Tadeusz Klimowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Klimowski
„Ostoja”
Ilustracja
major major
Data i miejsce urodzenia 15 października 1911
Kraków, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 12 września 1981
Londyn, Wielka Brytania
Przebieg służby
Lata służby 1935-1981
Siły zbrojne Straż Graniczna II RP Straż Graniczna II RP
Orzel AK.jpg Armia Krajowa
Jednostki Batalion „Ostoja”
Stanowiska dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941)

Tadeusz Marian Klimowski ps. „Ostoja” (ur. 15 października 1911 w Krakowie, zm. 12 września 1981 w Londynie) – major Armii Krajowej. W trakcie powstania warszawskiego dowódca Batalionu „Ostoja”.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1925 do 1932 był uczniem Państwowego Seminarium Nauczycielskiego Męskiego w Warszawie. Od 1935 był aspirantem Straży Granicznej. W 1939 roku jako porucznik, był dowódcą kompanii Straży Granicznej w Grupie pułkownika Stefana Hanki-Kuleszy.

Po wojnie obronnej 1939 został internowany na Węgrzech. Przedostał się do Francji, a następnie do Wielkiej Brytanii. Został żołnierzem 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej. Po złożeniu akcesu do pracy w kraju, został przeszkolony w dywersji. Jako „cichociemny" złożył przysięgę 10 listopada 1941. Został zrzucony do Polski z 6 na 7 stycznia 1942. Początkowo pełnił funkcję zastępcy dowódcy, a następnie dowódcy II odcinka „Wachlarza”. Od stycznia 1943 był komendantem Inspektoratu Rejonowego Równe w Okręgu Wołyń AK. Od jesieni 1943 został szefem Oddziału III w sztabie Okręgu. Od lutego 1944 był oficerem operacyjnym, a od maja szefem sztabu 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty. Po przedostaniu się dywizji na Lubelszczyznę, w lipcu 1944 wyjechał na leczenie do Warszawy. Po wybuchu powstania warszawskiego początkowo był zastępcą dowódcy Batalionu „Iwo”, a od 12 września dowódcą Batalionu „Ostoja”. Od 18 września został awansowany do stopnia majora.

Po powstaniu w niewoli niemieckiej w oflagu Sandbostel jako „Bazyli Świryd”. Od 1945 w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. W 1946 skończył VI kurs Wyższej Szkoły Wojennej. Po wojnie na emigracji. Był pierwszym prezesem Zarządu Głównego Koła b. Żołnierzy AK od 1947 do 1948. 8 września 1950 został powołany przez Prezydenta RP na uchodźstwie Augusta Zaleskiego na stanowisko sędziego Sądu Obywatelskiego w Londynie[1]. Od 1966 do 1980 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Rady Studium Polski Podziemnej w Londynie.

Za walkę czynną jako dowódca oddziału partyzanckiego w rejonie Ostroga i Sławuty odznaczony Krzyżem Walecznych[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Skład Sądu Obywatelskiego w Londynie. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 2, s. 18, 28 czerwca 1951. 
  2. Michał Fijałka 27. Wołyńska Dywizja Armii Krajowej, Warszawa 1986, s. 169.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]