Tadeusz Dajczer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tadeusz Dajczer
Data i miejsce urodzenia 10 sierpnia 1931
Pruszków
Data i miejsce śmierci 8 września 2009
Warszawa
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja archidiecezja warszawska
Prezbiterat 1955
Nekrolog wspomnieniowy ks. prof. Tadeusza Dajczera w IV rocznicę jego śmierci na bramie głównej Uniwersytetu Warszawskiego

Tadeusz Józef Dajczer (ur. 10 sierpnia 1931 w Pruszkowie, zm. 8 września 2009[1][2] w Warszawie) – polski prezbiter katolicki, religioznawca, kanonik, profesor teologii.

Życiorys[edytuj]

Ukończył studia na Wydziale Teologicznym w Warszawie i otrzymał święcenia prezbiteratu z rąk bp. Wacława Majewskiego w 1955. Następnie studiował na Papieskim Uniwersytecie Gregorianum w Rzymie (1966–1972), gdzie uzyskał stopień doktora. Po powrocie do Polski został pierwszym kierownikiem Katedry Fenomenologii Religii utworzonej na Wydziale Teologicznym Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie przez ks. dr. hab. Władysława Kowalaka. Habilitował się na ATK 14 grudnia 1981. W 1985 założył Ruch Rodzin Nazaretańskich, który działa obecnie w około 40 krajach świata. W 1994 otrzymał z rąk prezydenta Lecha Wałęsy tytuł naukowy profesora nauk teologicznych. Do śmierci był rezydentem w parafii Św. Teresy od Dzieciątka Jezus na Tamce.

W 1972, w Parafii Najświętszego Zbawiciela założył koło życia wewnętrznego[3]. W 1983 grupa przeszła do Parafii Św. Teresy od Dz. Jezus na ul. Tamka, gdzie przyjęła nazwę Ecclesia. W 1985 powstały struktury Ruchu Rodzin Nazaretańskich, z inicjatywy świeckich, szczególnie Sławomira Bieli (jednym z założycieli był ks. Dajczer, który nie ingerował w zarządzanie Ruchem)[4]. Na jesieni 1995 ks. Dajczer poważnie zachorował[5], co bardzo ograniczyło jego możliwości fizyczne i wyłączyło go z działalności publicznej do tego stopnia, że otrzymał pisemne pozwolenie Kurii Metropolitalnej Warszawskiej na sprawowanie Mszy św. u siebie w mieszkaniu zamiast w kościele[5]. W 1999 przestał być wykładowcą na ATK w Warszawie[6]. Dalej współredagował materiały formacyjne RRN i wraz ze Sławomirem Bielą oraz dwoma kapłanami był w zespole do którego należało kierowanie Ruchem, jednak członkowie Ruchu, którzy weszli do wspólnoty później, nie mieli szansy poznać założyciela[7].

W 2009 Komisja Teologiczno-Prawna, powołana przez abp Kazimierza Nycza, stwierdziła, że „ks. Dajczer – co wynika z oświadczenia p. S. Bieli z 28 II 2008 r. – wykreował (w początkowej fazie trwania Ruchu) dla potrzeb własnych i RRN charyzmat maryjny w osobie p. S. Bieli"[7]. Sam ksiądz Tadeusz Dajczer w czasie prac komisji, 8 kwietnia 2008, stwierdził o Sławomirze Bieli, że „nic nadprzyrodzonego w nim nie odkrył, poza tym, że jest to człowiek, znający treści duchowe świętych (np. św. Jana od Krzyża), umiejący przemawiać, i jako animator mający dobry kontakt z ludźmi”[8].

Wniósł istotny wkład w badania naukowe w dziedzinie religioznawstwa w Polsce, a zwłaszcza fenomenologii religii. „Można mówić o [jego] mistrzostwie (...) i kompetencji, szczególnie w odniesieniu do problematyki religii Dalekiego Wschodu i ich porównaniu do chrześcijaństwa[9].

Jest autorem dzieł z dziedziny duchowości, które przez dziesięciolecia stanowią żywą inspirację do życia chrześcijańskiego dla wielu ludzi[10]. W 1992 roku opublikował światowy bestseller Rozważania o wierze. Z zagadnień teologii duchowości, przetłumaczony na 29 języków i wydany w 36 krajach, który stał się ogromnie cenionym „podręcznikiem” życia chrześcijańskiego[11]. W latach 2007-2009 wydał cykl sześciu książek Rozważania o Eucharystii ukazujący teoretyczną i praktyczną teologię prowadzącą na szczyty przeżyć mistycznych[12].

Lista Wildsteina[edytuj]

Nazwisko ks. Dajczera znalazło się na tzw. liście Wildsteina[13], ponieważ był prześladowany przez UB[14]. Z powodu nieprzyjęcia propozycji współpracy nie otrzymał przedłużenia paszportu przez cały okres swoich studiów na Gregorianum i przez to nie mógł przyjechać do Polski. Gdy wyjeżdżał do Rzymu Ks. Prymas Kardynał Stefan Wyszyński powierzył mu misję mogącą się przyczynić do umożliwienia wyjazdów Prymasa Polski do Ojca Świętego. Dzięki temu poznał w Rzymie osoby, które później pomogły mu otrzymać włoskie dokumenty niezbędne do pozostawania za granicą bez ważnego polskiego paszportu. Dr hab. Jan Żaryn z IPN dał mu odpis jego teczki ubeckiej ujawniającej nazwisko osoby, która na niego donosiła[15]. Część jego kolegów z czasu pobytu w Istituto Polacco (dom dla polskich księży studiujących w Rzymie) było TW, a w późniejszym okresie zajmowali ważne stanowiska w Kościele[15].

Publikacje[edytuj]

Książki na temat życia wewnętrznego[edytuj]

  • Rozważania o wierze, Częstochowa : Edycja Paulińska, 1992
  • Z duchowości Ruchu Rodzin Nazaretańskich : (materiały). Cz. 1: Oddanie się Matce Bożej W Ruchu Rodzin Nazaretańskich; Trynitarny wymiar charyzmatu duchowości Ruchu Rodzin Nazaretańskich, Warszawa : Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1996.
  • Szczególne narzędzie Bożej Łaski, Warszawa : Wydawnictwo Ruchu Rodzin Nazaretańskich, 2007.
  • Tajemnica wiary, Warszawa : Wydawnictwo W, 2007.
  • Zdumiewająca bliskość, Warszawa : Wydawnictwo Fidei, 2008.
  • Przymnóż nam wiary, Warszawa : Wydawnictwo Fidei, 2008.
  • Mocą wiary, Zamość ; Warszawa : Wydawnictwo Fidei, 2008.
  • Sakrament obecności, Opole : Wydawnictwo i Drukarnia Świętego Krzyża ; Warszawa : Wydawnictwo Fidei, 2009.
  • Nieodkryty dar, Zamość ; Warszawa : Wydawnictwo Fidei, 2009.
  • Trudny kawałek życia Poznań : Wydawnictwo Flos Carmeli, Warszawa: Wydawnictwo Fidei, 2010.

Książki z dziedziny religioznawstwa[edytuj]

  • Inicjacje i ich wymiar kosmiczny u ludów Kalifornii, Warszawa : Akademia Teologii Katolickiej, 1984 (praca habilitacyjna).
  • Buddyzm w swej specyfice i odrębności wobec chrześcijaństwa, Warszawa : Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1993.


Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Grzegorz Polak: Kto jest kim w Kościele: ekumeniczne "who is who" chrześcijaństwa w Polsce. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999. ISBN 83-911554-0-4.
  • Teresa Jankowska: Przygnieciony ciężarem cierpienia wrócił do domu Ojca! Ks. Prof. Tadeusz Dajczer. Warszawa: Wydawnictwo Fidei, 2010.
  • Pasja wiary i Eucharystii. O dziełach i osobie ks. prof. Tadeusza Dajczera. Krystyna Kamińska, ks. Rafał Markowski, Elżbieta Nowak, Wanda Zagórska (red.). Warszawa: Wydawnictwo Fidei, 2013.
    • Zofia J. Zdybicka: Boży pasjonat. W: Pasja wiary i Eucharystii. O dziełach i osobie ks. prof. Tadeusza Dajczera.
    • Walerian Słomka: Mistrzostwo i kompetencja w dziedzinie religioznawstwa i życia duchowego. W: Pasja wiary i Eucharystii. O dziełach i osobie ks. prof. Tadeusza Dajczera.

Linki zewnętrzne[edytuj]