Tadeusz Olechowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Olechowski
Data i miejsce urodzenia 10 stycznia 1926
Wilno
Data śmierci 4 stycznia 2001
Minister spraw zagranicznych
Okres od 17 czerwca 1988
do 12 września 1989
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Marian Orzechowski
Następca Krzysztof Skubiszewski
Minister handlu zagranicznego
Okres od 29 marca 1972
do 10 kwietnia 1974
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Kazimierz Olszewski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Tadeusz Olechowski (ur. 10 stycznia 1926 w Wilnie, zm. 4 stycznia 2001) – polski polityk okresu PRL, minister handlu zagranicznego w 1972, minister spraw zagranicznych w latach 1988–1989.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Aleksandra i Janiny. W 1948 ukończył Wydział Prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Akademię Handlową w Krakowie. W latach 1948–1955 był pracownikiem Centrali Handlu Zagranicznego „Metalexport”. Członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej od 1955. W 1955 był szefem Polskiej Misji Handlowej, a następnie attaché handlowym Ambasady PRL w Rangun w Mjanmie. Po powrocie do Polski w 1957 został wicedyrektorem Centrali Handlu Zagranicznego „Metalexport”. W 1958 rozpoczął pracę jako wicedyrektor departamentu w Ministerstwie Handlu Zagranicznego. Od 1961 radca handlowy Ambasady PRL w Rzymie. W latach 1965–1969 był wiceministrem spraw zagranicznych, następnie ambasadorem we Francji (1969–1972 i 1976–1980). W 1972 objął stanowisko ministra handlu zagranicznego w rządzie Piotra Jaroszewicza. Lata 1974–1976 spędził w Egipcie jako ambasador. W latach 1983–1986 był ambasadorem w Niemczech Zachodnich.

Ponownie zajmował stanowisko wiceministra spraw zagranicznych w latach 1980–1983 i 1986–1988. W czerwcu 1988 zastąpił Mariana Orzechowskiego na stanowisku ministra spraw zagranicznych w rządzie Zbigniewa Messnera. Utrzymał stanowisko w gabinecie Mieczysława Rakowskiego (do sierpnia 1989).

Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]