Tadeusz Leśniewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tadeusz Lesniewski.jpg

Tadeusz Franciszek Józef Leśniewski (ur. 17 września 1897 w Warszawie, zm. 17 lipca 1957) – architekt, żołnierz AK.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Szkołę średnią Zgromadzenia Kupców miasta Warszawy ukończył w 1915. Od 1916 był studentem Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. Został odznaczony Krzyżem Niepodległości za działalność w Polskiej Organizacji Wojskowej (od 1916). W pierwszych dniach listopada 1918 wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1921 po zwolnieniu z wojska wznowił studia i w czerwcu 1924 otrzymał dyplom ukończenia Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej (nr 369). Podczas studiów brał udział w pracach przy odbudowie Teatru Narodowego w Warszawie oraz pracach konserwatorskich w Łazienkach Królewskich i Belwederze.

W latach 1924–1925 pracował przy budowie młyna i silosów zbożowych w Białej Podlaskiej, strażnic i koszar KOP oraz domu mieszkalnego na osiedlu Staszica w Warszawie, a w latach 1926–1927 w Kierownictwie Robót w Gmachach Reprezentacyjnych Rzeczypospolitej przy odbudowie Zamku Warszawskiego. W 1927 rozpoczął pracę w Najwyższej Izbie Kontroli Państwa. Jako delegat NIK nadzorował obiekty wykonywane dla instytucji państwowych m.in. w Warszawie: budowy Ministerstwa Oświaty przy Al. Szucha 23, byłego Ministerstwa Robót Publicznych przy ul. Chałubińskiego 4, Instytutu Geologicznego przy ul. Wiśniowej, Banku Gospodarstwa Krajowego w Al. Jerozolimskich, byłego Ministerstwa Spraw Zagranicznych przy ul. Wierzbowej i Zamku Warszawskiego oraz w Krakowie: Gmachu Akademii Górniczej, Biblioteki Jagiellońskiej, Kliniki Uniwersyteckiej, a także odbudowy Wawelu oraz innych budowli państwowych na terenie Rzeczypospolitej. Pracując w NIK współpracował z innymi resortami przy ustalaniu przepisów budowlano-administracyjnych i rachunkowo-kasowych.

Brał udział w konkursach architektonicznych prezentując m.in. projekty: gmachu NIK al. Szucha 23, projekt gmachu Związku Nauczycielstwa Polskiego na Powiślu, dwa projekty typowych domów szeregowych BGK[1] , projekt zagrody dla rolnika.

Od kwietnia 1945 pracował w Biurze Odbudowy Stolicy (jako kierownik budowy odbudowywanych gmachów dla Ministerstwa Oświaty, NIK, MSZ ul. Szucha 23/25 i innych), następnie (od 1946) w Ministerstwie Odbudowy (Budownictwa Miast i Osiedli), od 1952 członek zespołu orzekającego Miastoprojekt Wschód, a od 1953 członek zespołu orzekającego w Biurze Projektów Inwestycyjnych Skupu. Był zdecydowanym przeciwnikiem budowy Pałacu Kultury w Warszawie, który określał mianem "Piętna wschodu na Warszawie" za co był represjonowany. Od 1954 pracował w Komitecie do Spraw Urbanistyki i Architektury. Zmarł nagle w wieku 59 lat, został pochowany na Powązkach w grobie rodzinnym.

Zrealizowane projekty[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Architektura i budownictwo 1934 nr 10
  2. Kwartalnik Architektury i Urbanistyki 1-2/2010
  3. Monitor Polski nr 112 z 1 grudnia 1955 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Narodowy Instytut Dziedzictwa Stowarzyszenie Konserwatorów Zabytków.
  • Polski Słownik Biograficzny Konserwatorów Zabytków Zeszyt 4 Warszawa 2011
  • Warszawska Szkoła Architektury 1915-1965 – 50-lecie Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej, 1967
  • Konkurs na projekt gmachu Najwyższej Izby Kontroli Państwa w Warszawie – wyniki – "Architektura i Budownictwo", 1929, nr 6
  • Konkurs SARP i OW SARP nr 191 (wyniki) – "Komunikat SARP" z 1952 nr 4
  • Leśniakowska Marta, "Architektura w Warszawie. Lata 1918-1939" Arkada. Pracownia Historii Sztuki