Tadeusz Anders

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tadeusz Anders
podpułkownik artylerii podpułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia 12 czerwca 1902
Błonie
Data i miejsce śmierci 7 lipca 1995
Nowy Jork
Przebieg służby
Lata służby 1918-1990
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 7 Pułk Artylerii Konnej
Stanowiska dowódca pułku artylerii
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
III powstanie śląskie
kampania wrześniowa
bitwa pod Kockiem
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi II stopnia

Tadeusz Konstanty Anders (ur. 12 czerwca 1902 w Błoniu, zm. 7 lipca 1995 w Nowym Jorku) – podpułkownik artylerii Polskich Sił Zbrojnych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 12 czerwca 1902 w Błoniu, w powiecie kutnowskim, w rodzinie Alberta i Elżbiety z Tauchertów, jako najmłodszy z braci: Władysława i Karola. W 1918 działał w Polskiej Organizacji Wojskowej na terenie Mińska Litewskiego. Od września 1919 w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 w szeregach 15 pułku ułanów, a w maju 1921 w III powstaniu śląskim. Po ukończeniu nauki 25 czerwca 1922 zdał egzamin maturalny i otrzymał świadectwo dojrzałości. Następnie w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu.

24 września 1924 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 1 lipca 1923 roku i 46. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a Minister Spraw Wojskowych wcielił do 29 Pułk Artylerii Polowej w Grodnie[1]. Do stopnia porucznika awansowany 1 lipca 1925. Przeniesiony do 11 Dywizji Artylerii Konnej. W latach 1931-1934 był instruktorem w Szkole Podchorążych Rezerwy we Włodzimierzu Wołyńskim. Awansowany do stopnia kapitana artylerii 1 stycznia 1934. Następnie służył w 4 Dywizjonie Artylerii Konnej w Suwałkach na stanowisku adiutanta. W szeregach tego dywizjonu bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Uczestniczył w walkach z Niemcami na szlaku bojowym prowadzącym od Suwałk na Lubelszczyznę, w składzie swojego dywizjonu wchodzącego do Brygady Kawalerii "Edward". Brał też udział w bitwie pod Kockiem.

Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 uniknął niewoli. Przedostał się do Francji i tam służył w Wojsku Polskim. Następnie służył w II Korpusie Polskim. Przebył szlak II Korpusu Polskiego. W grudniu 1944 roku został dowódcą 7 Pułku Artylerii Konnej. Awansowany do stopnia majora, a następnie podpułkownika.

Po wojnie wraz z II korpusem znalazł się w Wielkiej Brytanii, skąd wyjechał do Stanów Zjednoczonych gdzie osiadł na stałe. Zmarł 7 lipca 1995 w Nowym Jorku. Został pochowany na cmentarzu przy Narodowym Sanktuarium Matki Bożej Częstochowskiej w Doylestown.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 102 z 1 października 1924 roku, s. 561-562.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]