Tadeusz Walendowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tadeusz Walendowski (ur. 21 kwietnia 1944 we Lwowie, zm. 27 lutego 2004 w Waszyngtonie) – polski dziennikarz i filmowiec, działacz opozycji w PRL.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia na Uniwersytecie Łódzkim (socjologię) i w Wyższej Szkole Filmowej w Łodzi. Pracował jako reżyser i niezależny dziennikarz, udzielając się w środowiskach opozycji demokratycznej (m.in. redaktor ukazującego się w tzw. drugim obiegu kwartalnika „Puls”). Razem z żoną, Anną Erdman (wnuczką Melchiora Wańkowicza) prowadził w Warszawie odpowiednik „salonu dysydenckiego”.

W 1979 roku władze wydaliły z Polski Annę Erdman, która była obywatelką USA, za działalność opozycyjną; Walendowski opuścił wówczas również kraj, osiedlili się w USA. Pracował w sekcji polskiej rozgłośni Głos Ameryki, następnie w Smithsonian Institution. Przedstawiciel KOR w USA, był aktywnym działaczem polonijnym, współzałożycielem i prezesem Biblioteki Polskiej w Waszyngtonie. W 2007 utworzona została nagroda jego imienia przyznawana dorocznie przez Zarząd Biblioteki Polskiej osobom lub instytucjom wnoszącym istotny wkład w upowszechnianie rzetelnego wizerunku Polski poza jej granicami oraz kształtowanie partnerskich kontaktów między Polakami a innymi narodami w duchu tolerancji i wzajemnego poszanowania odrębności.

Zmarł po kilkuletniej walce z rakiem płuc. W marcu 2004 zmarła wdowa, Anna Erdman (ur. w 1945 roku).

W roku 2007 Biblioteka Polska w Waszyngtonie ustanowiła nagrodę jego imienia. Nagroda przyznawana jest osobom lub instytucjom w uznaniu ich wkładu w upowszechnianie rzetelnego wizerunku Polski poza jej granicami oraz kształtowanie partnerskich kontaktów między Polakami i innymi narodami w duchu tolerancji i wzajemnego poszanowania odrębności.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

23 września 2006 roku Prezydent RP Lech Kaczyński odznaczył pośmiertnie Tadeusza Walendowskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za działalność na rzecz przemian demokratycznych w kraju”[1][2]. Anna Erman została w tym samym dniu odznaczona pośmiertnie przez Prezydenta Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Spotkanie po latach – uroczystości z okazji 30-lecia KOR w Pałacu Prezydenckim. 2006-09-23. [dostęp 2011-01-11].
  2. a b Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 września 2006 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2006 r. Nr 84, poz. 848)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]