Tadeusz Apoloniusz Olejniczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Apoloniusz Olejniczak
Polek
Ilustracja
major major
Data i miejsce urodzenia 31 sierpnia 1923
Orle Gniazdo
Przebieg służby
Lata służby 1939–1953
Siły zbrojne Wojsko Polskie,
Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki Samodzielna Grupa Operacyjna Polesie,
2 Armia Wojska Polskiego
Główne wojny i bitwy II wojna światowa:

walki z UPA

Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje - trzykrotnie ranny
Krzyż Walecznych (od 1941, dwukrotnie) Krzyż Partyzancki Srebrny Krzyż Zasługi Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie Krzyż Armii Krajowej Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” Krzyż Niezłomnych
Odznaka Pamiątkowa „Akcji Burza”
Tadeusz Apoloniusz Olejniczak

Tadeusz Apoloniusz Olejniczak, ps. Polek (ur. 31 sierpnia 1923 w Orlim Gnieździe) – major rezerwy Wojska Polskiego, działacz ruchu oporu w okupowanej Polsce, uczestnik Akcji „Burza” i powstania warszawskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Orlim Gnieździe w woj. lubelskim, w rodzinie chłopskiej, jako syn Antoniego Olejniczaka – rolnika i Apolonii Stefani Sybilskiej. W 1937 ukończył siedem klas szkoły podstawowej.

W latach 1934–1939 był członkiem Związku Harcerstwa Polskiego. Współdziałał również z Komunistyczną Partią Polski.

W 1939 roku brał udział w walce z Niemcami w składzie Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” pod dowództwem gen. Franciszka Kleeberga. Walczył m.in. pod Kockiem i Wolą Gułowską. Jako łącznik i przewodnik przeprowadzał wraz z ojcem oficerów i żołnierzy po lasach. W czasie kapitulacji ukrywał broń, amunicje i sprzęt wojskowy, oraz oficerów i żołnierzy.

W okresie okupacji był członkiem oddziału partyzanckiego Polsko Radziecka Gwardia Ludowa. W ramach działania w tej organizacji ukrywał jeńców radzieckich i ludność żydowską. Rozprowadzał ulotki, dostarczał broń, amunicję i żywność partyzantom. Naprawiał sprzęt łącznikowy, rowery i broń w swoim warsztacie ślusarskim. Brał udział w akcjach przy wysadzaniu pociągów wojskowych na linii kolejowej ŁukówDęblin.

Od 1943 do kwietnia 1944 przebywał w obozie karnym dla młodocianych. Przymusowo pracował w niemieckich magazynach broni, gdzie czyścił pociski, miny i różnego rodzaju broń niemiecką. Była to bardzo ciężka praca. W 1944 będąc na przepustce uciekł z obozu.

18 września 1944 wstąpił w szeregi Ludowego Wojska Polskiego. Walczył w operacji Berlińsko-Praskiej. Miał on na swym koncie zniszczenie dużej ilości sprzętu wojskowego i broni.Brał udział w Akcji „Burza” oraz powstaniu warszawskim.[potrzebny przypis] Jako podporucznik brał udział w walkach na całym szlaku bojowym 2 Armii Wojska Polskiego. Walczył w Warszawie, Kołobrzegu, Budziszynie, Dreźnie i Pradze. Kilkakrotnie został ranny (głowa, ręce, noga). Do roku 1947 brał czynny udział w walce z oddziałami UPA w Sanoku, Cisnej, Lesku i Baligrodzie.

Aktywnie działał w umocnieniu władzy ludowej. Referendum, reforma rolna, wybory do Sjmu PRL. Działa w ruchu młodzieżowym.

Decyzją Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w grudniu 1953 roku został przeniesiony do rezerwy z powodu złego stanu zdrowia (utrata 36% stanu zdrowia). Nie otrzymał renty.

Od 1954 pracował w Krakowskim Przedsiębiorstwie Aptek i Chrzanowskim Przedsiębiorstwie Przemysłu Terenowego. Pracował również jako brygadzista, kierownik i starszy inspektor BHP w różnego rodzaju zakładach przemysłowych. Był również członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR). W roku 1956 pełnił funkcję I i II sekretarza w Podstawowej Organizacji Partyjnej (POP) oraz był członkiem Komitetu Zakładowego miejskiego i powiatowego w Chrzanowie. W sierpniu 1960 roku został przeniesiony służbowo do Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego w Jaworznie na stanowisko starszego dyspozytora, a następnie na stanowisko kierownika magazynu.

Wraz ze swoją żoną Katarzyną, z domu Żurek, zamieszkali w Jaworznie. Mają oni dwoje dzieci – Andrzeja i Alicję. Obecnie żyją oni na jednym z jaworznickich osiedli i doczekali się prawnuków. Są już prawie 60 lat małżeństwem. Obecnie uczestniczy w licznych spotkaniach z młodzieżą w szkołach i z harcerzami.

Ukończone szkoły i kursy[edytuj | edytuj kod]

  • 7 klas szkoły podstawowej
  • Podoficerska Szkoła Strzelców Wyborowych
  • 2 Oficerska Szkoła Piechoty w Lublinie
  • Wyższa Szkoła Piechoty w Rembertowie B klasy
  • gimnazjum
  • kursy polityczne
  • 2 letnie Studium Ekonomiczne WSE w Krakowie
  • Studium Nauk Społecznych WSE w Krakowie
  • kurs kierowców zawodowych III kategorii
  • kursy BHP

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Na podstawie fotografii