Przejdź do zawartości

Tadeusz Sobolewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Tadeusz Sobolewski
Ilustracja
Tadeusz Sobolewski
(2025)
Data i miejsce urodzenia

31 października 1947
Warszawa

Zawód, zajęcie

krytyk filmowy
publicysta

Małżeństwo

Anna Sobolewska

Odznaczenia
Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
Tadeusz Sobolewski podpisuje swoją książkę Cannes. Religia kina (2025) - Warszawa, 7 kwietnia 2025
Tadeusz Sobolewski - Międzynarodowe Targi Książki w Warszawie, 18 maja 2025

Tadeusz Sobolewski (ur. 31 października 1947 w Warszawie) – polski filolog polski, krytyk filmowy, publicysta, w latach 1990–1994 redaktor naczelny miesięcznika „Kino”, od 1995 publicysta dziennika „Gazeta Wyborcza”.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Absolwent VI Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1965)[1] i polonistyki na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1974–1981 pracował w tygodniku „Film”, a od 1981 w miesięczniku „Kino”, w którym w latach 1990–1994 był redaktorem naczelnym. Jest krytykiem filmowym w „Gazecie Wyborczej” oraz felietonistą miesięcznika „Kino”. Współautor i współprowadzący (razem z Grażyną Torbicką) programu Kocham Kino w Telewizji Polskiej.

Sobolewski współpracował przy realizacji filmów, m.in. jako współautor scenariusza do Golema (1979) w reżyserii Piotra Szulkina oraz jako konsultant przy filmach Pokolenie 89 (reż. Maria Zmarz-Koczanowicz, 2002) i Parę osób, mały czas (w reżyserii i według scenariusza Andrzeja Barańskiego, na podstawie książki Dziennik we dwoje Jadwigi Stańczakowej, 2005). Pojawił się również w epizodycznych rolach w filmach Amator (1979) Krzysztofa Kieślowskiego, Białe małżeństwo (1992) Magdaleny Łazarkiewicz, Miasto (2021) Marcina Sautera.

W 2025 ukazała się jego książka Cannes. Religia kina, będąca zbiorem relacji z festiwalu filmowego w Cannes z lat 1994–2019, w której autor przedstawia swoje doświadczenia z tego wydarzenia oraz refleksje na temat kina autorskiego.

Publikacje książkowe

[edytuj | edytuj kod]
  • Stare grzechy. Dziennik dziennikarza 1982–83 (II obieg wydawniczy; Grupa Polityczna „Wola”, Warszawa 1988).
  • Dziecko Peerelu. Esej, dziennik (Wydawnictwo Sic!, Warszawa 2000, ISBN 83-86056-73-8).
  • Malowanie na Targowej (Wydawnictwo Sic!, Warszawa 2003, ISBN 83-88807-28-5).
  • Za duży blask. O kinie współczesnym (Wydawnictwo „Znak”, Kraków 2004, ISBN 83-240-0387-8).
  • Człowiek Miron (Wydawnictwo „Znak”, Kraków 2012, ISBN 978-83-240-1882-6); wydanie drugie jako: Człowiek Miron. Prywatny portret Białoszewskiego (Wydawnictwo „Znak”, Kraków 2023, ISBN 978-83-240-6677-3).
  • Kino swoimi słowami (Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”, Kraków 2012, ISBN 978-83-242-1798-4).
  • Dziennik. Jeszcze jedno zdanie (Wydawnictwo W.A.B., Warszawa 2019, ISBN 978-83-280-5835-4).
  • Cannes. Religia kina (Wydawnictwo Agora, Warszawa 2025, ISBN 978-83-8380-122-3).

Ponadto, w 2014 ukazała się książka Mai Komorowskiej i Tadeusza Sobolewskiego Pytania, które się nie kończą (Mazowiecki Instytut Kultury - Czuły Barbarzyńca Press, Warszawa 2014, ISBN 978-83-62676-38-5, ISBN 978-83-63427-81-8).

Udział w pracach zbiorowych (wybór)

[edytuj | edytuj kod]
  • Fantazja na żywo. Rozmowa ze Zbigniewem Rybczyńskim [w:] Zbigniew Rybczyński, podróżnik do krainy niemożliwości. Wokół twórczości Zbigniewa Rybczyńskiego (praca zbiorowa pod redakcją Zbigniewa Benedyktowicza; współpraca redakcyjna: Teresa Rutkowska, Ryszard Ciarka; Pracownia Historii i Teorii Filmu-Instytut Sztuki PAN - Komitet Kinematografii [1993], ISBN 83-85938-00-1, s. 100–107);
  • Bokserski refleks. Z Jerzym Skolimowskim rozmawia Tadeusz Sobolewski [w:] Skolimowski. Przewodnik Krytyki Politycznej (Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa 2010, ISBN 978-83-61006-55-8, s. 160–175).

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]
Anna i Tadeusz Sobolewscy – Warszawa, 7 kwietnia 2025

Jego żoną jest historyk literatury i eseistka Anna Sobolewska, a ich córkami – dziennikarka i krytyczka literacka Justyna Sobolewska oraz Cecylia Sobolewska (której jego żona Anna poświęciła książkę Cela. Odpowiedź na zespół Downa, za którą autorka była nominowana do Nagrody Literackiej Nike)[2].

Ordery i odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i wyróżnienia

[edytuj | edytuj kod]
  • Nagroda Jury II MFF Horroru i Fantastyki w Madrycie za scenariusz do filmu Golem (1981)[5]
  • Nagroda za scenariusz filmu Golem na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Fantastycznych w Madrycie (1991)
  • Nagroda im. Bolesława Michałka za najlepszą książkę filmową roku 2004 za Za duży blask. O kinie współczesnym (2005)
  • Grand Prix Krajowego Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Teatru TV „Dwa Teatry” za adaptację dla Teatru TV spektaklu Pamiętnik z Powstania Warszawskiego (2005)
  • Nagroda Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej w kategorii "audycja radiowa i program telewizyjny" za program „Kocham Kino” (wspólnie z Grażyną Torbicką) (2009)[5]
  • Nagroda Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej w kategorii "krytyka filmowa" (2013)[5]
  • nominacja do Nagrody Literackiej Nike za Człowiek Miron (2013)[6]
  • Nagroda ZAiKS-u im. Krzysztofa Teodora Toeplitza (2015)[7]
  • nominacja do Nagrody Literackiej Nike za Dziennik. Jeszcze jedno zdanie (2020)[8]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Wojciech Rylski: Absolwenci Reytana 1965. wne.uw.edu.pl. [dostęp 2021-08-31].
  2. Nagroda Nike. [dostęp 2025-10-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-09)].
  3. Tadeusz Sobolewski uhonorowany Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” [online], www.gov.pl, 23 października 2025 [dostęp 2025-10-25].
  4. Lista laureatów Medalu Zasłużony Kulturze Gloria Artis. gov.pl. [dostęp 2025-10-25].
  5. a b c Tadeusz Sobolewski (osoba), [w:] Encyklopedia teatru polskiego [dostęp 2025-06-07].
  6. Nike 2013. nike.org.pl. [dostęp 2015-07-06].
  7. Laureaci Nagród ZAiKS-u [online], www.zaiks.org.pl [dostęp 2025-06-07].
  8. Justyna Sobolewska, Literackie nominacje do Nike i Gdyni. Czego zabrakło? [online], www.polityka.pl, 26 maja 2020 [dostęp 2020-05-26] (pol.).

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]