Tadeusz Wrzaszczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Wrzaszczyk
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 12 września 1932
Częstochowa
Data i miejsce śmierci 1 czerwca 2002
Warszawa
Wiceprezes Rady Ministrów, przewodniczący Komisji Planowania przy Radzie Ministrów
Okres od 23 października 1975
do 24 sierpnia 1980
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Mieczysław Jagielski
Następca Henryk Kisiel
Minister przemysłu maszynowego
Okres od 23 grudnia 1970
do 23 października 1975
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Janusz Hrynkiewicz
Następca Aleksander Kopeć
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Tadeusz Włodzimierz Wrzaszczyk (ur. 12 września 1932 w Częstochowie, zm. 1 czerwca 2002) – polski inżynier i polityk. Minister przemysłu maszynowego (1970–1975), wiceprezes Rady Ministrów i przewodniczący Komisji Planowania przy Radzie Ministrów (1975–1980), poseł na Sejm PRL VII i VIII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Władysława i Longiny. Urodził się na częstochowskim Stradomiu. W 1948 ukończył gimnazjum ogólnokształcące Sienkiewicza i otrzymał świadectwo małej matury, a w 1950 zdał maturę o profilu matematyczno-fizycznym. W 1954 ukończył studia na Wydziale Inżynierii i Produkcji Politechniki Warszawskiej.

Od 1956 był związany z przemysłem samochodowym i należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1962–1965 był głównym inżynierem Fabryki Samochodów Osobowych. Od 23 grudnia 1970 do 23 października 1975 był ministrem przemysłu maszynowego w rządzie Józefa Cyrankiewicza i Piotra Jaroszewicza i Piotra Jaroszewicza. Następnie – do 24 sierpnia 1980 – był wicepremierem i ministrem-przewodniczącym Komisji Planowania przy Radzie Ministrów w rządach Piotra Jaroszewicza i Edwarda Babiucha i Edwarda Babiucha.

Od 1971 do 1980 zasiadał w Komitecie Centralnym PZPR. W latach 1975–1980 był zastępcą członka Biura Politycznego KC PZPR, a w okresie od lutego do sierpnia 1980 członkiem BP KC PZPR. W latach 1976–1980 był posłem na Sejm PRL VII kadencji i VIII kadencji, lecz złożył mandat w grudniu 1980. W 1981 wykluczony z PZPR i w czasie stanu wojennego internowany.

Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Sztandaru Pracy II klasy oraz Złoty i Srebrny Krzyżem Zasługi.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]