Tadeusz Bełza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Bełza
Ilustracja
płk. Tadeusz Bełza
pułkownik dyplomowany saperów pułkownik dyplomowany saperów
Data i miejsce urodzenia 1925
Dąbki
Data śmierci 2007
Przebieg służby
Lata służby 1944-1980
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki Szkoła Podchorążych Saperów w Riazaniu
4 Dywizja Piechoty
5 pułk saperów
3 pułk pontonowy
23 Dywizja Piechoty
4 pułk saperów,
Stanowiska podchorąży CSP
dowódca plutonu
dowódca kompanii
dowódca batalionu
szef sztabu pułku
dowódca pułku
dowódca Brygady
szef saperów,
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Brązowy Krzyż Zasługi Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Odznaka Honorowa Za Rozminowywanie Kraju

Tadeusz Bełza (ur. 1925 w Dąbkach, w powiecie horodeńskim[1], zm. 10 stycznia 2007w Jaminach)[2]pułkownik dyplomowany saperów Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1944 roku został powołany do Wojska Polskiego. Jesienią tegoż roku ukończył szkolą podoficerską w 4 Dywizji Piechoty i został skierowany do kompanii podchorążych saperów w Szkole Podchorążych Saperów w Riazaniu. W marcu 1945 został wyznaczony na dowódcę plutonu i wkrótce kompanii saperów w 5 pułku saperów, z którą brał udział w rozminowywaniu Warszawy w 1945 roku. W latach 1945-1948, brał udział w rozminowywaniu Warmii i Mazur oraz wielu innych rejonów kraju. W latach 1948-1949 dowódca kompanii szkolnej w 5 pułku saperów. W 1950 ukończył KDO w Oficerskiej Szkole Inżynieryjno–Saperskiej. Od roku 1950 do 1951 dowodzi szkołą podoficerską. Dowódca batalionu pontonowo-mostowego w latach 1951–1953 w 3 pułku pontonowy, w którym przez następne 2 lata był zastępcą dowódcy do spraw liniowych. Od 1955 do 1959 dowodził 5 pułkiem saperów. W 1959 roku został szefem saperów 23 Dywizji Piechoty. W 1962 wrócił do 3 pułku pontonowego na stanowisko dowódcy tegoż pułku. Następnie w latach 1965–1967 został słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego. Po ukończeniu akademii został przeniesiony na stanowisko dowódcy 4 Brygady Saperów, którą dowodzi do 1973 roku. Przez kolejne 7 lat kierował Wojskowym Domem Wypoczynkowym w Augustowie.

„Wielki saper, nie tylko ze względu na prawie dwumetrowy wzrost. Niezwykle gościnny, koleżeński, towarzyski, lubił biesiady w gronie przyjaznych sobie ludzi. Zapalony myśliwy. Barwna postać, uchodzi za legendę w Wojskach Inżynieryjnych WP”[3].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zdzisław Barszczewski, Sylwetki saperów, str. 163-164.
  2. Ryszard Żuchowski Sylwetki saperów kolejne pokolenie, str. 382.
  3. Zdzisław Barszczewski, Sylwetki saperów str. 163 - 164
  4. Jan Erbiński "Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Inżynieryjnych im. gen. Jakuba Jasińskiego, 1944-1984" str 49

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]