Tadeusz Nalepiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Nalepiński
Data i miejsce urodzenia 9 stycznia 1885
Łódź
Data i miejsce śmierci 13 listopada 1918
Berno
Dziedzina sztuki liryka, poemat, nowela, dramat
Epoka Młoda Polska

Tadeusz Nalepiński (ur. 9 stycznia 1885 w Łodzi, zm. 13 listopada 1918 w Bernie) – polski poeta, nowelista, dramatopisarz i krytyk literacki.

Studiował filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim i Uniwersytecie Karola w Pradze, gdzie w 1907 uzyskał doktorat z filozofii[1] na podstawie rozprawy On idzie. Rzecz o Królu-Duchu Rosji (według innego źródła w 1909[2]). Często bywał w Zakopanem, obracając się w tamtejszych kręgach artystycznych skupionych wokół Witkiewicza, Micińskiego i Żeromskiego.

W 1914 wstąpił do Legionów Polskich, jednak, nie mogąc z powodu gruźlicy pełnić służby frontowej, od 1916 zajmował się publicystyką polityczną w polskim biurze prasowym Naczelnego Komitetu Narodowego w Bernie w Szwajcarii.

Opublikował tom poezji Gaśnienie (1905), fragmenty poematów wzorowanych na twórczości Słowackiego: Chrzest. Fantazja polska (1910) i Ave Patria! Opowieść z czasów Wielkiej Wojny powracającej nam byt niepodległy (1914-1916), a także zbiory nowel Śpiewnik rozdarty (1914) i Kazia (1919) oraz fragmenty dramatu Książę niewolny (1911).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nalepiński Tadeusz. Encyklopedia WIEM. [dostęp 2014-04-28].
  2. Artur Hutnikiewicz: Młoda Polska. Wyd. IX – 5 dodruk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012, s. 431, seria: Wielka Historia Literatury Polskiej. ISBN 978-83-01-13850-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Artur Hutnikiewicz: Młoda Polska. Wyd. IX – 5 dodruk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012, s. 431, seria: Wielka Historia Literatury Polskiej. ISBN 978-83-01-13850-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]