Tadeusz Stocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Stocki
Tadeusz Skarbek
Karol Zawitniewicz
Zawisza

Ćma, Kielich
Ilustracja
Tadeusz Stocki (ze zbiorów NAC)
major intendent major intendent
Data i miejsce urodzenia 31 sierpnia 1902
Turobin
Data i miejsce śmierci 3 grudnia 1993
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1920–1946
Siły zbrojne Wojsko Polskie,
Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie,
Armia Krajowa
Jednostki Dywizja Ochotnicza (II RP),
7 Pułk Saperów Wielkopolskich,
Dowództwo Okręgu Korpusu nr IV w Łodzi,
5 Brygada Kadrowa Strzelców,
Związek Odwetu,
Kedyw,
Oddział IV KG AK
Stanowiska dowódca plutonu, dowódca kompanii liniowej i szkolnej, kierownik referatu rachunkowo-budżetowego, kwatermistrz, kierownik produkcji sprzętu dywersyjnego
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka,
zajęcie Wilna,
II wojna światowa,
kampania wrześniowa
Późniejsza praca referent inwestycji, kierownik działu obrachunkowego, zastępca kierownika działu ekonomicznego
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Brązowy za Długoletnią Służbę

Tadeusz Stocki vel Tadeusz Skarbek vel Karol Zawitniewicz vel Zawisza pseud.: „Ćma”, „Kielich” (ur. 31 sierpnia 1902 w Turobinie, zm. 3 grudnia 1993 w Warszawie) – oficer Wojska Polskiego, Polskich Sił Zbrojnych i Armii Krajowej, major intendent z wyższymi studiami wojskowymi Wojska Polskiego, cichociemny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czasie nauki w gimnazjum wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej walcząc w kompanii karabinów maszynowych 201 Ochotniczego pułku piechoty Dywizji Ochotniczej i uczestnicząc m.in. w kampanii wileńskiej. W 1924 roku ukończył Gimnazjum im Hetmana Jana Zamoyskiego w Lublinie, uzyskując maturę. Później kończył kursy w: Oficerskiej Szkole Marynarki Wojennej i Oficerskiej Szkole Inżynierii. Od 1928 roku służył w 7 Batalionie Saperów na stanowiskach kolejno dowódcy plutonu, kompanii liniowej i szkolnej. Na początku lat 30. był instruktorem w Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie i na kursie przygotowawczym do Wyższej Szkoły Intendentury. W latach 1936–1938 studiował w Wyższej Szkole Intendentury w Warszawie. 31 października 1938 roku, po ukończeniu studiów (XII promocja), otrzymał tytuł oficera intendentury z wyższymi studiami wojskowymi i przydział do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi na stanowisko kierownika Referatu Rachunkowo-Budżetowego.

We wrześniu 1939 roku kontynuował służbę na powyższym stanowisku. Po rozwiązaniu Dowództwa OK 12 września został przydzielony do Szefostwa Intendentury Sztabu Naczelnego Wodza, z którym to sztabem 18 września przekroczył granicę polsko-rumuńską. Po ucieczce z internowania w Rumunii 4 grudnia dotarł do Francji, gdzie został skierowany do pracy w Ministerstwie Spraw Wojskowych w Paryżu jako referent w Wydziale Gospodarczym. Od marca 1940 roku służył jako oficer gospodarczy w Ośrodku Wyszkolenia Oficerów w Niort.

W czerwcu 1940 roku został ewakuowany do Wielkiej Brytanii, gdzie został przydzielony do 5 Brygady Kadrowej Strzelców na stanowisko kwatermistrza. Zgłosił się do służby w kraju. Po konspiracyjnym przeszkoleniu w dywersji został zaprzysiężony 7 kwietnia 1942 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza. Zrzutu dokonano w nocy z 2 na 3 października 1942 roku w ramach operacji „Lathe” dowodzonej przez por. naw. Mieczysława Kuźmickiego. Ekipa została zrzucona na placówkę odbiorczą „Osa” 15 km na północny zachód od Siedlec, w okolicy wsi Mokobody. Po aklimatyzacji w Warszawie dostał w grudniu 1942 roku przydział do Związku Odwetu i Kedywu Komendy Głównej AK na stanowisko kierownika produkcji sprzętu dywersyjnego. Od maja 1943 roku pracował w Oddziale IV Kwatermistrzowskim jako inspektor i wykładowca na kursach.

13 września 1943 roku został przypadkowo aresztowany przez Gestapo w czasie łapanki. Był więziony na Pawiaku, w obozach koncentracyjnych Auschwitz-Birkenau i w Buchenwaldzie. Po wyzwoleniu przez wojska amerykańskie 11 czerwca 1945 roku zameldował się w Oddziale VI Naczelnego Wodza w Londynie. Został oficerem administracyjnym w Inspektoracie Szkolenia Polskich Sił Zbrojnych w Sztabie Naczelnego Wodza i Sztabie Głównym. Po zdemobilizowaniu 8 listopada, 21 listopada 1946 roku przyjechał do Polski, osiedliwszy się w Katowicach.

Do 1956 roku był inwigilowany i szykanowany przez UB. Podejmował prace śląskich zakładach przemysłowych na stanowiskach referenta inwestycji i kierownika działu obrachunkowego. W 1958 roku przeniósł się do Warszawy, gdzie podjął rpacę w Biurze Projektów Instalacji Przemysłowych Instalprojekt na stanowisku zastępcy kierownika Działu Ekonomicznego. W 1970 roku przeszedł na emeryturę.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • kapral podchorąży – 1925 rok
  • podporucznik służby stałej saperów – ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1927 roku
  • porucznik – ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1929 roku
  • kapitan – ze starszeńswem z dniem 19 marca 1939 roku
  • major – ze starszeństwem z dniem 3 października 1942 roku.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Był synem Wincentego, rolnika, i Ewy z domu Polskiej. Ożenił się w 1947 roku ze Stefanią Przybysz (1911–1979). Nie mieli dzieci.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]