Tadeusz Wędrowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tadeusz Wędrowski (ur. 24 kwietnia 1898 w Warszawie, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – inżynier budownictwa, kpt. rez. WP, budowniczy kompleksu Torów Wyścigów Konnych na Służewcu

Był synem Wacława – przedsiębiorcy budowlanego, budowniczego kościołów i Marianny z Nowakowskich – siostry ks. prałata dr Marcelego Nowakowskiego, proboszcza parafii Najświętszego Zbawiciela w Warszawie. Uczył się w Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego, już w czasie nauki szkolnej był aktywnym członkiem Organizacji Młodzieży Narodowej i harcerzem[1][2]. Po ukończeniu gimnazjum w 1918 roku wstąpił na Politechnikę Warszawską. Zaraz jednak zaciągnął się ochotniczo do Wojska Polskiego, gdzie w latach 1918–1920 walczył w 5 Pułku Ułanów Zasławskich pod dowództwem gen. Stanisława Sochaczewskiego. W latach 1921–1927 studiował na Politechnice Warszawskiej, uzyskując dyplom inżyniera budownictwa lądowego. W trakcie studiów został przyjęty do korporacji akademickiej Arkonia. Pełnił obowiązki jej prezesa (1927) oraz sprawował odpowiedzialną funkcję oldermana.

Po studiach pracował kilka lat w przedsiębiorstwie ojca, do czasu likwidacji firmy z powodu kryzysu gospodarczego. W latach 30. był budowniczym Torów Wyścigów Konnych na Służewcu, otwartych wiosną 1939 r. – zajmował się m.in. budową trybun.

Działalność obywatelska[edytuj | edytuj kod]

Tadeusz Wędrowski należał do ludzi niezwykle aktywnych społecznie. Jego powiązania z wojskiem powodowały, że żywo interesował się obronnością Kraju i należał do propagatorów tego zagadnienia. Jeszcze w czasach studenckich zainicjował wśród swoich kolegów z Arkonii kurs przysposobienia wojskowego. Był jednym z aktywniejszych członków Związku Filistrów Arkonii.

Należał do głównych inicjatorów głośnego komerszu zewnętrznego Arkonii z udziałem Naczelnego Wodza, marszałka Rydza-Śmigłego w maju 1937 roku. Impreza ta szeroko komentowana, miała ogólnopaństwowe znaczenie. Zaowocowała m.in. reaktywowaniem Legii Akademickiej

Służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

W wyniku reorganizacji broni i służby w Wojsku Polskim Tadeusz Wędrowski został przeniesiony z rezerwy macierzystego 5 Pułku Ułanów Zasławskich do broni pancernej. W 1934 r. został mianowany podporucznikem w 8 Dywizjonie Samochodowym, tuż przed wojną awansowany na por. br. panc. rez. Nie objęty mobilizacją w sierpniu 1939 r. zgłosił się jako ochotnik. Walczył w broni pancernej i został pod Lwowem wzięty do niewoli przez Armię Czerwoną. Przebywał w obozie w Kozielsku i wiosną 1940 r. został wraz z innymi oficerami zamordowany przez NKWD w Katyniu.

Decyzją Ministra Obrony Narodowej Nr 439/MON z 5 października 2007 Tadeusz Wędrowski został pośmiertnie awansowany na stopień kapitana rezerwy Wojska Polskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tomasz Piskorski, Pamiętniki, zeszyt 12 (1916), Archiwum Akt Nowych.
  2. Tomasz Piskorski, Pamiętniki, zeszyt 17 (1916), tamże.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • „Księga Pamiątkowa Arkonii 1879 – 1929”
  • „Księga Pamiątkowa Arkonii 1879 – 1979”
  • Decyzja Ministra Obrony Narodowej Nr 439/MON