Tadeusz Semik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Franciszek Semik
Ilustracja
Podpułkownik Podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 26 sierpnia 1899
Sucha Beskidzka, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 27 listopada 1978
Sucha Beskidzka, Polska
Przebieg służby
Lata służby 1918–1948
Siły zbrojne Wojsko Polskie II RP
Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki Kompania Forteczna „Węgierska Górka”
Stanowiska dowódca kompanii
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje - dwukrotnie ranny
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Tadeusz Franciszek Semik (ur. 26 sierpnia 1899 w Suchej Beskidzkiej, zm. 27 listopada 1978 tamże) – podpułkownik Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończywszy gimnazjum i zdawszy maturę wstąpił 3 listopada 1918[1] jako ochotnik do Wojska Polskiego, gdzie otrzymał przydział do 12 Pułku Piechoty w Wadowicach. Wraz z tym oddziałem walczył w wojnie polsko-sowieckiej.

Po zakończeniu wojny wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie, którą ukończył 1 lipca 1921[2] i już w stopniu podporucznika skierowany został do 2 pułku piechoty Legionów, w którym służył w latach 1921–1927 na stanowisku dowódcy plutonu, a następnie kompanii[2].

Następnie w latach 1927–1931 pełnił służbę w batalionie manewrowym Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, 17 pułku piechoty w Rzeszowie od 1931 do 12 listopada 1935[2]. 22 lutego 1934 został mianowany na stopień kapitana ze starszeństwem z 1 stycznia 1934 i 71. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3]. Później służył w batalionie KOP „Czortków” na stanowisku dowódcy 1 kompanii karabinów maszynowych[4][5] do sierpnia 1939[2]. Ukończył kurs dowódców batalionu 25 sierpnia 1939 i został skierowany do 1 Brygady Górskiej, której zadaniem była osłona wschodniego skrzydła Armii „Kraków”.

28 sierpnia 1939 sformował i objął dowództwo 151 kompanii fortecznej „Węgierska Górka”. Na jej czele, w czasie kampanii wrześniowej 1939 stoczył walkę pod Węgierską Górką. Zasłużył się wówczas niebywałą odwagą oraz umiejętnością korzystania ze swego talentu strzeleckiego. Z powodu niemożności dalszego stawiania oporu, pozbawiony łączności i pomocy z zewnątrz, poddał pozycję przeważającym siłom niemieckim. Ciężko ranny 3 września[2] dostał się do niewoli, w której spędził resztę wojny. Przebywał w oflagach XA Itzehoe, XC Lubeka i IIC Woldenberg[2].

Po uwolnieniu 25 stycznia 1945 przez Armię Czerwoną powrócił do Polski i 1 maja 1945 zgłosił się do LWP, gdzie otrzymał przydział do 46 pułku piechoty 13 Dywizja Piechoty w Katowicach na stanowisko dowódcy batalionu[2]. 15 listopada 1945 r. został dowódcą 48 Komendy Odcinka Prudnik[2], a następnie przez kilka lat już jako major pełnił wiele funkcji w Katowickim Oddziale WOP nr 10. W 1948 został przeniesiony do rezerwy. W 1964 w uznaniu zasług został awansowany do stopnia podpułkownika. Zmarł 27 listopada 1978 w Suchej Beskidzkiej i tam też spoczywa.

Ordery i Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Strzałkowski 1990 ↓, s. 816.
  2. a b c d e f g h Strzałkowski 1990 ↓, s. 817.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 23 lutego 1934 roku, s. 74.
  4. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 42, 910.
  5. Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 666.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938 roku, s. 46.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
  • Marek Jabłonowski, Włodzimierz Jankowski, Bogusław Polak, Jerzy Prochwicz: O niepodległą i granice. Korpus Ochrony Pogranicza 1924-1939. Wybór dokumentów. Warszawa-Pułkusk: Wyższa Szkoła Humanistyczna w Pułtusku. Wydział Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego, 2001. ISBN 83-88067-48-8.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
  • Waldemar Strzałkowski: Życiorysy dowódców jednostek polskich w wojnie obronnej 1939 r.. W: Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990. ISBN 83-211-1096-7.