Tahmasp II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Persia, scià thamasp II, decuplo afshari d'oro, 1722-1732.JPG

Tahmasp II (ur. 1704?, zm. 1740) – przedostatni szach Iranu z rodu Safawidów. Panował w latach 1729-1732.

Tahmasp był synem szacha Sultana Husajna. Gdy jego ojciec zmuszony został do abdykacji przez Afgańczyków w roku 1722, książę Tahmasp zapragnął tronu dla siebie. Uszedł do miasta Tebriz, gdzie powołał rząd. Otrzymał wsparcie od sunnitów z Kaukazu, a także od licznych plemion, włączając do tego Afszarów, z których pochodził przyszły władca Iranu, Nadir Szah. Tahmasp uzyskał w końcu uznanie dwóch najpotężniejszych sąsiadów – Rosji i Osmanów. Każde z tych mocarstw obawiało się, by to drugie nie uzyskało w Persji zbyt wielkich wpływów.

Około 1729, gdy Tahmasp kontrolował już większość kraju, ogłoszony został w mieście Isfahan szachem Iranu. W ogromnym stopniu przyczynił się do tego wódz i przyszły szach Persji – Nadir. W czasie gdy Nadir tłumił rebelię w Chorasan, Tahmasp II ruszył z potężną armią przeciwko Imperium Osmańskiemu, chcąc odzyskać tereny, które zagarnęło ono, wykorzystując okupację Iranu przez Afgańczyków. Wyprawa Tahmaspa zakończyła się klęską.

W wyniku traktatu pokojowego Osmanowi uzyskali Gruzję i Armenię. Wódz perski Nadir w 1732 przybył do Isfahanu i wygnał Tahmaspa II do Chorasanu, pozbawiając go tronu. Na jego miejscu posadził zaledwie ośmiomiesięcznego Abbasa III i został jego regentem.

W 1736 Nadir sam wstąpił na tron, natomiast Tahmasp i jego syn Abbas zostali zamordowani w więzieniu w roku 1740. Rok 1740 to ostateczny koniec dynastii Safawidów.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]



Poprzednik
Mahmud Chan
Szach Persji
1729-1732
Następca
Abbas III