Tadeusz Sawicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy polskiego generała. Zobacz też: Tadeusz Marian Sawicz – ofiara wydarzeń grudniowych.
Tadeusz Władysław Sawicz
3 zwycięstwa
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 13 lutego 1914
Warszawa
Data i miejsce śmierci 19 października 2011
Toronto, Kanada
Przebieg służby
Lata służby 1933-1947
Siły zbrojne Roundel of Poland (1921-1993).svgSiły Powietrzne RP
Roundel of the French Air Force before 1945.svgArmée de l'Air
RAF roundel.svgRAF
US roundel 1943-1947.svgUSAAF
Jednostki 111 Eskadra Myśliwska, 114 Eskadra Myśliwska, GC III/10, Dywizjon 303, Dywizjon 316, Dywizjon 315, 61 FS
Stanowiska d-ca III Skrzydła Myśliwskiego, d-ca 131 Skrzydła Myśliwskiego
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca pracownik firm lotniczych
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941, czterokrotnie) Medal Lotniczy Krzyż Czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie Distinguished Flying Cross (Wielka Brytania) Distinguished Flying Cross (Stany Zjednoczone) Air Medal (Stany Zjednoczone, dwukrotnie) Vliegerkruis (Holandia)

Tadeusz Władysław Sawicz (ur. 13 lutego 1914 w Warszawie, zm. 19 października 2011 w Toronto) – polski generał brygady, pilot wojskowy, uczestnik II wojny światowej.

Był ostatnim żyjącym polski uczestnikiem bitwy o Anglię i ostatnim żyjącym członkiem Brygady Pościgowej, która broniła Warszawy w czasie kampanii wrześniowej[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1933 roku wstąpił do Wojska Polskiego. W 1934 roku ukończył kurs unitarny w Szkole Podchorążych Piechoty, a następnie rozpoczął edukację w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie (IX promocja).

15 października 1936 roku został promowany na podporucznika i rozpoczął służbę pilota w 111 Eskadrze Myśliwskiej. W 1937 roku został przeniesiony do 114 Eskadry Myśliwskiej.

W czasie kampanii wrześniowej był od 4 września 1939 roku zastępcą dowódcy 114 Eskadry Myśliwskiej. 14 września 1939 roku wystartował samolotem PZL P.11c z lotniska w Poniatowej z zadaniem dostarczenia rozkazów dla generała Juliusza Rómmla. Tego samego dnia wylądował w oblężonej przez Niemców Warszawie. Po wykonaniu zadania i odebraniu odpowiedzi z dowództwa miasta podjął misję dostarczenia korespondencji do sztabu marszałka Edrwarda Śmigłego-Rydza. 17 września 1939 roku udało mu się dotrzeć do granicy z Rumunią i przekazać listy.

Przez Rumunię, Jugosławię i Włochy przedostał się do Francji. Tam rozpoczął szkolenie w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa w Lyon. W czerwcu 1940 roku służył w Groupe de Chasse III/10 w Deauville. Po kapitulacji Francji uciekł samolotem Bloch MB.152 przez Morze Śródziemne do Algierii. Stamtąd przedostał się do Maroka, a następnie do Wielkiej Brytanii.

Pierwsze cztery miesiące spędził na w ośrodku szkoleniowym w Aston Down. Od października 1940 roku służył w polskich dywizjonach w Wielkiej Brytanii: 303 im. T. Kościuszki, 316 i 315.

9 listopada 1941 roku objął dowództwo eskadry A Dywizjonu 316 „Warszawskiego”, od 25 września 1942 roku dowodził Dywizjonem 315 „Dęblińskim”. 16 kwietnia 1943 roku przeniesiony został na zastępcę dowódcy 1 Skrzydła Myśliwskiego, od 3 lipca 1943 roku był oficerem łącznikowym w 12 Grupie Myśliwskiej, a od 18 października 1943 roku był instruktorem lotniczym w Rednal.

3 kwietnia 1944 roku skierowany został na staż do sztabu 9 Armii Powietrznej USAAF jako oficer łącznikowy. Przydzielony został do 61 Fighter Squadron, gdzie stworzył polską sekcję. Po służbie w lotnictwie amerykańskim 14 czerwca 1944 roku objął dowództwo III Skrzydła Myśliwskiego, a 10 października 1944 roku został dowódcą 131 Skrzydła Myśliwskiego. 16 lipca 1945 roku po raz drugi objął dowództwo III Skrzydła Myśliwskiego.

W 1947 roku w stopniu majora został zdemobilizowany. W 1957 roku przeprowadził się do Kanady, gdzie pracował w firmach lotniczych. Mieszkał w Montrealu i Etobicoke[2]. W latach 70. na krótko powrócił do Polski. Zmarł w domu opieki w Toronto[3]. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[4][5].

Zajmuje 82 lokatę na „Liście Bajana” (3 zwycięstwa pewne, 3 i 1/2 uszkodzenia). Nie uwzględnionym na „Liście Bajana”, lecz zatwierdzonym przez Amerykanów jest dodatkowo jedno uszkodzenie (21 maja 1944; Fw 190).

Postanowieniem Prezydenta RP, Lecha Kaczyńskiego z dnia 3 maja 2006 został awansowany do stopnia generała brygady[6]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zmarł ostatni polski uczestnik Bitwy o Anglię
  2. Zmarł Tadeusz Sawicz - uczestnik Bitwy o Anglię (pol.). lotniczapolska.pl, 2011-10-26. [dostęp 2013-07-10].
  3. Zmarł ostatni polski pilot, który uczestniczył w bitwie o Anglię (pol.). rp.pl, 2011-10-25. [dostęp 2013-07-10].
  4. Pogrzeb generała brygady pilota Tadeusza Sawicza (pol.). solidarni2010.pl, 2011-11-29. [dostęp 2013-07-10].
  5. Uroczystości pogrzebowe generała Tadeusza Sawicza (pol.). lotniczapolska.pl, 2011-11-30. [dostęp 2013-07-10].
  6. M.P. z 2006 r. Nr 37, poz. 412 – pkt 4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]