Tadeusz Fiszbach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Fiszbach
Ilustracja
Tadeusz Fiszbach, 2015
Data i miejsce urodzenia 4 listopada 1935
Dobraczyn
Wicemarszałek Sejmu kontraktowego
Okres od 4 lipca 1989
do 25 listopada 1991
Przynależność polityczna poseł niezrzeszony
Ambasador RP na Łotwie
Okres od 2001
do 2005
Poprzednik Jarosław Bratkiewicz
Następca Maciej Klimczak
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Order Trzech Gwiazd III klasy (Łotwa) Wielki Oficer Orderu Infanta Henryka (Portugalia)
Podpisanie porozumień sierpniowych (1980) w Gdańsku, Tadeusz Fiszbach w pierwszym rzędzie piąty od lewej

Tadeusz Rudolf Fiszbach (ur. 4 listopada 1935 w Dobraczynie) – polski polityk, dyplomata, nauczyciel akademicki. W latach 1975–1982 I sekretarz KW Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w Gdańsku, poseł na Sejm PRL VII, VIII i X kadencji, wicemarszałek Sejmu X kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w województwie lwowskim, jednak w 1945 rodzina przeprowadziła się do Kartuz, zamieszkując w wilii „Erem” należącej wcześniej do Aleksandra Majkowskiego. Ukończył szkołę podstawową w Kartuzach, a w 1952 Liceum Ogólnokształcące im. Henryka Derdowskiego tamże. W 1957 został absolwentem Wyższej Szkoły Rolniczej w Olsztynie, a w 1971 Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie. W 1977 uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych. Po ukończeniu studiów pracował m.in. w zakładach mleczarskich w Elblągu.

Od 1959 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Był sekretarzem Komitetu Powiatowego PZPR w Elblągu i Tczewie. Od 1971 do 1975 zajmował stanowisko sekretarza Komitetu Wojewódzkiego w Gdańsku, do 1982 był I sekretarzem KW. W 1980 brał udział w negocjacjach i podpisaniu porozumień sierpniowych. Przewodniczył też Wojewódzkiej Radzie Narodowej w Gdańsku. Był przeciwnikiem wprowadzenia stanu wojennego, w związku z czym został w latach osiemdziesiątych odsunięty od stanowisk krajowych i wysłany na kilka lat do Helsinek jako radca ambasady[1].

Od 1974 członek Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.

W latach 1976–1980 i 1980–1985 sprawował mandat posła na Sejm PRL VII, VIII kadencji z okręgu Gdańsk. Po raz trzeci został posłem w wyniku wyborów czerwcowych w 1989. Mandat uzyskał z ramienia PZPR po powrocie z placówki w Helsinkach przy nieformalnym poparciu Komitetu Obywatelskiego, pokonując w II turze byłego członka Biura Politycznego, Jana Łabęckiego[2]. W trakcie VII i VIII kadencji zasiadał w Komisji Gospodarki Morskiej i Żeglugi, ponadto w trakcie VII kadencji brał udział w pracach Komisji Handlu Zagranicznego, a w trakcie X w Komisji Konstytucyjnej. Objął stanowisko wicemarszałka Sejmu X kadencji. W lipcu 1989 lider „Solidarności”, Lech Wałęsa, proponował mu kandydowanie na stanowisko prezydenta przeciwko Wojciechowi Jaruzelskiemu, jednak Tadeusz Fiszbach tej propozycji nie przyjął[1]. Wkrótce powołał Polską Unię Socjaldemokratyczną, która nie odniosła sukcesu. Na koniec kadencji pozostawał posłem niezrzeszonym. W wyborach w 1991 bez powodzenia ubiegał się o mandat posła do Sejmu RP I kadencji w województwie gdańskim z ramienia niewielkiego ugrupowania pod nazwą „Nasza Polska – Lista Bezpartyjnych”[3].

W latach 90. pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, m.in. na stanowisku radcy handlowego ambasady RP w Oslo[4]. W latach 2001–2005 sprawował funkcję ambasadora RP na Łotwie[5]. Zajął się prowadzeniem wykładów w Wyższej Szkole Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych i Politycznych w Gdyni.

Pozostał aktywny w życiu publicznym, w wyborach prezydenckich w 2010 udzielił poparcia kandydaturze Jarosława Kaczyńskiego[6].

W filmie Andrzeja Wajdy Wałęsa. Człowiek z nadziei postać Tadeusza Fiszbacha zagrał Adam Woronowicz.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Od 1960 żonaty z Hanną Fiszbach[7]. Mają syna i córkę.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Agnieszka Rybak: Biografia niewykorzystana. rp.pl, 30 sierpnia 2008. [dostęp 5 września 2010].
  2. Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 20 czerwca 1989 r. o wynikach ponownego głosowania i wynikach wyborów do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej przeprowadzonych dnia 18 czerwca 1989 r. (M.P. z 1989 r. nr 21, poz. 151).
  3. Wyniki wyborów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 27 października 1991 roku. Cz. 1. Wyniki głosowania w okręgach wyborczych, Państwowa Komisja Wyborcza, Warszawa 1991, s. 228.
  4. From Communist Leader to Opponent of Moscow (ang.). axisglobe.com, 8 sierpnia 2005. [dostęp 5 września 2010].
  5. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 czerwca 2001 r. nr Z. 110-43-2001 w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2001 r. nr 22, poz. 367).
  6. Na którego kandydata na prezydenta RP głosowali wrzeszczanie?. wrzeszcz.info.pl, 21 czerwca 2010. [dostęp 11 września 2012].
  7. Orędownik porozumienia. Z Tadeuszem Fiszbachem rozmawiał red. Edmund Szczeciak, „Pomerania” nr 7–8 (433), lipiec-sierpień 2010, s. 11–14.
  8. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 maja 2014 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2014 r. poz. 923).
  9. 59 odznaczonych za zasługi dla wolności. prezydent.pl, 5 czerwca 2014. [dostęp 5 czerwca 2014].
  10. Laureaci medalu księcia Mściwoja II. gdansk.pl. [dostęp 5 września 2010].
  11. LNKBA Goda zīme (łot.). lnkba.wordpress.com. [dostęp 5 września 2010].
  12. Ar Triju Zvaigžņu ordeni apbalvoto reģistrs (łot.). president.lv. [dostęp 5 września 2010].
  13. Cidadãos Estrangeiros Agraciados com Ordens Portuguesas (port.). presidencia.pt. [dostęp 21 lipca 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]