Reduta (teatr)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Teatr Reduta)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Reduta
Typ teatru teatr eksperymentalny
Założyciel(e) Juliusz Osterwa
Mieczysław Limanowski
Data powstania 1919
Data zamknięcia 1939
Państwo  Polska
Lokalizacja Warszawa 1919–1925
Wilno 1925–1929
Warszawa 1931–1939
brak współrzędnych

Reduta – teatr eksperymentalny, założony przez Juliusza Osterwę i Mieczysława Limanowskiego, istniejący w latach 1919–1939. Reduta była pierwszym w Polsce teatrem-laboratorium, zakładającym poszukiwanie nowych metod pracy aktorskiej.

Inspiracją do stworzenia Reduty były dla Osterwy idee głoszone przez Konstantego Stanisławskiego i moskiewski MChAT. Reduta początkowo miała siedzibę w Salach Redutowych Teatru Wielkiego w Warszawie i była filią Teatru Rozmaitości. Pierwszym przedstawieniem Reduty było Ponad śnieg bielszym się stanę Stefana Żeromskiego[1].

Integralną częścią Reduty była szkoła aktorska, której uczniowie stanowili zespół teatru. Spektakle poprzedzała nie tylko wprowadzona przez Limanowskiego dogłębna analiza tekstu literackiego, ale i eksperymenty mające prowadzić do tego, by rola stała się dla aktora rzeczywistym doświadczeniem[2].

W 1925 roku Reduta przeniosła się do Wilna, mając siedzibę w Teatrze na Pohulance. W tym okresie teatr dawał też wiele przedstawień objazdowych w całej Polsce (ponad 1500 spektakli w 173 miastach). W 1931 roku siedzibą teatru ponownie stała się Warszawa[1].

Reduta wystawiała dramaty Żeromskiego (m.in. Uciekła mi przepióreczka) oraz Jerzego Szaniawskiego – twórcy ci stale współpracowali z teatrem. Innymi ważnymi spektaklami były Wyzwolenie Wyspiańskiego, Książę niezłomny Słowackiego[1] oraz Judasz Kazimierza Przerwy-Tetmajera[3][4].

Do doświadczeń Reduty odwoływali się późniejsi twórcy polskich teatrów alternatywnych, przede wszystkim Jerzy Grotowski i Włodzimierz Staniewski[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Monika Mokrzycka-Pokora: Juliusz Osterwa. culture.pl, wrzesień 2006. [dostęp 2010-12-29].
  2. a b Dariusz Kosiński. Teatr, nie tyjater - w 60. rocznicę śmierci Juliusza Osterwy. „Gazeta Wyborcza Kraków”, 11 maja 2007. 
  3. Stefan Kruk, "Dramat biblijny Młodej Polski", 1992, s. 167-191.
  4. Edward Krasiński, "Stefan Jaracz", 1976, s. 83, 84, 109.