Teatr Muzyczny w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Teatr Muzyczny w Poznaniu
Domu Żołnierza, siedziba Teatru Muzycznego
Domu Żołnierza, siedziba Teatru Muzycznego
Typ teatru muzyczny
Kierownictwo
artystyczne
Przemysław Kieliszewski
(od 2012 roku)
Data powstania 1956 rok
Lokalizacja ul. Niezłomnych 1e
61-894 Poznań
Spektakle Okno na parlament
Evita, My Fair Lady
Strona internetowa teatru

Teatr Muzyczny w Poznaniu do 1973 działający pod nazwą Operetka Poznańska rozpoczął działalność w 1956 premierą operetki Pála Ábraháma „Wiktoria i jej huzar” (20 maja) wyreżyserowaną przez Zbigniewa Szczerbowskiego, który od lipca 1955 współorganizował powstanie tej poznańskiej instytucji kulturalnej, ale po przygotowaniu inauguracyjnej premiery zakończył z nią współpracę[1]

Pierwszym dyrektorem Operetki był Jan Teresiński, który w repertuarze klasycznych operetek „Wiktoria i jej huzar” i „Bal w Savoyu” Pála Ábraháma, „Wesoła wdówka” i „Kraina uśmiechuFerenca Lehára, „Hrabina MaricaImre Kálmána, „Życie paryskie” Jacques’a Offenbacha obsadził solistów takich jak: Izabela Ferency, Irena Schulz-Kruk, Ludmiła Szwabowicz, Erika Wosińska, Jerzy Golfert, i Janusz Golc. Po Janie Teresińskim operetką kierowali: Zygmunt Wojciechowski i Henryk Duczmal[2]. Po objęciu kierownictwa artystycznego operetki przez Stanisława Renza na poznańskiej scenie pojawiły się „Can CanCole Portera i „My Fair Lady” Fredericka Lewe oraz „Eksportowa żona”, „Skrzydlaty kochanek” i „Dziękuję ci, Ewo!”. Stanisław Renz zaangażował w 1965 roku Janinę Guttnerównę.

Zmiany kierunku artystycznego Operetki następowały wraz ze zmianami na stanowisku jej dyrektora, a oferowany widzowi program oscylował między operetką klasyczną i musicalem a teatrem dramatycznym. Daniel Kustosik (1989-2012) dążył do równowagi pomiędzy klasyką operetkową („Wesoła wdówka”, „Carewicz”, „Zemsta nietoperza”), musicalem „Hello, Dolly!”, „My Fair Lady” i repertuarem, który nieczęsto można znaleźć w teatrze muzycznym (farsy – „Nagłe zastępstwo”, „Nie teraz kochanie”, „Okno na parlament” (w reżyserii Pawła Pitery) czy dramaty – „Kto się boi Wirginii Woolf”). W repertuarze pojawiły się także „Skrzypek na dachu” i „Phantom” oraz bajki muzyczne i baletowe dla dzieci.

Za kadencji dyrektora Przemysława Kieliszewskiego na tle problemów finansowych i zmian organizacyjnych doszło do konfliktu ze związkiem zawodowym teatru, nagłośnionego w mediach z powodu wulgarnego zwracania się przez dyrektora do podwładnych[3][4][5][6].

Świętujący już swoje 60-lecie Teatr Muzyczny stawia na różnorodność umieszczając w swoim repertuarze pełen zakres gatunków, od klasycznej operetki poprzez koncerty, wieczory muzyczno-poetyckie, spektakle edukacyjne, przedstawienia dla dzieci i młodzieży po musicale. Wśród najnowszych premier są między innymi "Księżniczka Czardasza" oraz "Evita".

Siedzibą teatru jest budynek Domu Żołnierza przy ul. Niezłomnych, w sąsiedztwie Starego Browaru oraz hotelu Novotel. Ze względu na niewystarczające warunki lokalowe dla działalności teatru istnieją plany przeniesienia jego siedziby do budynku, w którym wcześniej mieściło się kino Olimpia.

Dyrektorzy Operetki Poznańskiej – Teatru Muzycznego w Poznaniu[edytuj]

  • Jan Teresiński (1956-1957)
  • Zygmunt Wojciechowski (1957-1958)
  • Henryk Duczmal (1958-1962)
  • Stanisław Renz (1962-1972)
  • Henryk Olszewski (1973-1980)
  • Andrzej Wiza (1980-1984)
  • Włodzimierz Krzyżanowski (1984-1989)
  • Daniel Kustosik (1989-2012)
  • Przemysław Kieliszewski (od 2012)

Przypisy

  1. Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1900-1980 t.II, 1994.
  2. Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1900-1980 t.II, 1994.
  3. Wyborcza.pl, poznan.wyborcza.pl [dostęp 2016-07-09].
  4. Wyborcza.pl, poznan.wyborcza.pl [dostęp 2016-07-09].
  5. RED, Wulgarny mail dyrektora Teatru Muzycznego w Poznaniu: Związkowcy odpowiadają [OŚWIADCZENIE] [dostęp 2016-07-09].
  6. Wyborcza.pl, poznan.wyborcza.pl [dostęp 2016-07-09].

Linki zewnętrzne[edytuj]