Tadeusz Seemann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Julian Seeman
po wojnie: Wiktor Popławski

Tadeusz Strojeń
Garbus, Wstydliwy, Nasturcja
porucznik porucznik
Data i miejsce urodzenia 27 listopada 1922
Stryj
Data i miejsce śmierci 6 kwietnia 1992
Nysa
Przebieg służby
Lata służby 1940–1944
Siły zbrojne Polskie Siły Zbrojne w ZSRR (1941–1942), Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie, Armia Krajowa
Jednostki 8 Dywizja Piechoty (PSZ), Inspektorat Rejonowy Łuck Okręgu Wołyń AK
Stanowiska oficer łączności inspektoratu AK
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca technik
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami

Tadeusz Julian Seeman vel Wiktor Popławski vel Tadeusz Strojeń, po wojnie: Wiktor Popławski pseud.: „Garbus”, „Wstydliwy”, „Nasturcja” (ur. 27 listopada 1922 w Stryju, zm. 6 kwietnia 1992 w Nysie) – żołnierz Armii Andersa i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, oficer Armii Krajowej, porucznik łączności rezerwy, cichociemny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu 4 klas gimnazjum uzyskał małą maturę w czerwcu 1939 roku.

We wrześniu 1939 roku nie został zmobilizowany. 20 marca 1940 roku został aresztowany w Stryju przez NKWD pod zarzutem działalności w organizacji konspiracyjnej i skazany na 10 lat łagru. Został zesłany w głąb ZSRR, gdzie pracował w lesie. W lutym 1942 roku wstąpił do Armii Andersa, przydzielono go do 8 Dywizji Piechoty. W Palestynie uczył się w Szkole Podchorążych (2 kompania tej dywizji). Jesienią 1942 roku przez Afrykę Południową został przerzucony do Wielkiej Brytanii i przydzielony do Sekcji Dyspozycyjnej Naczelnego Wodza.

Po konspiracyjnym przeszkoleniu w łączności radiowej został zaprzysiężony 10 lipca 1943 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza. Zrzutu dokonano w nocy z 21 na 22 września 1943 roku w ramach operacji „Neon 5” dowodzonej przez por. naw. Władysława Krywdę. Ekipa została zrzucona na placówce odbiorczej „Lustro” 9 km na północny wschód od Mińska Mazowieckiego. Po aklimatyzacji w Warszawie dostał przydział do Okręgu Wołyń AK, gdzie od listopada był oficerem łączności Inspektoratu Rejonowego Łuck.

29 marca 1944 roku został aresztowany przez NKWD. Był więziony i torturowany w Łucku i Kijowie. Posługiwał się nazwiskiem Wiktor Popławski i nie został rozpoznany jako cichociemny. Został skazany na 20 lat katorgi i dożywotnią zsyłkę. W listopadzie 1944 roku został wywieziony do Workuty. Po zmniejszeniu mu wyroku do 10 lat został w 1953 roku zwolniony z łagru i zesłany dożywotnio do Akczatau, gdzie pracował w kopalni wolframu. 10 kwietnia 1956 roku został zwolniony i 23 sierpnia tego roku dotarł do Polski.

Od 1 października 1956 roku pracował jako kolejno mistrz wydziału aparatury ciężkiej, kierownik wydziału przygotowania produkcji i główny mechanik w Zakładzie Urządzeń Przemysłowych w Nysie. Z dniem 1 stycznia 1981 roku przeszedł na rentę.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • podporucznik – ze starszeństwem od 21 września 1943 roku
  • porucznik – 12 października 1973 roku.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Był synem Alfreda, pracownika technicznego na kolei, i Apolonii z domu Rutkowskiej. Ożenił się z Marią Ażibek (ur. w 1925 roku) i miał z nią 3 synów: Eugeniusza (ur. w 1948 roku), Włodzimierza (ur. w 1949 roku) i Bolesława (ur. w 1955 roku).


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jędrzej Tucholski: Cichociemni. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 1984, s. 404. ISBN 83-211-0537-8.
  • Jędrzej Tucholski: Cichociemni 1941–1945 – Sylwetki spadochroniarzy. Wojskowy Instytut Historyczny, 1984, s. 77–178.
  • Seeman Tadeusz – Poławski Wiktor porucznik (1922–1992). W: Krzysztof A. Tochman: Słownik biograficzny cichociemnych. T. 1. Oleśnica: Firma „Kasperowicz – Meble”, 1994, s. 119–120. ISBN 83-902499-0-1.