Tatjana Baramzina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tatjana Baramzina
Татья́на Барамзина́
Ilustracja
kapral (jefriejtor) kapral (jefriejtor)
Data i miejsce urodzenia 19 grudnia 1919
Głazow, Rosyjska FSRR
Data i miejsce śmierci 5 lipca 1944
Smolewicze, Białoruska SRR
Przebieg służby
Lata służby 1943–1944
Siły zbrojne Armia Czerwona
Jednostki 252. Pułk Piechoty
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina

Tatjana Nikołajewna Baramzina (ros. Татья́на Никола́евна Барамзина́, ur. 19 grudnia 1919 w Głazowie, zm. 5 lipca 1944 w Smolewiczach) – radziecka snajperka i telefonistka, Bohater Związku Radzieckiego (1945).[1]

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończyła niepełną szkołę średnią i szkołę pedagogiczną, pracowała jako nauczycielka i wychowawczyni, w 1940 podjęła studia w Permskim Instytucie Pedagogicznym, ukończyła szkołę pielęgniarek. Od czerwca 1943 służyła w Armii Czerwonej, w 1944 ukończyła Centralną Żeńską Szkołę Snajperów i od kwietnia 1944 walczyła w wojnie z Niemcami. Była telefonistką batalionu 252 pułku piechoty 70 Dywizji Piechoty 33 Armii 3 Frontu Białoruskiego w stopniu kaprala (jefriejtor)[2]. 5 lipca 1944 w walce k. wsi Piekalin w rejonie smolewickim zastrzeliła z karabinu snajperskiego 20 Niemców, udzielała też pomocy rannym. Została schwytana przez Niemców, brutalnie torturowana i zamordowana.

Uchwałą Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z 24 marca 1945 pośmiertnie została uhonorowana Złotą Gwiazdą Bohatera Związku Radzieckiego i Orderem Lenina. Jej imieniem nazwano szkołę w Permie, ulice w Moskwie, Głazowie, Iżewsku i Podolsku.[3]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]