Tadeusz Sielanka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tadeusz Sielanka (ur. 1923-1928, zm. 1945-1960) – polski skrzypek ludowy oraz kompozytor, przedstawiciel idiomatycznej odmiany minimalizmu i muzyki eksperymentalnej.

Postać oraz twórczość Sielanki odkryta została dopiero w 2016 roku przez cenionego polskiego klarnecistę awangardowego Wacława Zimpla. Prowadząc badania w archiwach Biblioteki Publicznej w Delhi, odkrył on w notatkach Vinay Chandry Maudgalya, założyciela szkoły Gandharva Mahavidyalaya, nazwisko श्री तादेउश शिएलंका (pol. Sri Tadeusz Sielanka). Towarzyszyły mu notacje muzyczne, w których utrwalone zostały tematy o mazurkowej proweniencji, stanowiące - według werbalnego komentarza - podstawę dla rozbudowanych utworów, zbliżonych w swej logice formalnej i tonalnej do indyjskiej ragi.

Drugim źródłem informacji na temat Tadeusza Sielanki jest książka Sławomira Rawicza p.t. "Długi marsz". Rawicz opisał w niej pochodzącą z 1941 roku historię ucieczki grupy więźniów z gułagu na Syberii i ich pieszej wędrówki przez pustynię Gobi, Chiny i Mongolię, aż do Indii, a później Iranu. Wśród towarzyszy podróży wymienia Rawicz właśnie Tadeusza Sielankę, polskiego skrzypka ludowego spod Sochaczewa, zmobilizowanego do Wojska Polskiego w 1939 roku.

Badania pozwalają przypuszczać, że w w latach 40. XX wieku Sielanka osiedlił się na stałe w północnych Indiach (najprawdopodobniej w Delhi), gdzie nawiązał kontakt z wykonawcami muzyki hindustańskiej i wypracował oryginalny styl kompozycji oraz improwizacji oparty na tradycjach polskiej muzyki ludowej. Badaniem oraz rekonstrukcją dzieł Tadeusza Sielanki zajmuje się obecnie zespół Radical Polish Ansambl, współtworzony przez muzyków związanych z takimi formacjami, jak Lautari, Odpoczno czy L.Stadt.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Antagonizmy kontrolowane. Rozmowy i eseje o muzyce współczesnej. Sacrum Profanum 2018, pod red. Jana Topolskiego i Krzysztofa Pietraszewskiego, Wydawnictwo Krytyki Politycznej / Krakowskie Biuro Festiwalowe, Warszawa 2018. ISBN 978-83-65853-92-9, s. 80-81