Tadeusz Bilikiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grób Tadeusza i Adama Bilikiewiczów na cmentarzu Łostowickim w Gdańsku

Tadeusz Antoni Bilikiewicz (ur. 5 kwietnia 1901 we Lwowie, zm. 10 listopada 1980) – polski lekarz psychiatra, historyk i filozof medycyny, ojciec Adama Bilikiewicza.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem agenta handlowego Bolesława i Kazimiery ze Swaryczewskich. Ukończył Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Jesienią 1918 na ochotnika wraz z całą klasą zgłosił się do wojska. W potyczce z Ukraińcami został ciężko ranny w obie nogi. Za namową ojca w latach 1919–1925 studiował medycynę. Następnie w latach 1928–1931 studiował filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1925 został doktorem wszech nauk lekarskich. W latach 1926–1928 pracował w Szwajcarii, w Klinice Psychiatrii Uniwersytetu Zuryskiego. W latach 1928–1935 był asystentem Zakładu Historii Medycyny. W 1931 habilitował się na UJ jako docent historii filozofii i medycyny.

W latach 1935–1939 był ordynatorem Zakładu Psychiatrycznego w Kocborowie. W szpitalu tym pracował również podczas okupacji niemieckiej, pełniąc – oprócz pracy w oddziale psychiatrycznym – funkcję kierownika laboratorium i pracowni radiologicznej[1]. W okresie terroru niemieckiego ukrywał Polaków i Żydów w obszernych podziemiach szpitala. W 1950 minister zdrowia powierzył mu kierownictwo Katedry i Kliniki Psychiatrii Akademii Medycznej w Gdańsku (funkcję tę sprawował de facto od początku 1946; ponadto kierował Katedrą Historii i Filozofii Medycyny)[1]. Od 1948 był członkiem korespondencyjnym Polskiej Akademii Umiejętności.

Od połowy lat 50. był czołowym przedstawicielem nurtu psychiatrii upatrującego podłoża biologicznego w powstawaniu psychoz (schizofrenii, zaburzeń afektywnych). Podkreślał zasadniczą rolę metod farmakologicznych (neuroleptyki, leki przeciwdepresyjne) w leczeniu psychoz.

Z małżeństwa z Klementyną z domu Sedlaczek miał syna Adama i córkę Danutę Bilikiewicz.

W 1971 odszedł na emeryturę. Zmarł w 1980 i został pochowany na cmentarzu Łostowickim w Gdańsku.

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

  • Zagadnienie życia w świetle zasad psychologii porównawczej (1928)
  • Psychoanaliza życia płciowego kobiety 1933)
  • Psychoanaliza w praktyce lekarskiej (1935)
  • Psychopatologia marzenia sennego (1937)
  • Struktura psychologiczna nerwicy jako zagadnienie patogenetyczne (1938)
  • Psychoterapia (1938)
  • Etioepigenetyzm czyli teoria hierarchicznej epigenezy nawarstwień etiologicznych w psychiatrii (1947)
  • Psychologia marzenia sennego (1948)
  • Psychiatria kliniczna (1957)
  • Klinika nerwic płciowych (1959)
  • Maciej z Miechowa na tle medycyny Odrodzenia (1960)
  • Somatectomia totalis i jej psychopatologiczne następstwa (1968)
  • Prehistoria i geneza Wydziału Lekarskiego PAU(1974)
  • Wpływ krytyki i cenzury na ustalenia prawdy historycznej (1976)
  • biogramy w Polskim Słowniku Biograficznym: Abicht Adolf (t. 1, 1935), Adamowicz Adam Ferdynand (t. 1, 1935)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

 Wykaz literatury uzupełniającej: Tadeusz Bilikiewicz.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b „Kwartalnik Historii Nauki i Techniki.”. Wspomnienia autobiograficzne.R. 23: 1978 nr 1 s. 3–52. Tadeusz Bilikiewicz. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]