Teatr Polskiego Radia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Teatr Polskiego Radia
Ilustracja
Zygmunt Kęstowicz podczas nagrania odcinka słuchowiska „W Jezioranach”; 1975 rok
Typ teatru radiowy
Założyciel(e) Mikołaj Alojzy Kaszyn Witold Hulewicz
Kierownictwo
artystyczne
Janusz Kukuła
Data powstania 1925 rok
Państwo  Polska
Lokalizacja ul. Z.Modzelewskiego 59
00-977 Warszawa
Nagrody Złote Berło
brak współrzędnych
Strona internetowa teatru
Nagranie słuchowiska według sztuki T.Różewicza Białe małżeństwo, Teatr Polskiego Radia, październik 2011, reż. W.Modestowicz, fot. Krzysztof Sielicki

Teatr Polskiego Radia – instytucja działająca w ramach Polskiego Radia, która zajmuje się produkcją i emisją słuchowisk według oryginalnych scenariuszy i adaptacji radiowych dramatów scenicznych, powieści, reportaży, poezji.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym słuchowiskiem w historii Teatru Polskiego Radia była nadana na żywo Warszawianka Stanisława Wyspiańskiego[1]. Reżyserem tej adaptacji był Mikołaj Alojzy Kaszyn – ówczesny kierownik programowy. Premiera miała miejsce 29 listopada 1925 roku.

Współcześnie słuchowiska teatralne emitowane są najczęściej w Programie 1 i Programie 2 (audycja „Wieczór ze słuchowiskiem”), rzadziej w Programie 3 Polskiego Radia [2]. Kierownikiem artystycznym jest Janusz Kukuła (od 1992-2006, 2009 - obecnie), a kierownikiem literackim Krzysztof Sielicki (od 2007 r.)

Od 1988 roku Zespół Artystyczny Teatru Polskiego Radia przyznaje corocznie Wielki Splendor − nagrodę dla aktora/aktorki „za wybitne kreacje w słuchowiskach oraz twórczy wkład na rzecz rozwoju i umacniania rangi radia artystycznego w Polsce”[3][4]. Okazjonalnie przyznawany jest też Honorowy Wielki Splendor za całokształt dorobku twórczego w dziedzinie reżyserii, pisarstwa radiowego lub kompozycji muzycznej[4].

Od 2001 w Sopocie odbywa się Festiwal Teatru Polskiego Radia i Telewizji Polskiej „Dwa Teatry”, podczas którego prezentowane są najlepsze słuchowiska oraz spektakle telewizyjne[5]. Podczas festiwalu przyznawana jest Wielka Nagroda Festiwalu „Dwa Teatry” za wybitne kreacje aktorskie w Teatrze Polskiego Radia i Teatrze Telewizji[6].

Od 2010 Teatr Polskiego Radia wraz z Programem I przyznaje nagrody: Arete za debiut aktorski oraz Don Kichot za debiut reżyserski[7]. a od 2015 jest także przyznawana nagroda Amadeusz za debiut kompozytorski oraz nagroda Talanton za debiut dramaturgiczny

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

19 września 2011 Teatr Polskiego Radia został laureatem Kuźni Mistrzów Mowy Polskiej. Nagrodę odebrał Janusz Kukuła – dyrektor i główny reżyser Teatru Polskiego Radia[7][8].

30.11.2015 roku, Teatr Polskiego Radia otrzymał nagrodę Złote Berło przyznawaną przez Fundację Kultury Polskiej i Bank Milennium.Kapituła doceniła instytucję „za konsekwencję w prezentowaniu najwybitniejszych osiągnięć polskiego i międzynarodowego dramatopisarstwa; troskę o zachowanie piękna języka polskiego; twórczą i inspirującą obecność w życiu wielu pokoleń radiosłuchaczy; kształtowanie gustów i rozwijanie wyobraźni milionów Polaków”[9]. Nagrodę wręczono w Studiu im. W. Lutosławskiego[10].

Teatr Polskiego Radia jest także laureatem nagród międzynarodowych, m.in. kilkakrotnie otrzymał nagrody Prix Italia w kategorii słuchowisk[11]. Słuchowiska TPR były także wyróżniane także na innych międzynarodowych festiwalach sztuki radiowej[11], m.in.:

  • III nagroda za słuchowisko dla dzieci i młodzieży „O mieście, które chciało być sławne” Katarzyny Ciążyńskiej na Festiwalu OIRT Suzdal`90
  • wyróżnienie na Festiwalu Prix Futura`91 za spektakl „Za drutami był las” Waldemara Modestowicza i Ryszarda Wołągiewicza
  • nagroda za scenariusz na Festiwalu Ostankino Prize’94 za „Samolot” Jerzego Górzańskiego
  • nagroda główna Ostankino Prize`96 za „Balkon przy głównej ulicy” Andrzeja Mularczyka
  • nagroda za oryginalny scenariusz na Festiwalu Prix Ex Aequo Bratysława`98 za „Trzy razy smok” Jana Warenyci
  • Grand Prix VI Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Radiowej Prix Marulić, Hvar 2002 za spektakl „Prosta i prawdziwa historia o Każdym. Komedia o śmierci”
  • Prix Europa (w Berlinie) 2013 dla najlepszego słuchowiska europejskiego dla Krzysztofa Czeczota (autor i reżyser) za słuchowisko „Andy”

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Justyna Berger: Teatr mój słyszę ogromny… Historia Teatru Polskiego Radia. Część I – Początki. polskieradio.pl, 2011-04-30. [dostęp 2014-01-04].
  2. Joanna Bachura, Odsłony wyobraźni. Współczesne słuchowisko radiowe, Toruń 2012, s.486, ISBN 978-83-7780-332-5.
  3. Splendory 2011 wręczone. polskieradio.pl. [dostęp 2012-02-06].
  4. a b Polskie Radio : Teatr : Nagrody. Polskie Radio Online. [dostęp 2010-11-16].
  5. Elżbieta Pleszkun-Olejniczakowa i inni, Dwa teatry. Studia z zakresu teorii i interpretacji sztuki słuchowiskowej, Toruń 2012, s.497, ISBN 978-83-7611-822-2.
  6. Zapraszamy na XI Festiwal 'Dwa Teatry – Sopot 2011'. polskieradio.pl, 2011-05-27. [dostęp 2012-02-06].
  7. a b Inauguracja sezonu teatralnego w Programie I. [dostęp 2012-02-06].
  8. Nagrody Teatru Polskiego Radia (galeria). polskieradio.pl. [dostęp 2012-02-06].
  9. "Złote Berło" dla Teatru Polskiego Radia. "Pokazano, że jesteśmy ważną instytucją w kulturze", RDC [dostęp 2016-06-12] (pol.).
  10. Aktualności, www.fundacjakulturypolskiej.pl [dostęp 2016-06-12].
  11. a b Teatr Polskiego Radia. teatry.art.pl, 2006-09-28. [dostęp 2012-02-06].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]