Taha Husajn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Taha Husajn
طه حسين
Taha Husajnطه حسين
Data i miejsce urodzenia 14 listopada 1889
Izbet el Kilo (Górny Egipt)
Data i miejsce śmierci 28 października 1973
Kair
Narodowość egipska
Język arabski
Alma Mater Université de Montpellier
Gatunki powieść, esej
Muzeum artysty Ramatan – Taha Hussein Museum w Kairze
Odznaczenia
Wielka Wstęga Orderu Nilu (Egipt) Kawaler Narodowego Orderu Cedru (Liban)

Taha Husajn, arab. طه حسين (ur. 14 listopada 1889 w Izbet el Kilo w Górnym Egipcie, zm. 28 października 1973 w Kairze) – egipski intelektualista, pisarz, tłumacz i krytyk literacki. Określany mianem: عميد الأدب العربي (amid al-adab al-'arabi – "dziekana literatury arabskiej").

W wieku trzech lat utracił bezpowrotnie wzrok, co nie przeszkodziło mu w jego dążeniu do wiedzy. Uzyskał tytuł doktora na paryskiej Sorbonie i tytuł profesora na Uniwersytecie Kairskim. Pracował naukowo, zajmując się początkowo historią świata antycznego, później skoncentrował swe zainteresowania głownie na literaturze arabskiej. W latach 1950-1952 pełnił obowiązki ministra oświaty w Egipcie.

Był wielkim znawcą klasycznej literatury arabskiej a także europejskiej (przekładał na język arabski dzieła z zakresu literatury francuskiej i greckiej klasycznej). Taha Husajn słynie ze swojej wnikliwej i bezpośredniej krytyki dotyczącej klasycznej poezji arabskiej z okresu dżahilijji, zarzucając jej sztuczność i brak autentyczności. Krytyka ta była przyczyną oburzenia i protestów konserwatywnych uczonych z Al-Azhar. Podjął się wnikliwej krytyki klasycznych poetów – Al-Mutanabbiego i Al-Ma'arriego. Był również autorem kilku powieści (przede wszystkim autobiografii: Al-Ayyam).

Ważniejsze dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • 1926 - في الأدب الجاهلي (Fi al-adab al-dżahijijja, O literaturze z dżahilijji)
  • الفتنة الكبرى (Al-fitna al-kubra, Wielkie oczarowanie – o problematyce historycznej, religijnej i literackiej okresu Umajjadów)
  • 1925-1957 - حديث الأربعاء (Hadith al-arba', Rozmowy środowe – szkice o dawnej i nowej literaturze arabskiej, trzy tomy, które ukazały się w latach 1925, 1926 i 1957)
  • 1929 - الأيام (Al-Ayyam, Dni – wielka powieść autobiograficzna)
  • 1933 - على هامش السيرة ('Ala al-hamisz as-sira, Na marginesie żywota – o proroku Mahomecie)
  • 1935 - الأديب (Al-adib, Literat – powieść)
  • 1943 - أحلام شهرازاد (Ahlam Szahrazad, Sny Szeherezady – powieść)
  • 1944 - شجرة البؤس (Szagarat al-bu's, Drzewo nieszczęścia – powieść zawierająca liczne elementy ludowości egipskiej)
  • 1945 - فصول في الأدب والنقد (Fusul fi al-adab wa an-naqd, Rozważania o literaturze i krytyce)
  • 1952 - ألوان (Alwan, Barwy – zbiór szkiców o literaturze arabskiej i europejskiej)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]