Tadeusz Dyboski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy Tadeusza Dyboskiego. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.
Tadeusz Ignacy Dyboski
major lekarz major lekarz
Data i miejsce urodzenia 4 października 1891
Cieszyn
Data i miejsce śmierci 1939
Ptuj
Przebieg służby
Lata służby 1914–1920
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Tadeusz Ignacy Dyboski
Data i miejsce urodzenia 4 października 1891
Cieszyn
Data i miejsce śmierci 1939
Ptuj
Poseł na Sejm RP
Okres od 1928
do 1935
Przynależność polityczna Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Wielki Oficer Orderu Świętego Sawy

Tadeusz Ignacy Dyboski (ur. 4 października 1891 w Cieszynie, zm. 1939 w Ptuj) – polski lekarz, major Wojska Polskiego, poseł na Sejm RP, dyrektor naczelny ZUS, członek Prezydium Partii Pracy w 1930 roku[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Tadeusz Dyboski urodził się 4 października 1891 roku w Cieszynie[2], jako syn Antoniego (1853–1917), notariusza i Marii z Łopuszańskich. Uczył się w gimnazjum w rodzinnym mieście, następnie wyjechał do Krakowa na studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. W późniejszych latach studiował w Monachium i w Grazu, w tym ostatnim mieście w 1914 roku uzyskał doktorat. W czasie I wojny światowej pełnił służbę wojskową jako lekarz frontowy[3].

24 września 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana lekarza, w korpusie lekarskim, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w Szpitalu Epidemicznym w Krakowie[4].

Po zakończeniu wojny w 1920 roku zamieszkał w Krakowie, pracował jako asystent i zastępca dyrektora kliniki dermatologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Dokształcał się w Kopenhadze (w Instytucie Finsena) i w klinikach dermatologicznych w tymże mieście oraz w Londynie. W 1926 roku został prymariuszem (ordynatorem) jednego z oddziałów Szpitala św. Łazarza w Krakowie[3]. Był członkiem Związku Strzeleckiego i YMCA[5].

Po majowym zamachu stanu zaangażował się politycznie po stronie sanacji – w 1928 w 1930 roku wybierano go posłem do Sejmu z poparciem Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. Jako poseł zaangażował się w prace komisji spraw zagranicznych (wiceprzewodniczący) i komisji zdrowia publicznego (przewodniczący)[3].

W 1934 roku jako major ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 120. lokatą w korpusie oficerów rezerwy sanitarnych, grupa lekarzy, pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto. Posiadał przydział do Kadry Zapasowej 5 Szpitala Okręgowego w Krakowie[6].

W latach 1933–1934 był zastępcą lekarza naczelnego Ubezpieczalni Społecznej w Krakowie, a następnie zastępcą dyrektora naczelnego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W latach 1938–1939 kierował ZUS-em jako dyrektor naczelny.

Po wybuchu II wojny światowej wyemigrował do Królestwa Jugosławii. Zmarł w październiku 1939 roku w mieście Ptuj[7][3]. Tam też został pochowany[8].

Od 2 września 1917 roku był mężem Stefanii Romany z Uderskich (ur. 1890), artystki malarki[9].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Program Partji Pracy (uchwalony na zjeździe delegatów w Warszawie w dniu 1 czerwca 1930 r.) / Partja Pracy.
  2. Wojskowe Biuro Historyczne, wbh.wp.mil.pl [dostęp 2021-01-16].
  3. a b c d Poczet prezesów ZUS (pol.). Portal ZUS, 2013-04-16. [dostęp 2013-05-23].
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 38 z 6 października 1920 roku, poz. 879.
  5. Sejm i Senat 1928 ↓, s. 87.
  6. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 214, 763.
  7. Tadeusz Dyboski, Sejm-Wielki.pl [dostęp 2021-01-16].
  8. Michael Morys-Twarowski, Ostatni szef ZUS-u przed II wojną pochodził z... Cieszyna, gazetacodzienna.pl [dostęp 2021-01-16].
  9. a b Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania. Warszawa: 1939, s. 65. [dostęp 2021-07-15].
  10. M.P. z 1936 r. nr 263, poz. 468 „za zasługi na polu pracy społecznej”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Warszawa: Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
  • Karol Rzepecki, Tadeusz Rzepecki: Sejm i Senat 1928–1933. Podręcznik zawierający wyniki wyborów w województwach, okręgach i powiatach, podobizny posłów sejmowych i senatorów, statystyki i mapy poglądowe. Poznań: Wielkopolska Księgarnia Nakładowa Karola Rzepeckiego, 1928.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]