Tadeusz Mytnik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tadeusz Mytnik
Tadeusz Mytnik (2).jpg
Data i miejsce urodzenia 13 sierpnia 1949
Nowice
Trener Henryk Cacała,
Jerzy Pancek,
Henryk Łasak,
Wojciech Walkiewicz,
Karol Madaj
Klub Karolina Jaworzyna Śląska (1965-1969),
WKS Flota Gdynia (1969-1984)
Państwo  Polska
Dyscypliny kolarstwo szosowe,
kolarstwo torowe
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
Srebro
Montreal 1976 kolarstwo
(Druż. na czas)
Mistrzostwa świata w kolarstwie szosowym
Złoto
Barcelona 1973 (Druż. na czas)
Złoto
Yvoir 1975 (Druż. na czas)
Brąz
San Cristóbal 1977 (Druż. na czas)
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Tadeusz Mytnik (ur. 13 sierpnia 1949 w Nowicach) – polski kolarz szosowy i torowy, podoficer Marynarki Wojennej[1], srebrny medalista olimpijski, trzykrotny medalista szosowych mistrzostw świata, wielokrotny mistrz Polski oraz zwycięzca Tour de Pologne, specjalista w szosowej indywidualnej jeździe na czas.

Biografia[edytuj]

Ukończył Technikum Budowy Okrętów w Gdyni[1]. Kolarstwo zaczął uprawiać w klubie Karolina Jaworzyna Śląska w 1965 pod okiem trenera Henryka Cacały. Po powołaniu do służby wojskowej w Marynarce Wojennej w 1969 był zawodnikiem WKS Flota Gdynia, gdzie trenował go Jerzy Pancek. W 1971 miał groźny wypadek (zderzenie z motocyklem), po którym odwieziono go do szpitala, przebywając następnie długą, ośmio miesięczną rehabilitację[1]. W peletonie znany był ze swojej zawziętości i twardego charakteru oraz humoru i koleżeństwa, pomagając często swoim kolegom w kłopotach na trasie. Swoje nieliczne porażki - z uśmiechem - tłumaczył tym, że urodził się trzynastego[2]. Przez swoich najbliższych kolegów z peletonu nazywany przydomkiem „Tony”[1].

Największe sukcesy międzynarodowe odniósł w szosowym wyścigu drużynowym, będąc ze swoimi umiejętnościami jazdy na czas, głównym filarem zespołu. W tej konkurencji dwukrotnie zwyciężał na mistrzostwach świata w Barcelonie w 1973 oraz rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata w Yvoir. Na MŚ w 1973 Polacy wystąpili w składzie: Tadeusz Mytnik, Lucjan Lis, Stanisław Szozda i Ryszard Szurkowski, a w 1975 partnerowali mu Mieczysław Nowicki, Ryszard Szurkowski i Stanisław Szozda. W tej samej konkurencji zdobył też srebrny medal na igrzyskach olimpijskich w Montrealu w 1976 oraz brązowy na mistrzostwach świata w San Cristóbal w 1977. Ponadto w tej konkurencji był siódmy na MŚ w Montrealu w 1974 i czwarty na MŚ w Nürburgu w 1978, ale w tym ostatnim występie polska drużyna została zdyskwalifikowana po kontroli dopingowej[3]. Pięciokrotnie startował w wyścigu indywidualnym na mistrzostwach świata, ale bez sukcesów: 84. miejsce na MŚ w Mendrisio w 1971, w następnym roku nie ukończył rywalizacji na MŚ w Barcelonie[a], 32. miejsce na MŚ w Yvoir w 1975, 45. miejsce na MŚ w San Cristóbal w 1977 oraz 53. miejsce na MŚ w Nürburgu w 1978.

W mistrzostwach Polski zdominował przede wszystkim indywidualną jazdę na czas, zdobywając ośmiokrotnie złote medale (1971, 1972, 1973, 1974, 1978[b], 1979, 1980 i 1982) oraz srebrny w 1984. Był też dwukrotnie mistrzem Polski w wyścigu parami (1976 - z Tadeuszem Wojtasem i 1977 - z Bronisławem Ebelem) oraz brązowym medalistą w tej konkurencji w 1979 - z Tadeuszem Krawczykiem, dwukrotnie wicemistrzem Polski w szosowym wyścigu drużynowym w 1977 (wspólnie z Józefem Kołopajło, Bronisławem Ebelem i Henrykiem Charuckim) oraz w 1978 (wspólnie z Bronisławem Ebelem, Zbigniewem Piętą i Zdzisławem Obiegałą) oraz dwukrotnie brązowym medalistą w tej konkurencji w 1976 i 1980 (wspólnie z Andrzejem Dróżką, Andrzejem Serediukiem i Arturem Spławskim) reprezentując barwy WKS Flota Gdynia.

Sześciokrotnie startował w Wyścigu Pokoju (1974 - 6. miejsce (wygrał prolog oraz przez sześć etapów był liderem wyścigu), 1975 - 10. miejsce (wygrana jazda na czas), 1976 - 5. miejsce (wygrana jazda na czas), 1977 – 3. miejsce, 1979 – 14. miejsce i 1981 – 22. miejsce). Ponadto wygrał w 1975 Tour de Pologne, a także prolog i jazdę na czas, w 1972 był drugi, wygrywając jazdę na czas, w 1973 trzeci, jeszcze raz wygrywając w nim jazdę indywidualną na czas.

Próbował swoich kolarskich umiejętności również na torze, przede wszystkim w indywidualnym wyścigu na 4000 m na dochodzenie. Został w nim mistrzem Polski w 1973 i wicemistrzem w 1972.

W swojej karierze uczestniczył w wielu szosowych wyścigach krajowych i zagranicznych, zajmując w nich czołowe pozycje[1]:

  • 1971 – 2. miejsce w Bałtyckim Wyścigu Przyjaźni;
  • 1974 – 2. miejsce w wyścigu Tour du Vaucluse; 2. miejsce w wyścigu Tour de Bretagne; 2. miejsce w wyścigu Vuelta a Toledo i 3. miejsce w wyścigu Giro del Bergamasco;
  • 1975 – 3. miejsce w wyścigu Dookoła Szkocji;
  • 1976 – 2. miejsce w wyścigu Tour du Vaucluse i 2. miejsce w wyścigu Dookoła Bułgarii;
  • 1977 – 3. miejsce w wyścigu Tour du Vaucluse.

Brał również udział w wyścigach z kolarzami zawodowymi. Podczas pierwszej z nimi konfrontacji, do jakiej doszło w wyścigu Paryż – Nicea, w marcu w 1974, zajął w nim 61. miejsce[4].

Jest Zasłużonym Mistrzem Sportu, odznaczanym sześciokrotnie Złotym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe oraz dwukrotnie srebrnym[1]. Ponadto w 2010 odznaczony został przez prezydenta Bronisława Komorowskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[5].

Po zakończeniu w latach 80. czynnej kariery zawodniczej prowadzi w Gdyni sklep rowerowy z serwisem oraz jest organizatorem wyścigów kolarskich[1]. Ponadto jest prezesem sekcji kolarskiej swojego macierzystego klubu WKS Flota Gdynia, którego barwy swego czasu reprezentował[6].

Najważniejsze osiągnięcia[edytuj]

Cycling (road) pictogram.svg Miejsca na IO i MŚ oraz medale MP
Konkurencja 1971 1972 1973 1974 1975 1976 1977 1978 1979 1980 1981 1982 1983 1984
Igrzyska olimpijskie
Drużynowo na czas Silver medal icon.svg
Mistrzostwa świata
Start wspólny 84. wycofał się[a] 32. 45. 53.
Drużynowo na czas Gold medal icon.svg Jersey rainbow.svg 7. Gold medal icon.svg Jersey rainbow.svg Bronze medal icon.svg (4.) (DSQ)[3]
Mistrzostwa Polski
Indywidualnie na czas Gold medal icon.svg MaillotPolonia.PNG Gold medal icon.svg MaillotPolonia.PNG Gold medal icon.svg MaillotPolonia.PNG Gold medal icon.svg MaillotPolonia.PNG Gold medal icon.svg MaillotPolonia.PNG[b] Gold medal icon.svg MaillotPolonia.PNG Gold medal icon.svg MaillotPolonia.PNG Gold medal icon.svg MaillotPolonia.PNG Silver medal icon.svg
Parami Gold medal icon.svg MaillotPolonia.PNG Gold medal icon.svg MaillotPolonia.PNG Bronze medal icon.svg
Drużynowo na czas Bronze medal icon.svg Silver medal icon.svg Silver medal icon.svg Bronze medal icon.svg
Ind. 4000 m na doch. (tor) Silver medal icon.svg Gold medal icon.svg MaillotPolonia.PNG

Uwagi

  1. a b Na trzeciej rundzie (z 11) tego wyścigu o szosowe indywidualne mistrzostwo świata w Barcelonie 1 września 1973 Tadeusz Mytnik zaatakował wraz z Sergio Salasem (Chile). Atak ten rozerwał grupę zasadniczą i zainicjował następnie skuteczny atak grupy 18 kolarzy, wśród których znaleźli jego koledzy Ryszard Szurkowski i Stanisław Szozda, walczący następnie po ucieczce z tej grupy, o medale. Tadeusz Mytnik wycofał się mniej więcej w połowie wyścigu zapewne na skutek zmęczenia. (→ Maciej Biega: Tęczowe koszulki. Warszawa: Sport i Turystyka, 1974, s. 19-24)
  2. a b Na półmetku trasy MP rozegranych 2 września 1978 w Golubiu-Dobrzyniu liczącej 34 km Tadeusz Mytnik miał defekt koła. Pomocy udzielił mu Jerzy Kuczko (FSO Warszawa) oddając mu koło z własnego roweru. Pomimo tego zwyciężył z przewagą 51 sekund. (→ Zbigniew Chmielewski, Ryszard Żochowski: Sport '78, kalejdoskop, Wyd. Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1979, s. 94).

Przypisy

  1. a b c d e f g Mytnik Tadeusz, Olimpijski.pl ↓.
  2. Maciej Biega: Tęczowe koszulki. Warszawa: Sport i Turystyka, 1974, s. 31.
  3. a b Po przejechaniu trasy drużyna Polski została zdyskwalifikowana, ponieważ kontrola antydopingowa Ryszarda Szurkowskiego dała wynik pozytywny
  4. Paris – Nice 1974 (ang.). Cyclingarchives.com. [dostęp 2016-01-21].
  5. M.P. z 2011 r. Nr 25, poz. 269
  6. Sekcja kolarska WKS Floty Gdynia. W: Marynarka Wojenna RP [on-line]. Mw.mil.pl. [dostęp 2016-01-21].

Bibliografia[edytuj]

  • Mytnik Tadeusz (biografia). W: Polski Komitet Olimpijski [on-line]. Olimpijski.pl. [dostęp 2016-01-21].
  • Bogdan Tuszyński: Złota księga kolarstwa polskiego, wyd. Polska Oficyna Wydawnicza "BGW", Warszawa 1995,
  • Bogdan Tuszyński, Henryk Kurzyński: Od Chamonix i Paryża do Vancouver. Leksykon olimpijczyków polskich 1924-2010 wyd. Fundacja Dobrej Książki, b.d i m.w.

Linki zewnętrzne[edytuj]