Tadeusz Julian Nalepa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Julian Nalepa
podpułkownik dyplomowany kawalerii podpułkownik dyplomowany kawalerii
Data urodzenia 29 maja 1894
Data i miejsce śmierci 19 stycznia 1985
Manchester
Przebieg służby
Lata służby przed 1918 do 1947
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 4 Pułk Strzelców Konnych
Krakowska Brygada Kawalerii
Stanowiska zastępca dowódcy pułku
szef sztabu brygady
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości

Tadeusz Julian Nalepa (ur. 29 maja 1894, zm. 19 stycznia 1985 w Manchesterze) – podpułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Tadeusz Julian Nalepa urodził się 29 maja 1894 roku. Uczestniczył w I wojnie światowej i wojnie z bolszewikami. W listopadzie 1920 roku objął dowództwo 1 szwadronu 22 pułku Ułanów Podkarpackich[1][2].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 359. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku - korpusie oficerów kawalerii)[3]. Od zakończenia działań wojennych do wiosny 1926 roku pełnił służbę w 22 pułku ułanów w Radymnie[4][5]. 11 marca 1926 roku został przeniesiony do dowództwa 6 Samodzielnej Brygadzie Kawalerii w Stanisławowie na stanowisko I oficera sztabu[6]. 25 sierpnia 1926 roku otrzymał przeniesienie do 22 pułku ułanów w Brodach[7]. Z dniem 2 listopada 1926 roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie w charakterze słuchacza Kursu Normalnego z jednoczesnym przeniesieniem do kadry oficerów kawalerii[8][9].

Z dniem 31 października 1928 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przeniesiony służbowo do dowództwa 9 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Baranowiczach na stanowisko oficera sztabu[10]. 2 kwietnia 1929 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 16. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[11]. 23 grudnia 1929 roku został zatwierdzony na stanowisku szefa sztabu Brygady Kawalerii „Baranowicze”[12]. Pełniąc służbę sztabową występował w barwach 22 pułku ułanów[13]. Z dniem 1 listopada 1930 roku został przeniesiony do Oddziału IV Sztabu Głównego w Warszawie na stanowisko referenta[14]. 28 stycznia 1931 roku otrzymał przeniesienie do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie[15]. 23 marca 1932 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko Inspektora Środkowej Grupy Szwadronów KOP[16][17]. W 1934 roku został przeniesiony do 4 pułku strzelców konnych w Płocku na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[18]. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 roku i 5. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W 1938 roku został szefem sztabu Krakowskiej Brygady Kawalerii w Krakowie. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku[19][20].

W latach 1939-1945 przebywał w niewoli niemieckiej, między innymi w Oflagu VII A Murnau. 29 kwietnia 1945 roku, po uwolnieniu z niewoli, został przyjęty do 2 Korpusu Polskiego i przydzielony do Kwatery Głównej 3 Brygady Strzelców Karpackich. W 1947 roku, po demobilizacji, pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł 19 stycznia 1985 roku w Manchesterze. Pochowany na cmentarzu południowym w Manchester.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Laudyn 1929 ↓, s. 17.
  2. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 265, 784.
  3. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 165.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 643, 681.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 577, 603.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 11 marca 1926 roku, s. 83.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 34 z 25 sierpnia 1926 roku, s. 278.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 45 z 20 października 1926 roku, s. 369.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 331, 346.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 365.
  11. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 3 kwietnia 1929 roku, s. 106.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 378.
  13. Rocznik Oficerów Kawalerii 1930 ↓, s. 60, 75.
  14. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 298.
  15. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 13.
  16. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 254.
  17. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 145, 903.
  18. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 182.
  19. Steblik 1989 ↓, s. 587, 724.
  20. Głowacki 1986 ↓, s. 311.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Łaszczewski, Tadeusz Julian Nalepa, Lubelszczyzna 1939 r. [1].