Tarcza ochronna
Tarcza ochronna – rodzaj opancerzenia w postaci metalowych płyt, stosowanych jako integralny element broni palnej chroniący jej obsługę.
Tarcza otacza lufę (np. działa, ciężkiego karabinu maszynowego) i posiada wycięty otwór dla przyrządów celowniczych. Grubość tarczy wynosi najczęściej 3–8 mm, co wystarcza do zapewnienia osłony przed ogniem broni ręcznej i mniejszymi odłamkami.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 223. ISBN 83-86028-01-7.