostęp 2016-02-26].
  10. a b Katarzyna Styś: Olimpijczyk z Żar. Tadeusz Ślusarski (1950-1998). Żary: Monogram, 2008. ISBN 978-83-60535-13-4.
  11. a b European Junior Championships 1968 (ang.). wjah.co.uk. [dostęp 2016-02-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-31)].
  12. European Cup Semi-Final (ang.). gbrathletics.com. [dostęp 22 maja 2010].
  13. Athletics at the 1980 Moskva Summer Games: Men's Pole Vault Qualifying Round (ang.). sports-reference.com. [dostęp 22 maja 2010].
  14. Pole Valut - World Record Progress (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 22 maja 2010].
  15. 1st IAAF World Championships in Athletics Helsinki 07/14-Aug-83 – Pole Valut (Results) (ang.). iaaf.org. [dostęp 22 maja 2010].
  16. a b Najtragiczniejsze wypadki znanych Polaków (pol.). dziennik.pl. [dostęp 22 maja 2010].
  17. Stadion im. Tadeusza Ślusarskiego (pol.). oksotwock.pl. [dostęp 22 maja 2010].
  18. Warszawa – atlas aglomeracji. Warszawa: wydawnictwo Copernicus, 2004, s. 94. ISBN 83-7329-435-X.
  19. Nie zaliczył żadnej wysokości w eliminacjach.
  20. Henryk Gąszczak: Polska lekkoatletyka w statystyce historycznej; lata 1920-2007 (pol.). statystyka.histor.pzla.pl. [dostęp 22 lipca 2011].
  21. Witold Gerutto, Maciej Wawrzykowski, Otton Pieszewicz, Zdzisław Drozdowski: 50 lat PZLA – Rocznik Jubileuszowy 1968. Warszawa: Wydawnictwo Sport i Turystyka, 1969.
  22. a b c Profil zawodnika w bazie tilastopaja.org (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 26 maja 2010].
  23. W sezonie halowym uzyskał 5,55.
  24. W sezonie halowym uzyskał 5,29.
  25. All-Time Lists / Tabele najlepszych w historii (pol.). zbjonik.republika.pl. [dostęp 26 maja 2010].
  26. Zbigniew Jonik: All-Time Lists / Tabele najlepszych w historii. zbjonik.republika.pl. [dostęp 8 lutego 2014].

Linki zewnętrzne[edytuj]