Tadeusz Natanson (muzyk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Natanson
Data i miejsce urodzenia 26 stycznia 1927
Warszawa
Pochodzenie polskie
Data i miejsce śmierci 10 listopada 1990
Wrocław
Gatunki muzyka poważna
Zawód kompozytor, , pedagog
Powiązania PWSM we Wrocławiu
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Tadeusz Natanson (ur. 26 stycznia 1927 w Warszawie, zm. 10 listopada 1990 we Wrocławiu) – polski kompozytor i pedagog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

Edukację muzyczna rozpoczął w okresie międzywojennym, w Szkole Muzycznej im. Mieczysława Karłowicza w Poznaniu. W latach 1939–1944 przebywał w Warszawie, gdzie pobierał lekcje fortepianu u Margerity Trombini-Kazuro i Jana Ekiera. W latach 1946–1956 studiował na Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej we Wrocławiu, początkowo na Wydziale Pedagogicznym, następnie na Wydziale Kompozycji pod kierunkiem profesorów: Kazimierza Wiłkomirskiego, Piotra Perkowskiego oraz Stefana Bolesława Poradowskiego[1][2].

Działalność pedagogiczna[edytuj | edytuj kod]

Od 1957 przez 26 lat był wykładowcą tej wrocławskiej uczelni – od 1965 jako docent, od 1977 jako profesor. Pełnił funkcje dziekana Wydziału Instrumentalnego (1969-73) oraz Wydziału Kompozycji, Dyrygentury i Teorii Muzyki (1973-75), kierował Katedrą Kompozycji i Teorii Muzyki {1970–1981), był Prorektorem ds. Dydaktyki (1975–1981). W 1972 założył Zakład Muzykoterapii, przekształcony następnie w Instytut, na którego czele stanął jako dyrektor[1][2].

W 1977 roku obronił w PWSM w Warszawie pracę doktorską nt. Muzykoterapia jako jedna z funkcji muzyki[1]. W latach 1983–1990 związany był także z filią Uniwersytetu Śląskiego w Cieszynie, gdzie kierował m.in. Międzykierunkowym Zakładem Muzykoterapii i Instytutem Wychowania Muzycznego[1][2]. W 1986 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego.

Działalność kompozytorska i publikatorska[edytuj | edytuj kod]

Jego dorobek kompozytorski obejmuje około 100 dzieł, m.in. 7 symfonii, 3 koncerty fortepianowe, koncert na puzon, koncert na altówkę dedykowany Stefanowi Kamasie, opera Tamango, balet pantomimiczny Quo Vadis, utwory kameralne (np. Trio na saksofon altowy i 2 wiolonczele), wokalno-instrumentalne (m.in. Modliłem się do Jehowy na głos recytujący i orkiestrę, Pytanie Kaina na głos rec. chór i orkiestrę, kantata Opamiętajcie się), utwory chóralne i inne.

Jest autorem książek: Wstęp do nauki o muzykoterapii (Ossolineum 1979), Programowanie muzyki terapeutycznej (wyd. pośm. Akademii Muzycznej we Wrocławiu 1992) i skryptu Współczesne techniki kompozytorskie ( t 1. 1970, t. 2 1972) oraz wielu artykułów i prac zbiorowych publikowanych w Zeszytach Naukowych macierzystych uczelni, jak też periodykach polskich i zagranicznych.

Działalność społeczno-organizatorska[edytuj | edytuj kod]

Od 1954 był członkiem Związku Kompozytorów Polskich. Współtwórca i organizator Festiwalu Polskiej Muzyki Współczesnej we Wrocławiu. Członek Komitetu Organizacyjnego festiwalu „Warszawska Jesień”. Jako członek Towarzystwa im. Fryderyka Chopina aktywnie angażował się w organizację koncertów oraz kolejnych edycji Międzynarodowego Festiwalalu Chopinowskiego w Dusznikach Zdroju. Należał do Polskiej Sekcji Towarzystwa Schweitzerowskiego oraz Towarzystwa Higieny Psychicznej. Brał udział w pracach Światowej Federacji Muzykoterapii będąc członkiem Międzynarodowej Grupy Roboczej Muzykoterapii ds.Badań Naukowych i Publikacji. Był aktywnym członkiem Towarzystwa Polsko-Szwedzkiego. W latach 1974–1982 był członkiem SD (m.in. wiceprzewodniczącym jego WK we Wrocławiu).

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • 1958 – II nagrodę na Konkursie Młodych Związku Kompozytorów Polskich im. Tadeusza Bairda za Rondo koncertowe na skrzypce i orkiestrę symfoniczną (1958)
  • 1960 – II i III nagrodę na Konkursie Kompozytorskim „Wiosny Opolskiej” za Trzy obrazki na 7 instrumentów i perkusję (1960) oraz Kwartet na instrumenty dęte (1960)
  • 1965 – I nagrodę na konkursie kompozytorskim we Wrocławiu za Trio nr 1 na skrzypce, wiolonczelę i fortepian (1965)
  • 1965 – wyróżnienie na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim im. księcia Rainiera w Monako za Symfonię nr 3 John Fitzgerald Kenedy in memoriam (1964–1965)
  • 1968 – Nagrodę miasta Wrocławia w dziedzinie muzyki
  • 1969 – III nagrodę na Konkursie Kompozytorskim im. Grzegorza Fitelberga za Symfonię nr 4 (1969)
  • 1969 – III nagrodę na Konkursie Kompozytorskim im. Stanisława Wiechowicza za Dziesięć etiud na 4–8-głosowy chór mieszany a cappella (1968)
  • 1970 – I nagrodę na Ogólnopolskim Konkursie we Wrocławiu z okazji 25-lecia powrotu Ziem Zachodnich do Macierzy za kantatę Opamiętajcie się na chór, 4 recytatorów i orkiestrę symfoniczną (1970)
  • 1970 – wyróżnienie na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim im. księcia Rainiera w Monako za balet-pantomimę Quo vadis? (1970)
  • 1978 – III nagroda na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim w Laval we Francji, za Trio na Saksofon altowy i 2 wiolonczele (1977)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Granat-Janki 2002 ↓.
  2. a b c Tadeusz Natanson (pol.). W: Polskie Centrum Informacji Muzycznej [on-line]. [dostęp 2018-01-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-23)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Anna Granat-Janki: Natanson Tadeusz. W: Encyklopedia muzyczna PWM. Elżbieta Dziębowska (red.). Wyd. I. T. 7: NOPa część biograficzna. Kraków: PWM, 2002. ISBN 83-224-0808-0. (pol.)
  • Nowa Encyklopedia Powszechna PWN, Dariusz Kalisiewicz (red.), t. IV, Warszawa: Wydaw. Naukowe PWN, 1996, s. 403, ISBN 83-01-11967-5, OCLC 830125614.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]