Tadeusz Zwisłocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tadeusz Zwisłocki (ur. 15 maja 1889 w Czerniowcach, zm. 15 lutego 1929 w Krakowie) – polski inżynier chemik, w czasie I wojny światowej żołnierz legionista, major dyplomowany artylerii Wojska Polskiego, następnie doktor chemii na Politechnice Lwowskiej, organizator i dyrektor polskich zakładów chemii związków azotowych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jako absolwent Uniwersytetu Lwowskiego objął tamże asystenturę przy katedrze chemii lekarskiej. W tym czasie związał się ze środowiskiem niepodległościowej inteligencji lwowskiej i obozem niepodległościowym Józefa Piłsudskiego. W legionach początkowo przydzielony został do artylerii II Brygady Legionów, następnie walczył w szeregach I Brygady. 9 października 1915 został awansowany na chorążego, a 1 maja 1916 na podporucznika[1].

W okresie grudzień 1918 – styczeń 1919 z rozkazu J. Piłsudskiego przebywał na Węgrzech z misją wojskową celem wynegocjowania z władzami tego kraju i aliantami zgody na przewiezienie do Polski zdobytych zapasów niemieckiej broni i amunicji.

W 1919 w oddziałach armii gen. Józefa Hallera w Polsce, następnie ukończył kurs Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego. Latem 1920 pełnił służbę na stanowisku adiutanta służbowego Wiceministra Spraw Wojskowych, generała porucznika Kazimierza Sosnkowskiego. Na tym stanowisku 15 lipca został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora Sztabu Generalnego z dniem 1 kwietnia 1920, w artylerii, w „grupie byłych Legionów Polskich”. W 1920 zajmował stanowisko szefa Oddziału IV Sztabu Armii Rezerwowej. W 1921 pełnił obowiązki szefa Wydziału Przemysłu Wojennego w Ministerstwie Spraw Wojskowych w Warszawie, pozostając w ewidencji 1 Pułku Artylerii Polowej Legionów[2]. Z dniem 1 października 1921 został przeniesiony w stan nieczynny[3], a następnie do rezerwy. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 17. lokatą w korpusie oficerów artylerii[4][5].

W latach 1922–1925 był dyrektorem naczelnym Zakładów Azotowych w Chorzowie, przy uruchomieniu których współpracował z poznanym już wcześniej we Lwowie Ignacym Mościckim. W latach 1925–1927 był dyrektorem fabryki chemicznej „Azot” w Jaworznie. Od 1927 r. do śmierci pełnił funkcję dyrektora Państwowej Fabryki Związków Azotowych w budowie w Mościcach koło Tarnowa.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Od 12 listopada 1919 był żonaty z Heleną z Mościckich, córką inżyniera chemika, późniejszego prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Ignacego Mościckiego. Ich synem był Józef Zwisłocki, fizyk i specjalista w dziedzinie psychoakustyki.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich ..., s. 38.
  2. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r., s. 8, 977.
  3. Polska Zbrojna Nr 323 z 25 listopada 1923 r. s. 4.
  4. Rocznik oficerski 1923, s. 715, 815.
  5. Rocznik oficerski 1924, s. 638, 762.
  6. 12 maja 1931 „za pracę w dziele odzyskania Niepodległości” M.P. z 1931 r. nr 111, poz. 163
  7. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 37.
  8. „Za męstwo i osobistą odwagę okazane w walce z nieprzyjacielem w obronie Ojczyzny”; Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1836 z 12 lipca 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1209)
  9. Rozporządzenie Kierownika MSWojsk. L. 4597/22 (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 9, s. 315)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917.
  • Roczniki oficerskie 1923 i 1924.
  • Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego M.S.Wojsk. Nr 37 z 24 września 1921 r.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]