Teleocrater

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Teleocrater
Nesbitt et al., 2017
Okres istnienia: anizyk
ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada zauropsydy
Podgromada diapsydy
Infragromada archozauromorfy
(bez rangi) archozaury
(bez rangi) Avemetatarsalia
Rodzaj Teleocrater
Typ nomenklatoryczny

Teleocrater rhadinus Nesbitt et al., 2017

Teleocraterrodzaj archozaura z kladu Avemetatarsalia, żyjącego w środkowym triasie. Jego szczątki odnaleziono w formacji Manda Beds w Tanzanii[1]. Nazwę rodzajową wprowadził w 1956 Alan Charig, w rozprawie doktorskiej[2], ale jej formalnej publikacji dokonali Sterling Nesbitt i współpracownicy w 2017[1]. Jedynym znanym gatunkiem jest T. rhadinus. Jego holotyp obejmuje kręgi (szyjne, tułowiowe i ogonowe), części obręczy barkowej i biodrowej oraz fragmenty kończyn piersiowych i miednicznych[1].

Klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Wyniki badań histologicznych kości z 2008 wskazywały, że Teleocrater jest archozauromorfem blisko spokrewnionym z kladem Eucrocopoda[3]. Z analiz Nesbitta i współpracowników wynika, że Teleocrater należy do Avemetatarsalia, w obrębie których tworzy wraz z Spondylosoma, Yarasuchus i Dongusuchus klad nazwany przez autorów Aphanosauria, stanowiący grupę siostrzaną dla Ornithodira[1].

Uproszczony kladogram według Nesbitta i współpracowników (2017)[1]
Archosauria 

Pseudosuchia


 Avemetatarsalia 
 Aphanosauria 

Spondylosoma




Teleocrater



Dongusuchus



Yarasuchus





Ornithodira




Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Sterling J. Nesbitt, Richard J. Butler, Martín D. Ezcurra, Paul M. Barrett, Michelle R. Stocker, Kenneth D. Angielczyk, Roger M. H. Smith, Christian A. Sidor, Grzegorz Niedźwiedzki, Andrey G. Sennikov, Alan J. Charig. The earliest bird-line archosaurs and the assembly of the dinosaur body plan. „Nature”. 544 (7651), s. 484–487, 2017. DOI: 10.1038/nature22037. 
  2. Alan J. Charig. New Triassic archosaurs from Tanganyika, including Mandasuchus and Teleocrater. „Dissertation Abstracts. Cambridge University”, 1956. 
  3. A. de Ricqlès, K. Padian, F. Knoll, J.R. Horner,. On the origin of rapid growth rates in archosaurs and their ancient relatives: complementary histological studies on Triassic archosauriforms and the problem of a "phylogenetic signal" in bone histology. „Annales de Paléontologie”. 94, s. 57–76, 2008. DOI: 10.1016/j.annpal.2008.03.002.