Świątynia Cesarskich Przodków

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Taimiao)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Świątynia Cesarskich Przodków
Świątynia Cesarskich Przodków – Pawilon Przedni
Świątynia Cesarskich Przodków – Pawilon Przedni
Państwo  Chiny
Miejscowość Pekin
Wyznanie
Historia
Data budowy 1420
Dane świątyni
Stan obecny Ludowy Pałac Kultury
Położenie na mapie Chińskiej Republiki Ludowej
Mapa lokalizacyjna Chińskiej Republiki Ludowej
Świątynia Cesarskich Przodków
Świątynia Cesarskich Przodków
Ziemia39°54′35,87″N 116°23′36,75″E/39,909964 116,393542

Świątynia Cesarskich Przodków[1] (太庙, pinyin Tàimiào) – dawna świątynia w Pekinie, położona po wschodniej stronie drogi łączącej Bramę Niebiańskiego Spokoju z Zakazanym Miastem, w której do upadku monarchii składano ofiary zmarłym cesarzom. Obecnie mieści się w niej Ludowy Pałac Kultury. Cały kompleks zajmuje powierzchnię 200,000 m²[2].

Świątynię wzniesiono w 1420 roku. Jej układ architektoniczny został pomyślany jako odwzorowanie układu pałacu cesarskiego w Zakazanym Mieście, z bramą i rzeczką o siedmiu mostkach włącznie. Składa się z trzech następujących po sobie dziedzińców oddzielonych murem, na których wznoszą się pawilony[3]. W głównym, wznoszącym się na trzystopniowym tarasie Pawilonie Przednim, cesarze pięć razy do roku oraz z okazji ślubów i koronacji składali ofiary zmarłym przodkom. W Pawilonie Środkowym przechowywane były tabliczki z imionami zmarłych.

W latach 20. XX wieku teren Taimiao został zamieniony w park miejski[4]. W 1951 roku ulokowano tu siedzibę Ludowego Pałacu Kultury, a historyczne wnętrza zaadaptowano na potrzeby biblioteki, sali wystawowej, teatru i hali sportowej[5].

Przypisy

  1. Zmiany wprowadzone na 96. posiedzeniu Komisji (1 lutego 2017 roku). Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej. [dostęp 2017-02-26].
  2. Beijing Workers Cultural Park (ang.). kinabaloo.com. [dostęp 22 lutego 2010].
  3. The Imperial Ancestral Temple (ang.). english.people.com.cn. [dostęp 18 lutego 2010].
  4. Imperial Ancestral Temple (ang.). beijingtouree.com. [dostęp 18 lutego 2010].
  5. Working People's Cultural Palace (ang.). china.org.cn. [dostęp 18 lutego 2010].

Bibliografia[edytuj]

  1. Wiesław Olszewski: Chiny. Zarys kultury. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 2003, s. 297. ISBN 83-232-1272-4.

Linki zewnętrzne[edytuj]