Tadeusz Bejm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Bejm
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 27 kwietnia 1929
Kuźnica Stara
Data i miejsce śmierci 1 maja 1988
Warszawa
Minister administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska
Okres od 28 maja 1975
do 27 marca 1976
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Następca Emil Wojtaszek
Minister komunikacji
Okres od 27 marca 1976
do 17 grudnia 1977
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Mieczysław Zajfryd
Następca Mieczysław Zajfryd
Minister
Okres od 17 grudnia 1977
do 8 października 1980[1]
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Tadeusz Bejm (ur. 27 kwietnia 1929 w Kuźnicy Starej, zm. 1 maja 1988 w Warszawie) – działacz komunistyczny, poseł na Sejm PRL VI kadencji, minister administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska (1975–1976), minister komunikacji (1976–1977), minister-członek Rady Ministrów (1977–1980) i minister (1980).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grób Tadeusza Bejma na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Syn Józefa i Teresy. Uzyskał tytuł magistra ekonomii na Wydziale Morskim Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Sopocie. Od 1952 pracował w Polskich Liniach Oceanicznych jako oficer na statkach handlowych. W 1953 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1958 został I sekretarzem Komitetu Dzielnicowego partii w gdańskim Nowym Porcie, a w 1959 sekretarzem Komitetu Miejskiego PZPR w Gdańsku, którym był do 1963. W latach 1963–1969 pełnił funkcję przewodniczącego prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Gdańsku, a następnie w latach 1969–1971 (m.in. w trakcie wydarzeń grudnia 1970) przewodniczącego prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku. W 1971 objął stanowisko I sekretarza Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Gdańsku. W latach 1972–1976 poseł na Sejm PRL VI kadencji. W latach 1971–1981 członek Komitetu Centralnego PZPR.

W latach 1975–1976 był ministrem administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska, a w 1976–1977 Ministrem komunikacji, następnie do 1980 minister-członek Rady Ministrów i minister. Od 1977 do 1985 piastował funkcję wiceprezesa Najwyższej Izby Kontroli. Był także członkiem Rady Redakcyjnej organu teoretycznego i politycznego KC PZPR „Nowe Drogi”.

Odznaczony Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Krzyżem Komandorskim i Kawalerskim (1969) Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi (1964) oraz Brązowym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” (1967).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Do 3 kwietnia 1980 jako minister-członek Rady Ministrów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]