Huemal peruwiański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Taruka)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Huemal peruwiański
Hippocamelus antisensis[1]
(d'Orbigny, 1834)
Huemal peruwiański
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Rząd parzystokopytne
Rodzina jeleniowate
Podrodzina sarny
Rodzaj huemal
Gatunek huemal peruwiański
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 VU pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Huemal peruwiański[3], taruka[4] (Hippocamelus antisensis) – gatunek ssaka parzystokopytnego z rodziny jeleniowatych blisko spokrewniony z huemalem.

Występowanie i biotop[edytuj | edytuj kod]

Obecny zasięg występowania gatunku obejmuje kraje Ameryki PołudniowejEkwador, Peru, Boliwia, Chile i Argentyna. Huemal peruwiański zasiedla górskie zarośla na wysokościach 4100-5200 m n.p.m. Rzadko spotykana poniżej 4000 m n.p.m.

Charakterystyka ogólna[edytuj | edytuj kod]

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe dane
Długość ciała 140-160 cm
Wysokość w kłębie samce 75-85 cm, samice 69-71 cm
Ogon (kwiat) 10-15 cm
Masa ciała przeciętnie 45 kg
Dojrzałość płciowa  ?
Okres godowy czerwiec-lipiec
Ciąża 240 dni
Liczba młodych
w miocie
1-2
Długość życia 10 lat

Ciało krępe z krótkimi kończynami, bardzo długie uszy, poroże słabo rozgałęzione, tuż nad różą od łodygi odchodzi długie rozgałęzienie. Samce zrzucają poroże w październiku-listopadzie. Długość ciała 140-160 cm, długość ogona 10-15 cm, wysokość w kłębie 75-85 cm, samice niższe (69-71 cm), masa ciała 45-65 kg[5]. Długość poroża 22-27 cm. Ubarwienie żółtoszarobrązowe. Wierzchnia część ogona jest ciemnobrązowa, a spodnia biała. Dymorfizm płciowy jest zaznaczony. Ciąża trwa około 240 dni.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Prowadzą dzienny tryb życia. Żyją w małych grupach złożonych z 4-9 osobników obojga płci prowadzonych przez doświadczoną samicę. Poszczególne grupy są ze sobą ściśle związane i łączą się w okresie godowym w większe stada. Samce toczą walki o samice. Taruka żywi się roślinami. Żyje do 10 lat.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Na czas porodu samice oddalają się od stada na ok. 30 dni. Rodzą jedno, rzadko 2 młodych.

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Głównym drapieżnikiem polującym na huemale peruwiańskie jest puma płowa. Człowiek poluje na nie dla mięsa, skór i poroża.

Gatunek jest objęty konwencją CITES (załącznik I)[6]. W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów figuruje w kategorii VU[7].

Przypisy

  1. Hippocamelus antisensis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Barrio, J. & Ferreyra, N. 2008. Hippocamelus antisensis. W: IUCN 2015. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.2. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-09-02]
  3. Nazwa polska za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 171. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 367, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  5. Komosińska Halina, Podsiadło Elżbieta: Ssaki kopytne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.
  6. Appendices I, II and III of CITES (ang.). cites.org, 12 czerwca 2013. [dostęp 2013-06-26].
  7. Hippocamelus antisensis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 1 stycznia 2009]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Komosińska Halina, Podsiadło Elżbieta: Ssaki kopytne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.
  2. Brent Huffman: www.ultimateungulate.com, Hippocamelus antisensis (ang.). 2006. [dostęp 1 września 2007].
  3. Putz, B.: "Hippocamelus antisensis" (On-line), Animal Diversity Web. (ang.). 2003. [dostęp 1 września 2007].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]