Tadeusz Semik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tadeusz Franciszek Semik
Podpułkownik Podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 26 sierpnia 1899
Sucha Beskidzka,  Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 27 listopada 1978
Sucha Beskidzka,  Polska
Przebieg służby
Stanowiska dowódca 151. kompanii fortecznej "Węgierska Górka", wchodzącej w skład 1. Brygady Górskiej
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa, kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Srebrny Krzyż Zasługi Brązowy Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
Szkic usytuowania schronów bojowych

Tadeusz Franciszek Semik (ur. 26 sierpnia 1899 r. w Suchej Beskidzkiej, zm. 27 listopada 1978 r. w Suchej Beskidzkiej) – podpułkownik Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Ukończywszy gimnazjum i zdawszy maturę wstąpił 3 listopada 1918[1] jako ochotnik do Wojska Polskiego, gdzie otrzymał przydział do 12 Pułku Piechoty w Wadowicach. Wraz z tym oddziałem walczył w wojnie polsko-sowieckiej.

Po zakończeniu wojny wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie, którą ukończył 1 lipca 1921[2] i już w stopniu podporucznika skierowany został do 2 Pułku Piechoty Legionów, w którym służył w latach 1921–1927 na stanowisku dowódcy plutonu, a następnie kompanii[2].

Następnie w latach 1927–1931 pełnił służbę w Batalionie Manewrowym Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, 17 Pułku Piechoty w Rzeszowie od 1931 do 12 listopada 1935[2], a potem w batalionie KOP "Czortków" na stanowisku dowódcy 1 kompanii ckm[3] do sierpnia 1939[2].

Ukończył kurs dowódców batalionu 25 sierpnia 1939 i został skierowany do 1 Brygady Górskiej, której zadaniem była osłona wschodniego skrzydła Armii "Kraków".

28 sierpnia 1939 sformował i objął dowództwo 151 kompanii fortecznej "Węgierska Górka". Na jej czele, w czasie kampanii wrześniowej 1939 stoczył walkę pod Węgierską Górką. Zasłużył się wówczas niebywałą odwagą oraz umiejętnością korzystania ze swego talentu strzeleckiego. Z powodu niemożności dalszego stawiania oporu, pozbawiony łączności i pomocy z zewnątrz, poddał pozycję przeważającym siłom niemieckim. Ciężko ranny 3 września[2] dostał się do niewoli, w której spędził resztę wojny. Przebywał w oflagach XA Itzehoe, XC Lubeka i IIC Woldenberg[2].

Po uwolnieniu 25 stycznia 1945 przez Armię Czerwoną powrócił do Polski i 1 maja 1945 zgłosił się do LWP, gdzie otrzymał przydział do 46 Pułku Piechoty 13 Dywizja Piechoty w Katowicach na stanowisko dowódcy batalionu[2]. 15 listopada 1945 r. został dowódcą 48 Komendy Odcinka Prudnik[2], a następnie przez kilka lat już jako major pełnił wiele funkcji w Katowickim Oddziale WOP nr 10. W 1948 został przeniesiony do rezerwy. W 1964 w uznaniu zasług został awansowany do stopnia podpułkownika. Został odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Brązowym Krzyżem Zasługi (16 kwietnia 1947)[4] i Orderem Virtuti Militari V klasy. Zmarł 27 listopada 1978 w Suchej Beskidzkiej i tam też spoczywa.

Przypisy

  1. Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. s. 816.
  2. a b c d e f g h Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. s. 817.
  3. Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 666.
  4. M.P. nr 80 z 2 czerwca 1947, poz. 534.

Bibliografia[edytuj]

  • Marek Jabłonowski, Włodzimierz Jankowski, Bogusław Polak, Jerzy Prochwicz: O niepodległą i granice. Korpus Ochrony Pogranicza 1924-1939. Wybór dokumentów. Warszawa-Pułkusk: Wyższa Szkoła Humanistyczna w Pułtusku. Wydział Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego, 2001. ISBN 83-88067-48-8.
  • Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990, s. 816-817. ISBN 83-211-1096-7.

Linki zewnętrzne[edytuj]