Tarnogóra (województwo podkarpackie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tarnogóra
Miejsce upamiętniające awaryjne lądowanie angielskich lotników w 1944 roku
Miejsce upamiętniające awaryjne lądowanie angielskich lotników w 1944 roku
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat leżajski
Gmina Nowa Sarzyna
Liczba ludności (2011) 877[1][2]
Strefa numeracyjna (+48) 17
Tablice rejestracyjne RLE
SIMC 0657668
Położenie na mapie gminy Nowa Sarzyna
Mapa lokalizacyjna gminy Nowa Sarzyna
Tarnogóra
Tarnogóra
Położenie na mapie powiatu leżajskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu leżajskiego
Tarnogóra
Tarnogóra
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Tarnogóra
Tarnogóra
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Tarnogóra
Tarnogóra
Ziemia50°21′53″N 22°18′56″E/50,364722 22,315556

Tarnogórawieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie leżajskim, w gminie Nowa Sarzyna[3][4]}.

Miejscowość jest siedzibą rzymskokatolickiej parafii św. Stanisława Biskupa należącej do dekanatu Leżajsk II w archidiecezji przemyskiej.

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie rzeszowskim.

Tarnogóra była to niewielka osada leżąca w woj. sandomierskim i granicząca od południa z województwem lwowskim, granica biegła wzdłuż rzeki Kłysz. W wiosce tej nie było szkoły oraz kościoła, mieszkańcy należeli do parafii w Rudniku. W 1772 roku w wyniku pierwszego rozbioru Polski, okoliczne ziemie znalazły się w granicach Lodomerii. Tarnogóra należała do obwodu rzeszowskiego. W 1786 roku przeprowadzono zmianę diecezji, w wyniku której parafia Runik przyłączona została do diecezji przemyskiej. W 1830 r. w zaborze rosyjskim wybuchło Powstanie Listopadowe. W najbliższej okolicy schronienie znalazło ok. 20 tys. rozbitków generała Ramoriny.

W 1836 r. w zaborze rosyjskim ponownie wybucha powstanie narodowe. W okolicach Rudnika utworzono dwa obozy powstańcze: - pierwszy pod Tarnogóra (Kobyla Góra) - drugi w Dolinach, koło Rudnika W obozach tych leczono rannych i chorych, zbierano po okolicy rozproszonych ludzi, organizowano nowe oddziały. Gromadzono także broń i żywność dla walczących powstańców. Po upadku powstania, jeden z oddziałów powstańczych wycofując się do Galicji, w okolicach Tarnogóry na wzgórzach zwanych Altaną, dokonał demobilizacji, ukrywając tam część swego ekwipunku wojskowego, dokumentację i kasę powstańczą. Wielokrotne poszukiwania miejsca ukrycia nie przyniosły rezultatu.

W 1887r. powstała Szkoła Podstawowa w Tarnogórze. Pierwszym nauczycielem był Józef Sroka. Drogę Rudnik - Tarnogóra oddano do użytku także w 1887 roku. W 1907 w Tarnogórze założono Ochotniczą Straż Pożarną, której prezesem został nauczyciel miejscowej szkoły Antoni Rudziński. W późniejszych latach wybudowano drewniany budynek straży pożarnej na terenie należącym do hrabiego Tarnawskiego.

W czasie I wojny światowej Tarnogóra została prawie doszczętnie zniszczona. Spalono 123 zagrody, prawdopodobnie później przesunięto lokalizację wsi odsuwając wioskę ok. 50 m w kierunku na północ od rzeki.

W 1933 roku w Tarnogórze powstało koło ZMW "Wici", które założyli Walenty Kida oraz Grzegorz Gumnieniak. Później założono Stanowisko Ludowe. W 1936 roku, koło ufundowało sztandar, który wykonały zakonnice z Bielin.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]