Taras (architektura)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy architektury. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Taras na dachu hotelu Casa Grande w Santiago de Cuba


Taras – odkryta, pozioma powierzchnia (budowla) umieszczona na wysokości parteru (terra – ziemia), ale również piętra lub na dachu (stropodach) i wówczas ogrodzona balustradą, przystosowana do przebywania na niej ludzi. Na wyższych piętrach taras utrzymuje się na stropach lub kolumnach.[1]

Tarasy stanowią rodzaj wybiegu i pełnią najczęściej funkcję miejsc wypoczynkowych w budynkach mieszkalnych i reprezentacyjnych (pałacach). W budynkach biurowych, usługowych (np. w hotelach) spełniają dodatkowo rolę ogródków kawiarnianych, restauracyjnych itp.

Tarasy znane były już w starożytności (Egipt, Rzym). Nadal są bardzo popularne zwłaszcza w krajach o łagodnym klimacie.

Istotnym elementem budowy tarasu jest poprawne wykonanie izolacji, zwłaszcza wodochronnej w celu zabezpieczenia pomieszczeń znajdujących się poniżej tarasu oraz samej warstwy izolacyjnej, przed uszkodzeniami mechanicznymi.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Property Group Sp., Balkon, taras czy loggia czyli dodatkowa powierzchnia naszego mieszkania - Porady - RynekPierwotny.pl, Rynek Pierwotny [dostęp 2018-07-12] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]