Tadeusz Gicgier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Tadeusz Gicgier (ur. 19 września 1927 w Łodzi, zm. 4 maja 2005 w Łodzi[1]) – polski pisarz, poeta i satyryk. Zmarł po wielomiesięcznej walce z chorobą – czerniakiem.

Jest autorem trzydziestu książek, w tym dziesięciu zbiorów wierszy, siedmiu zbiorów reportaży literackich oraz kilku zbiorów satyr i fraszek, m.in. Moje boje, 1963 i Szkiełko i oko, 1970. Zbiór Satyry, fraszki, aforyzmy jest wyborem wierszy satyrycznych i fraszek wierszem i prozą publikowanych na przestrzeni dwudziestu pięciu lat w prasie satyrycznej i literackiej.

Twórczość[2][edytuj]

Poezja[edytuj]

  • Garść ziemi (1957)
  • Wyjmij mnie z czasu (1961)
  • Zimowy owoc (1968)
  • Ziemia białostocka i inne wiersze (1971)
  • Pamięć genetyczna (1977)
  • Przypowieści o podróży (1983)
  • Mój drugi dom (1989)
  • Nocny na Łódź Kaliską (1991)
  • Herbarium (1992)[3]
  • Wcielenia (1993)

Twórczość satyryczna[edytuj]

  • Moje boje (1963)
  • Szkiełko i oko (1970)
  • Zwierciadełko (1979)
  • Satyry, fraszki, aforyzmy (1986)
  • Gałązki, fraszki i aforyzmy (1988)
  • Pod okiem amora (1989)
  • Fraszka dopowie przysłowie (1991)
  • Trudno nie pisać satyry (1993) — antologia, współautor Jan Czarny
  • Mała rzecz a grzeszy (1998)

Powieści i opowiadania[edytuj]

  • Gorzkie wody (1967)
  • Człowiek na peronie (1979)
  • Wąwóz Belzebuba (1986)
  • Z różnych stron (1997)

Reportaże literackie[edytuj]

  • Zaczęło się od legendy (1968)
  • O człowieku, któremu wystarczył ogarek (1979)
  • Pasjonaci (1987)
  • Wędrując z mikrofonem. Dzielnice Łodzi (1994)
  • Opowieści o dawnych poetach Łodzi (1995)
  • Pierwsza bitwa i inne reportaże sieradzkie (1996)

Przypisy