Teatr Opery i Baletu w Odessie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Teatr Opery i Baletu w Odessie
Teatr Opery i Baletu w Odessie
Teatr Opery i Baletu w Odessie
Państwo  Ukraina
Miejscowość Odessa
Adres ul. Czajkowskiego
Typ budynku opera
Styl architektoniczny neobarok
Architekt Ferdynand Fellner, Hermann Helmer
Ukończenie budowy 1887
Położenie na mapie Odessy
Mapa lokalizacyjna Odessy
Teatr Opery i Baletu w Odessie
Teatr Opery i Baletu w Odessie
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Teatr Opery i Baletu w Odessie
Teatr Opery i Baletu w Odessie
Ziemia46°28′N 30°44′E/46,466667 30,733333
Strona internetowa
Teatr Opery i Baletu w Odessie
Teatr Opery i Baletu w Odessie, bok
Front Teatru Opery i Baletu w Odessie
Teatr Opery i Baletu w Odessie, bok
Sala teatru

Narodowy Akademicki Teatr Opery i Baletu w Odessie (ukr. Одеський національний академічний театр опери та балету, Odeśkyj nacionalnyj akademicznyj teatr opery ta bałetu) - najstarszy teatr Odessy mieszczący się przy ul. Czajkowskiego (Czajkiwśkoho). Obok schodów potiomkinowskich najbardziej rozpoznawalny budynek miasta. Pierwszy gmach teatru został zbudowany już w 1810 roku przez petersburskiego architekta Thomasa de Thomona, jednak spłonął w pożarze 1873 roku. Nowy budynek zaprojektowali wiedeńscy twórcy Ferdynand Fellner i Hermann Helmer w stylu neobaroku. Budową kierował m.in. polski architekt działający w Odessie Feliks Gąsiorowski.[1]. Został otwarty w 1887 roku, jego budowa pochłonęła 1,3 mln rubli. Był pierwszym budynkiem w Odessie, w którym zastosowano iluminację, zamówioną w amerykańskiej "Edison Illuminating Company". W 1925 roku znów nastąpił pożar budynku. W II wojnie światowej gmach ucierpiał niewiele; Niemcy wycofując się z miasta w 1944 zaminowali budynek w celu jego wysadzenia, ale instalacje te uszkodził stróż teatralny, Polak Wiśniewski, uniemożliwiając zniszczenie gmachu[1]. Po renowacji oddano go do użytku w 1960 roku.

Architektura[edytuj]

Operę zdobi fasada w stylu baroku włoskiego. W niszach znajdują się popiersia Michaiła Glinki, Nikołaja Gogola i Aleksandra Puszkina. Główny korytarz został udekorowany w stylu Ludwika XVI.

Architekci zastosowali 24 wyjścia z budynku, by zmniejszyć zagrożenie skutkami ewentualnego pożaru.

Przypisy