Przejdź do zawartości

Tadeusz Teodorowicz-Todorowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Tadeusz Teodorowicz-Todorowski
Data i miejsce urodzenia

25 czerwca 1907
Lwów

Data i miejsce śmierci

25 października 2001
Gliwice

Zawód, zajęcie

architekt

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 40-lecia Polski Ludowej Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL”

Tadeusz Teodorowicz-Todorowski (ur. 25 czerwca 1907 we Lwowie, zm. 25 października 2001 w Gliwicach) – polski architekt, wykładowca akademicki[1].

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Ludwika i Pauliny z domu Wurm. W 1926 r. uzyskał świadectwo dojrzałości[2] i rozpoczął studia na Wydziale Architektonicznym Politechniki Lwowskiej[1], które ukończył w 1931 r. z wynikiem bardzo dobrym. Pozostał na uczelni, na stanowisku starszego asystenta w Katedrze Architektury Monumentalnej kierowanej przez prof. Witolda Minkiewicza. Początkowo prowadził jedynie pracę dydaktyczną równocześnie terminował w wielu pracowniach, dzięki czemu zdobywał kolejne umiejętności i uprawnienia zawodowe samodzielnego architekta. Od 1935 prowadził prace projektowe, zrealizował dom własny we Lwowie, a także uczestniczył w czterech konkursach SARP. Do realizacji przeznaczono dwa projekty jego autorstwa, kościół św. Wincentego we Lwowie i kościół w Kołomyi[3].

W okresie pierwszej okupacji sowieckiej pracował w Lwowskim Instytucie Politechnicznym. Po zajęciu miasta przez Niemców, od czerwca 1941 do sierpnia 1942 r., był zatrudniony jako architekt w lwowskim oddziale niemieckiego urzędu ds. kin na terenie Generalnego Gubernatorstwa. Jesienią 1942 r. powrócił na uczelnię, która w czasie niemieckiej okupacji miasta przekształcono w Staatliche Technische Fachkurse Lemberg. Został starszym asystentem w Katedrze Architektury Budynków Mieszkalnych kierowanej przez prof. Jana Bagieńskiego. Po ponownym zajęciu Lwowa przez Armię Czerwoną, pozostał na uczelni, która ponownie stała się Lwowskim Instytutem Politechnicznym[2].

W sierpniu 1945 r. w ramach repatriacji znalazł się na Górnym Śląsku, od 1 listopada 1945 do 1953 zajmował stanowisko kierownicze w Katedrze Zabudowy Osiedli Wydziału Inżynieryjno-Budowlanego na Politechnice Śląskiej[3]. Równocześnie kierował pracownią NMT (Nowe Miasto Tychy) w „Miastoprojekcie” Gliwice, gdzie zaprojektował Osiedle A w powstających od podstaw Nowych Tychach[4][5]. W 1977 oddano do użytku zaprojektowany przez Tadeusza Teodorowicza-Todorowskiego gmach dla nowo powstałego Wydziału Architektury, w tym samym roku przeszedł na emeryturę[3]. W wolnym czasie zajmował się malarstwem, fotografiką, poezją oraz podróżami i rajdami samochodowymi[6].

Był członkiem m.in. Stowarzyszenia Architektów Polskich, Towarzystwa Urbanistów Polskich. W latach 1976–1986 przewodniczył Komisji Urbanistyki i Architektury Oddziału Polskiej Akademii Nauk w Katowicach[2].

Od 31 sierpnia 1944 r. był mężem Anny z domu Madurowicz (1909-1981)

Zmarł w Gliwicach, spoczął obok żony na cmentarzu komunalnym Centralnym (sektor LA8-7-19)[7].

Grób Tadeusza Teodorowicza-Todorowskiego na Cmentarzu Centralnym w Gliwicach

Projekty

[edytuj | edytuj kod]
Osiedle A w Tychach
  • Willa własna przy ul. Pomorskiej 45 we Lwowie (1935)
  • Projekt kościoła Księży Misjonarzy Lwów (1938)
  • Audytorium Wydziału Chemicznego w Gliwicach (1947)
  • Wydział Budownictwa w Gliwicach (1949–1952)
  • Odbudowa i przebudowa zniszczonego Haus Oberschlesien z przeznaczeniem na Urząd Miejski w Gliwicach (1949)
  • Osiedle mieszkaniowe A w Tychach (1951–1956)
  • Studencki Kino-Teatr X w Gliwicach (1959)
  • Osiedle mieszkaniowe Śródmieście w Sosnowcu (1954)
  • Szkoła w Sosnowcu (1958)
  • Klub MPiK w Gliwicach (1959)
  • Hala Technologiczna Wydziału Inżynierii Sanitarnej w Gliwicach (1970)
  • Wydział Architektury wraz z pomnikiem w Gliwicach (1972)
  • Laboratorium Wydziału Budownictwa w Gliwicach (1973)

Źródło:[1].

Ordery i odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Źródło:[1].

Nagrody

[edytuj | edytuj kod]
  • Nagroda Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego indywidualna II stopnia za szczególne osiągnięcia w dziedzinie badań naukowych (1971)[11]
  • Nagroda Komitetu do Spraw Nauki i Postępu Technicznego I stopnia za całokształt osiągnięć twórczych w dziedzinie architektury i urbanistyki (1988)[1]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 3 4 5 In memoriam - Pamięci Architektów Polskich - Tadeusz Teodorowicz-Todorowski [online], www.archimemory.pl [dostęp 2026-05-18].
  2. 1 2 3 Teodorowicz-Todorowski – Gliwicki Leksykon Historyczny [online] [dostęp 2026-05-18].
  3. 1 2 3 Gliwice na ich drodze: Tadeusz Teodorowicz-Todorowski - Muzeum w Gliwicach Muzeum w Gliwicach [online], web.archive.org, 25 czerwca 2016 [dostęp 2023-06-22] [zarchiwizowane z adresu 2016-06-25].
  4. Marcin Skup, Osiedle A w Nowych Tychach | Polski Socrealizm [online], 2 stycznia 2016 [dostęp 2023-06-22] (pol.).
  5. Muzeum Miejskie – Tychy | [online] [dostęp 2023-06-22] (pol.).
  6. Tadeusz Teodorowicz Todorowski. Twórca osiedla A w Tychach [online], Tychy Nasze Miasto, 25 czerwca 2014 [dostęp 2023-06-22] (pol.).
  7. Cmentarze komunalne w Gliwicach [online], gliwice.grobonet.com [dostęp 2026-05-18].
  8. Program Politechniki Śląskiej im. Wincentego Pstrowskiego za rok akademicki 1957–1958. Gliwice: Politechnika Śląska, 1958, s. 249. [dostęp 2026-04-29].
  9. Odznaczenia, nagrody. „Diariusz Politechniki Śląskiej”. Nr 1 (12), s. 5, październik 1989. Gliwice: Politechnika Śląska. ISSN 1734-9605. [dostęp 2026-05-18].
  10. Politechnika Śląska im. Wincentego Pstrowskiego w Gliwicach 1974–1975. Gliwice: Politechnika Śląska, 1975, s. 19. [dostęp 2026-07-18].
  11. Politechnika Śląska im. Wincentego Pstrowskiego w Gliwicach 1971–1972. Gliwice: Politechnika Śląska, 1972, s. 7. [dostęp 2026-07-02].

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]