Tadeusz Jarosz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Zenon Jarosz
Ilustracja
pastor Tadeusz Jarosz
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 11 października 1931
Warszawa
Data i miejsce śmierci 19 maja 2011
Warszawa
Pastor I Zboru Kościoła Ewangelicznych Chrześcijan w Warszawie
Okres sprawowania 1981–1996
Pastor Zboru Kościoła Ewangelicznych Chrześcijan „Getsemane” w Warszawie
Okres sprawowania 1997–2011
Wyznanie protestantyzm
Kościół Kościół Ewangelicznych Chrześcijan
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi
Grób Tadeusza Jarosza na Cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie

Tadeusz Zenon Jarosz (ur. 11 października 1931 w Warszawie, zm. 19 maja 2011 tamże) – polski duchowny Kościoła Ewangelicznych Chrześcijan, inżynier, rzecznik patentowy, przewodniczący Rady Zakładowej Związku Zawodowego Metalowców.

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Syn Tadeusza i Karoliny. W wieku ośmiu lat stracił ojca, który nie wrócił z obozu pracy w Lipsku w Niemczech. Chrzest wiary przyjął w czerwcu 1949 w Warszawie wraz ze swoją późniejszą żoną Stefanią Barbarą z domu Latawiec. Pobrali się 12 lipca 1953. Razem przeżyli 58 lat i wychowali pięcioro dzieci: Tadeusza, Daniela, Annę, Pawła i Adama.

W listopadzie 1966 otrzymał dyplom ukończenia Politechniki Warszawskiej na Wydziale Mechanicznym, uzyskując tytuł inżyniera mechanika. W latach 70. pracował na kierowniczym stanowisku jako rzecznik patentowy w Biurze Projektów „Bipromasz” w Warszawie. Pełnił również funkcję męża zaufania, a później przewodniczącego Rady Zakładowej Związku Zawodowego Metalowców.

Działalność religijną rozpoczął jako nauczyciel w Szkółce Niedzielnej. Brał czynny udział w służbie odwiedzania słuchaczy w ramach działalności radia „Głos Ewangelii”, m.in. w Piątkowie, gdzie później powstał zbór. W latach 70. był ewangelistą w I Zborze Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego w Warszawie przy ul. Zagórnej 10, gdzie w 1981 został wybrany na pastora[1]. Pełnił funkcję przewodniczącego Ugrupowania Ewangelicznych Chrześcijan w Zjednoczonym Kościele Ewangelicznym (ZKE). W latach 1984–1988 zasiadał w prezydium ZKE.

W latach 80. nawiązując współpracę ze szwajcarską fundacją chrześcijańską Fondation Le Grain de Blé (Suisse) zorganizował akcję wysyłania polskich dzieci z biednych rodzin i z domów dziecka na wczasy klimatyczne do La Bessonnaz w Szwajcarii. Ogółem w ciągu 7 lat miało tam możliwość usłyszeć Ewangelię 1560 dzieci.

W 1988 pomimo dużych oporów środowiska ewangelikalnego zarejestrował pierwszą w Polsce ewangeliczną fundację charytatywną pod nazwą Ewangeliczna Fundacja Przyjaciół Rodziny, w której został prezesem.

Był pomysłodawcą i twórcą dwóch obiektów fundacji: ośrodka konferencyjno-wypoczynkowego w Opypach na terenie gminy Grodzisk Mazowiecki – Arka 1 oraz biura fundacji ze świetlicą dla dzieci i stołówką na warszawskiej Pradze przy ul. Stanisławowskiej 14 – Arka 2. Fundatorami byli Jean i Mady André z fundacji Le Grain de Blé z Lozanny (Szwajcaria), Stowarzyszenie Regenbogen V.E. z Frankfurtu (Niemcy), fundacja Stichting Hulp Oost-Europa z Barneveld (Holandia), Werk Group de Ark z Oene (Holandia) oraz Zbory i przyjaciele z Norwegii.

W 1997 w Arce 2 założył Zbór Kościoła Ewangelicznych Chrześcijan „Getsemane” w Warszawie, w którym został pastorem. Tam również organizował dla najuboższych tzw. „Obiady czwartkowe u Brata Tadeusza”, gdzie było głoszone Słowo Ewangelii[2].

W 2003 za działalność na rzecz dzieci został uhonorowany nagrodą „Serce dzieciom”[3] na mocy Uchwały Zarządu Dzielnicy Praga Południe m.st. Warszawy.

Jego działalność czynnie wspierała jego żona Barbara. Do ostatnich chwil kierował Fundacją i Zborem. Zmarł po ciężkiej chorobie. Pochowany został na Cmentarzu Ewangelicko-Reformowanym w Warszawie przy ul. Żytniej.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Złoty Krzyż Zasługi, 1 grudnia 1976
  • Srebrny Krzyż Zasługi, 26 marca 1970
  • Złota Odznaka Honorowa „Za Zasługi dla Warszawy”, 9 stycznia 1975

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ludwik Szenderowski, Ewangeliczni chrześcijanie. Ruch odrodzeniowo-reformatorski w historycznym Kościele chrześcijańskim. Rys historyczny (XIX-XX w.), The Slavic Gospel Association, Wheaton Ill. 1982.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]