Tatjana Marinienko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tatjana Marinienko
Татьяна Мариненко
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 25 stycznia 1920
Suchoj Bor, rejon połocki
Data i miejsce śmierci 2 sierpnia 1942
okolice wsi Żarcy, rejon połocki
Zawód, zajęcie nauczycielka, zwiadowca partyzantów
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina

Tatjana Sawieljewna Marinienko (ros. Татьяна Савельевна Мариненко, biał. Таццяна Савельеўна Марыненка, ur. 25 stycznia 1920 we wsi Suchoj Bor w rejonie połockim, zm. 2 sierpnia 1942 k. wsi Żarcy w rejonie połockim) – radziecka partyzantka, wywiadowca, uhonorowana pośmiertnie w 1965 tytułem Bohatera Związku Radzieckiego.

Urodziła się w białoruskiej rodzinie chłopskiej. W 1939 ukończyła szkołę pedagogiczną w Połocku, po czym została nauczycielką w szkole średniej we wsi Zielonka w rejonie połockim. Podczas niemieckiej okupacji została wywiadowcą i łączniczką brygady partyzanckiej "Nieułowimyje" działającej w obwodzie witebskim, przybierając pseudonim "Wasilok". Dzięki jej danym wywiadowczym partyzanci przeprowadzali różne akcje i przekazywali informacje dowództwu Armii Czerwonej. Została aresztowana w wyniku donosu, a po trzech dniach brutalnych przesłuchań rozstrzelana wraz z 14-letnim bratem. 8 maja 1965 pośmiertnie przyznano jej Złotą Gwiazdę Bohatera Związku Radzieckiego i Order Lenina. Jej imieniem nazwano ulicę w Połocku i szkołę średnią w Zielonce.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]