Tadeusz Mańkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Tadeusz Mańkowski (ur. 2 sierpnia 1878 we Lwowie, zm. 8 sierpnia 1956 w Krakowie) – polski prawnik, historyk sztuki, muzealnik, pracownik Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Lwowie, wykładowca Uniwersytetu Jagiellońskiego, dyrektor Państwowych Zbiorów Sztuki na Wawelu.

Życiorys[edytuj]

W wieku 5 lat został osierocony przez ojca - Włodzimierza Mańkowskiego, sędziego. Ukończył we Lwowie szkołę średnią i odbył studia na Uniwersytecie Lwowskim, uzyskując w 1904 tytuł doktora praw. W czasie studiów, w latach 1898-1902 pracował w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich. Po studiach odbył roczną praktykę sądową w Innsbrucku, następnie powrócił do Lwowa i został adwokatem. Jego głębokie zainteresowanie historią sztuki, rozwijane w ciągu wielu lat, przyniosło efekty w postaci licznych artykułów naukowych oraz referatów na konferencje i kongresy z dziedziny sztuki i archeologii. W uznaniu zasług został członkiem Towarzystwa Naukowego we Lwowie, PAU, Towarzystwa Orientalistycznego, Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, członkiem Komitetu Teorii i Historii Sztuki PAN.

Lata II wojny światowej spędził we Lwowie, pracując w instytucjach naukowych i kulturalnych miasta.

W 1945 wysiedlony ze Lwowa w akcji ekspatriacyjnej Polaków zamieszkał w Krakowie, gdzie w latach 1945-1951 był dyrektorem Państwowych Zbiorów Sztuki na Wawelu. Urządził tam tymczasową ekspozycję zbiorów sztuki, gdyż najcenniejsze eksponaty (m.in. arrasy) wywiezione zostały w 1939 do Kanady, zorganizował pracownie konserwacji zabytków. 29 października 1947 nadano mu Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski[1].

W 1948 habilitował się na UJ i jako docent prowadził tam wykłady.

Był żonaty ze Stefanią (z domu Nikorowicz). Nie miał dzieci.

Spuścizna naukowa[edytuj]

223 dzieła (prawie wszystkie wydane, tylko 9 pozostających w rękopisie), w tym pozycje obejmujące:

  1. kulturę i sztukę Lwowa
  2. sztukę epoki stanisławowskiej
  3. Wawel i jego zbiory oraz sztukę Renesansu
  4. sztukę za króla Jana III
  5. sztuki zdobnicze
  6. sztukę Wschodu
  7. sztukę ormiańską w Polsce
  8. sarmatyzm w sztuce polskiej
  9. dzieła artystów obcych w polskim posiadaniu
  10. sylwetki polskich kolekcjonerów sztuki oraz nekrologi wybitnych historyków sztuki.

Wybrane publikacje[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. „za zasługi położone w zabezpieczeniu arcydzieł kultury polskiej” M.P. z 1947 r. Nr 149, poz. 893, pkt 1

Bibliografia[edytuj]

  • Polski Słownik Biograficzny, tom XIX, s. 522-524, 1974
  • Tadeusz Mańkowski,Polskie tkaniny i hafty XVI-XVIII w. Wrocław. Zakład Narodowy imienia Ossolińskich - Wydawnictwo, 1954. 180 stron,140 ilustracji.