Tadeusz Lubicz-Niezabitowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Ludwik Lubicz-Niezabitowski
Ilustracja
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 22 maja 1896
Leżajsk
Data i miejsce śmierci 26 listopada 1952
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 1914-1945
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpgPolskie Siły Zbrojne
Jednostki 1 Pułk Piechoty
3 Dywizja Piechoty Legionów
Sztab Generalny Wojska Polskiego
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr VI
Pułk KOP „Sarny”
4 Dywizja Piechoty
Stanowiska szef sztabu dywizji
dowódca piechoty dywizyjnej
dowódca dywizji piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Order Krzyża Wolności za bohaterstwo na polu walki (Estonia) Złoty Medal Waleczności (Królestwa Serbii)

Tadeusz Ludwik Lubicz-Niezabitowski[1] (ur. 22 maja 1896 w Leżajsku, zm. w 1952) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Leżajsku, w rodzinie Waleriana i Jadwigi z Przybylskich. W 1907 roku ukończył szkołę powszechną w Tarnobrzegu. W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich. Był oficerem 1 pułku piechoty Legionów Polskich. 15 grudnia 1915 roku został mianowany chorążym, a 1 listopada 1916 roku – podporucznikiem piechoty[2].

W latach 1921–1922 był słuchaczem I Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 521. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3].

Po ukończeniu kursu i uzyskaniu „pełnych kwalifikacji do pełnienia służby na stanowiskach Sztabu Generalnego” przydzielony został do dowództwa 3 Dywizji Piechoty Legionów w Zamościu na stanowisko szefa sztabu. Z dniem 1 sierpnia 1924 roku przeniesiony został do Oddziału I Sztabu Generalnego na stanowisko referenta[4]. 26 stycznia 1928 roku został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 70. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. W marcu 1928 roku zastąpił płk. SG Adama Koca na stanowisku szefa sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie[6]. W czasie studiów w W.S.Woj. oraz w czasie służby sztabowej pozostawał oficerem nadetatowym 23 pułku piechoty we Włodzimierzu. W maju 1930 roku przeniesiony został do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy pułku KOP „Sarny”[7]. 26 stycznia 1935 roku został awansowany na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8]. 29 września 1936 roku został szefem sztabu Inspektora Obrony Powietrznej Państwa, generała brygady Józefa Zająca. W sierpniu 1939 roku został przeniesiony na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 4 Dywizji Piechoty w Toruniu.

Po objęciu przez gen. bryg. Mikołaja Bołtucia dowództwa Grupy Operacyjnej „Wschód” wyznaczony został na stanowisko dowódcy 4 Dywizji Piechoty. Trzeciego dnia kampanii wrześniowej 1939 roku, w czasie bitwy nad Osą, gen. Bołtuć odebrał mu dowództwo dywizji i wyznaczył na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 4 DP, które dotychczas zajmował zajmował płk dypl. Mieczysław Rawicz-Mysłowski. 12 września, w czasie bitwy nad Bzurą ponownie objął dowództwo 4 DP po poległym pułkowniku Rawicz-Mysłowskim. Następnego dnia przekazał dowodzenie dywizją płk. Józefowi Werobejowi.

Po zakończeniu walk przebywał w niewoli niemieckiej, między innymi w Oflagu VII A Murnau. Wiosną 1945 roku został negatywnie zaopiniowany przez gen. dyw. Juliusza Rómmela, który stwierdził, że pułkownik Niezabitowski to „fantasta nienadający się do linii, mógłby w ostateczności pracować wojskowo-biurowo. Nie nadaje się.”

Zmarł 26 listopada 1952 roku w Londynie.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 23, sprostowano nazwisko z „Niezabitowski” na „Lubicz-Niezabitowski”.
  2. Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 22.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 36.
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. nr 77 z 11.08.1924 r.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 20.
  6. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. nr 8 z 21.03.1928 r.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 223.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1935 roku, s. 1.
  9. a b c d e f g h i Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 522.
  10. Dekret Wodza Naczelnego L. 2980 z 17 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 820

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]