Tadeusz Gronowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Tadeusz Lucjan Gronowski (ur. 5 października 1894 w Warszawie, zm. 20 lutego 1990 w Warszawie) – polski grafik, malarz, architekt wnętrz, twórca plakatów, ilustrator książek. Sporadycznie wykonywał także ekslibrisy.

Jest uważany za jednego z pionierów nowoczesnego polskiego plakatu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej, gdzie studiował w latach 1917-1925 oraz paryskiej École nationale supérieure des beaux-arts, gdzie uczył się malarstwa. Od czasu studiów w Warszawie należał do Korporacji Akademickiej Welecja.

Jako grafik współpracował z takimi pismami jak "Pro Arte et Studio", "Skamander" i "Życie Literackie". Był projektantem reklam dla przedwojennych firm, m.in. Wedel, Orbis, Fabryki Czekolady Fruzińskiego i sklepów Herse'a. Jest twórcą nadal używanego logo Polskich Linii Lotniczych LOT, którym wygrał konkurs w 1929 urządzony prez te linie lotnicze na wyłonienie ich nowego znaku towarowego. Uczestniczył w tworzeniu polichromii na kamienicach przy warszawskim Rynku Starego Miasta. Jest autorem kryształowych kandelabrów w Sali Kolumnowej oraz żyrandoli w niektórych pomieszczeniach Sejmu[1]. Współpracował również z teatrami warszawskimi jako scenograf.

Był członkiem Stowarzyszenia Artystów Polskich "Rytm". W 1933 należał do współzałożycieli Koła Artystów Grafików Reklamowych. Działając jednocześnie w Związku Polskich Artystów Grafików, współredagował związkowe pismo "Grafika". Sporą część okresu międzywojennego spędził w Paryżu, gdzie pracował jako projektant dekoracji dla znanych i ekskluzywnych sklepów, m.in. "Galeries Lafayette".

W roku 1950 nakładem wydawnictwa "Książka i Wiedza" ukazało się luksusowe wydanie "Pana Tadeusza" Adama Mickiewicza z ilustracjami Gronowskiego.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Jest laureatem wielu nagród krajowych i zagranicznych, m.in. zdobył Grand Prix na Międzynarodowej Wystawie Sztuki Dekoracyjnej w Paryżu (1925) oraz złoty medal za projekt polskiego pawilonu na Wystawie Światowej w Nowym Jorku (1939). W 1955 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[2].

Przypisy

  1. Marek Czapelski: Gmachy Sejmu i Senatu. Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 2009, s. 54. ISBN 978-83-7059-915-7.
  2. 11 lipca 1955 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki” M.P. z 1955 r. Nr 91, poz. 1144

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]